ความเงียบของหลินเฟิงทำให้หัวใจของเด็กสาวพวกนี้จมดิ่งลงทีละน้อย
ขอบตาของพวกนางแดงก่ำอีกครั้ง กัดริมฝีปาก ขณะที่พวกนางคิดว่าหมดหวังแล้ว หลินเฟิงคงแค่เล่นสนุก...
"อยู่ที่นี่ให้หมดนั่นแหละ..."
ดวงตาสี่คู่เป็นประกายขึ้นพร้อมกัน
"จริงเหรอ?"
"จริง" หลินเฟิงคีบเนื้อนั่นเข้าปากอีกชิ้น "แต่ถ้าอยู่ก็ต้องทำตามกฎฉัน"
"ทำ ทำ! กฎอะไรก็ทำทั้งนั้น!"
เสี่ยวรุ่ยผงกหัวแรงๆ เด็กสาวคนอื่นก็พยักหน้าตามอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับกลัวหลินเฟิงจะเปลี่ยนใจ
"ข้อหนึ่ง เชื่อฟัง ฉันว่าอะไรก็คืออย่างนั้น มีความเห็นบอกได้ แต่อำนาจตัดสินอยู่ที่ฉัน ข้อสอง ฉันไม่เลี้ยงคนทรยศ ใครแอบเล่นตุกติกข้างหลัง อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า"
"ตอนนี้ก็สองข้อนี้ ทำได้ก็อยู่ ทำไม่ได้ก็ไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่บังคับ"
หลินเฟิงพูดไม่ดัง แต่ทุกคำชัดเจน ในวันสิ้นโลก หญิงสาวแบบไหนก็หาได้ พวกที่แอบก่อความวุ่นวาย บั่นทอนกันเอง เขารังเกียจนักหนา ฉีดวัคซีนใจให้พวกนางไว้ก่อน
"ทำได้!" เสี่ยวรุ่ยยกมือคนแรก
"พวกเราก็ทำได้!" x3
"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ กินข้าว"
เด็กสาวพวกนี้ถึงได้หยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้จิตใจของพวกนางต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
เมื่อครู่กินข้าว เหมือนกินมื้อบนโดยไม่รู้ว่ามื้อต่อไปอยู่ไหน หนทางข้างหน้าคลุมเครือ
ตอนนี้กินข้าว เพราะหาที่พึ่งพาได้แล้ว
อาหารจานเดียว กลับกินได้สองรสชาติ
เสี่ยวรุ่ยตะกรุยข้าวคำหนึ่ง แก้มป่อง พูดงึมงำไม่ชัดว่า "นายท่านวางใจได้ ต่อไปข้าคือสาวใช้ของท่าน ท่านให้ข้าไปตะวันออกข้าไม่ไปตะวันตก ท่านให้ข้านอนข้าไม่นอนคว่ำ..."