หลินเฟิงเดินกลับไปที่ห้องนอน ไฟในห้องยังเปิดอยู่ เฉินหมิ่นพิงหัวเตียง ไม่รู้ไปหยิบหนังสือมาจากไหนพลิกอ่าน พอเห็นว่าคนที่เข้ามาคือหลินเฟิง สายตาก็จับจ้องที่ใบหน้าของเขา
“สีหน้าแบบนี้ เจอของดีมาหรือเปล่า”
หลินเฟิงเดินไปนั่งลงที่ข้างเตียง “ดีกว่าเจอของดีอีก!”
เฉินหมิ่นปิดหนังสือลง สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของหลินเฟิง แฝงความสงสัยใคร่รู้ในระดับพอเหมาะพอดี
หลินเฟิงพิงหัวเตียง เล่าความสามารถคร่าวๆ ของต้นไม้แห่งชีวิตให้ฟัง เช่น พลังแห่งธรรมชาติสามารถปรับปรุงดิน เร่งการเจริญเติบโตของพืชถึงสามเท่า กำแพงธรรมชาติกั้นกลิ่นอาย ต้านทานการกัดกร่อนของหมอกเทา แท่นบูชาแห่งชีวิตต้องใช้แร่เหล็กดำและกระดูกโลหิตหมื่นวิญญาณมาสร้าง
เรื่องที่เกี่ยวกับการคืนชีพไม่ได้เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว
เฉินหมิ่นฟังจบก็ยืดตัวตรงขึ้น สายเดี่ยวชุดนอนเลื่อนตกจากหัวไหล่ก็ไม่ได้สนใจดึงกลับขึ้น สายตาของเธอเปล่งประกาย “อย่างนั้นก็หมายความว่า ถ้าเราปลูกมันฝรั่งในสวนหลังบ้าน เดือนเดียวก็เก็บเกี่ยวได้แล้วสิ!”
“แล้วถ้ามีเมล็ดพันธุ์ผักล่ะ” น้ำเสียงของเธอเร็วขึ้น “อย่างผักกวางตุ้ง ผักกาดหอม พวกนี้มีวงจรสั้น ไม่กี่วันก็ตัดกินได้รุ่นหนึ่งแล้ว”
หลินเฟิงพยักหน้า “อืม!”
“สิ่งนี้ดีกว่าความสามารถเร่งเติบโตพืชพรรณของเจียงเซิงตั้งเยอะ ของเขาทำได้แค่เร่งแปลงเล็กๆ แล้วยังสิ้นเปลืองมหาศาล ส่วนต้นไม้ของนายนี่คือเพิ่มความเร็วแบบต่อเนื่องเป็นพาสซีฟ ยังปรับปรุงดินกับระบบนิเวศได้อีก คนละระดับกันเลย” เฉินหมิ่นพูดจบก็ถอนหายใจ