หลินเฟิงหัวเราะหึในใจ ตาเฒ่านี่จะไม่เคยเห็นหมอกเทาจริง ๆ หรือจงใจแกล้งไม่รู้เพื่อกดราคากันแน่ เขาไม่มัวอยู่กับเรื่องนี้ ได้แต่แบมือทำท่าแล้วแต่จะเอาไม เอา “ไม่เชื่อก็ตามใจ ยังไงก็ตาม คุ้มไม่คุ้ม นายลองชั่งใจดูเองแล้วกัน”
พ่อเฒ่าเฉินยื้อกับหลินเฟิงอยู่หลายรอบ เขาอยากได้ไปขุดเหมืองจริง ๆ แต่ละตัวทำงานได้หมด ประสิทธิภาพเทียบเท่าผู้ปลุกพลังเลย ดีกว่าคนธรรมดาเป็นร้อยเป็นพันเท่า ทั้งขบวนรถมีคนเป็นพัน มีผู้ปลุกพลังแค่ไม่กี่คน ไหนจะต้องคอยป้องกันภัย จะให้ไปขุดเหมืองเองก็คงไม่ไหว
หลังต่อรองกันไปมาหลายยก ทั้งสองฝ่ายตกลงที่ราคาตัวละ 10 ผลึกประหลาดระดับ 3 ซึ่งตรงกับที่หลินเฟิงคาดไว้พอดี
พ่อเฒ่าเฉิน: “ตกลง ตามราคานี้ 100 ตัว 1,000 ผลึกประหลาดระดับ 3 เดี๋ยวฉันให้ก่อน 300 ผลึก ที่เหลือจ่ายหมดภายใน 3 วัน!”
“ตกลง 100 ตัวผู้ แต่ต้องบอกไว้ก่อน ไม่ขายตัวเมีย”
น้ำเสียงพ่อเฒ่าเฉินแฝงความสงสัย: “ทำไม?”
หลินเฟิงใช้น้ำเสียงจริงจังขึ้น: “กันไม่ให้มีคนโง่ในขบวนนาย ถ้าเกิดมีตัวเมียโผล่มา ทำหมันไม่เกลี้ยง ขบวนนายทั้งหมดอาจถูกกวาดล้างหมด!”
หลินเฟิงเล่าความสามารถในการแพร่เชื้อของดำอัปมงคลให้ฟัง พ่อเฒ่าเฉินฟังแล้วคิ้วขมวดหนักขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ชายร่างสูงใหญ่ข้าง ๆ ก็ยังถอยหลังไปครึ่งก้าว ไป๋จื่อโหรวและลั่วเสี่ยวเสี่ยวฟังแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว รู้สึกขยะแขยงจนขนลุก
“งั้นเอาแต่ตัวผู้ 100 ตัวที่จัดการเกลี้ยงแล้ว ไม่เอาตัวเมีย”
หลินเฟิงพยักหน้า: “ตกลง เดี๋ยวข้าจะให้คนเอาไปส่ง”