หลินเฟิงมองโจวหลินที่ขดตัวอยู่กับพื้น เงียบสงบ ไม่มีอาการคลุ้มคลั่งอย่างตอนกลางวันอีกแล้ว
ดวงตาของหลินเฟิงเปล่งประกายสีทองวาบ
[มนุษย์ผู้หญิงผู้ปลุกพลังที่ติดเชื้อจากเพศผู้กลายพันธุ์ สถานะ: การรับรู้ทางจิตสับสน ความสามารถที่ตื่นขึ้น——ควบคุมพืชพรรณ หลงเหลือเศษเสี้ยวของการรับรู้อยู่เล็กน้อย]
[หมายเหตุ: หญิงน่าสงสารที่ถูกทั้งมนุษย์และผู้กลายพันธุ์ทำร้ายอย่างสิ้นเชิง การมีชีวิตอยู่ก็เป็นความทรมาน แนะนำให้ฆ่าทิ้งเสียเลย ความหวังเดียวที่จะช่วยได้คือการให้กำเนิดบุตรสายเลือดมนุษย์บริสุทธิ์มากพอ มีโอกาสน้อยนิดที่จะปลุกการรับรู้ตนเองด้วยสายสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่หลังจากฟื้นคืนสติสมบูรณ์แล้ว แน่ใจหรือว่าจะไม่เป็นบ้า หรือจบชีวิตตัวเอง???]
หลินเฟิงนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนเอ่ยปากว่า “เวยต้าเม่า เพราะเห็นแก่ที่ผู้หญิงของนายเอามอบของดีให้ข้า ข้าจะบอกวิธีเดียวที่จะทำให้นางฟื้นคืนสติได้ ส่วนจะทำหรือไม่ สิทธิ์เลือกอยู่ในมือนาย”
เวยต้าเม่าเงยหน้าขึ้นมาทันที ขอบตาแดงก่ำ “อะไรก็ได้ ข้ายอมทำทุกอย่าง!”
หลินเฟิงมองเขา ลังเลอยู่ในใจแวบหนึ่ง สุดท้ายก็บอกออกไป
“ต้องมีบุตรมากพอ ใช้พลังของสายเลือดปลุกนาง แต่มันมีความเป็นไปได้ต่ำมาก อาจจนถึงวันที่เจ้าตายก็ยังไม่ฟื้น หรือไม่พอนางฟื้นคืนสติ ก็สูญเสียความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยสิ้นเชิง เรื่องนี้เจ้าต้องชั่งใจเอาเอง”
กล่าวจบหลินเฟิงก็หมุนตัวเดินจากไป ไม่มองเขาอีก ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับพวกเขาเองเท่านั้น ไม่มีใครช่วยได้
ฝ่าฝูงชนที่สับสนอลหม่าน ขบวนรถของเหล่าดำอัปมงคลมีคนมากเกินไป ชั่วขณะยังจัดการไม่ได้หมด คนส่วนใหญ่ในขบวนรถเดิมล้วนลงมือทำอะไรสักอย่าง คนทำอาหารก็ทำอาหาร คนรักษาความสงบก็รักษาความสงบ ผู้ปลุกพลังเกือบทั้งหมดขยับตัวกันแล้ว