หลังจากโม่ชิงหลวนและหมีเสวี่ยขึ้นรถแล้ว ขบวนรถก็ออกตัวอีกครั้ง มองดูรถอัลฟาร์ดคันนั้นค่อยๆ รวมเข้าขบวนรถ หลินเฟิงจึงได้สติ
หลินเฟิงกระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านครั้งเดียว ให้เสี่ยวเสวียนตามมา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง
ไม่รู้ว่าเฉินหมิ่นปีนขึ้นไปบนหลังเสี่ยวเสวียนตั้งแต่เมื่อไหร่ เดินตามบันไดเวียนขึ้นไปบนหลังคา เอามือกอดอก สายตาเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มมองมาที่เขา
"น้องหลินเฟิง!"
"หืม?" หลินเฟิงหันหน้ามา ถูกสีหน้าที่มีความหมายลึกซึ้งนั้นมองจนใจสั่นเล็กน้อย
"นี่สีหน้าอะไร?"
"ไม่มีอะไร" เฉินหมิ่นเก็บสายตากลับ ใช้ปลายเท้าที่ว่องไวแตะแผ่นหินใต้เท้า "พี่แค่จะบอกว่า เจ้าเต่าตัวนี้ของเธอ วิ่งราบเรียบดีนะ ราบเรียบกว่ารถบัสของพี่อีก คันนั้นสั่นจนพี่เอวแทบหัก บนนี้เหมือนพื้นดินราบเลย"
หลินเฟิงไม่รู้ว่าเธอมีแผนอะไรอยู่ในใจ ได้แต่ตอบไปตามน้ำ "ก็พอได้ครับ เสี่ยวเสวียนเดินค่อนข้างนิ่ง"
"พาพี่ไปชมหน่อยสิ บ้านเล็กๆ ของเธอนี่มองจากข้างนอกก็ดูดี ข้างในเป็นยังไงพี่ยังไม่เคยเห็นเลย"
หลินเฟิงไม่ได้ปฏิเสธ ด้วยความเป็นหนุ่มโดยธรรมชาติ เขาเองก็อยากอวดบ้างต่อหน้าสาวสวย บ้านหินหลังนี้เขาลงมือดัดแปลงเองทุกรายละเอียด ใช้ความคิดไปไม่น้อย
"ได้ ให้ดู" หลินเฟิงหันไปทางปากบันได "ระวังขั้นบันไดด้วยนะครับ มันค่อนข้างชัน"