ในเวลานี้หน้ารถดัดแปลงของผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ก็มีผู้รอดชีวิตบางส่วนสอบถามเงื่อนไขการเข้าร่วมอยู่เช่นกัน
ทางด้านโม่ชิงหลวนกลับไม่ปฏิเสธใคร เธอพิงประตูรถ มองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม “อยากขึ้นรถก็ได้ แต่ครั้งนี้พวกเราจะเข้าไปในเขตเมืองชั้นใน ข้อแรกคือของที่เก็บได้ต้องแบ่งให้ส่วนกลางครึ่งหนึ่ง นอกจากนี้ต้องเชื่อฟังการจัดสรร เก็บโลหะและแร่ที่ท่านหลินเฟิงต้องการ พูดง่าย ๆ — ก็คือขุดเหมือง”
“ข้อสุดท้ายคือต้องไม่กลัวตาย ฉันคุ้มกันพวกเธอทั้งหมดไม่ได้หรอกนะ”
ในฝูงชนมีคนลังเล “เก็บของไม่เป็นปัญหา ยกให้ครึ่งหนึ่งก็ได้ แต่ทำไมไม่อยู่แค่รอบนอกเมืองเก็บของ ทำไมต้องเข้าไปในเมืองด้วย”
“ฮ่า ๆ นี่เป็นการตัดสินใจของหัวหน้าทีม จะไปก็ไป ไม่ไปก็ไม่ไป จ้าวต้าย่ง นายช่วยคุมระเบียบหน่อย ใครกล้าไปก็ลงทะเบียนชื่อไว้…” โม่ชิงหลวนพูดจบก็ขึ้นรถไปทันที
“ได้เลย พี่ชิงหลวน วางใจเรื่องนี้ให้ข้าเฒ่าจ้าวได้เลย…” จ้าวต้าย่งตบอกพลางพูด
ทางกัวอี้กลับตะโกนว่า “นายนั่นแหละ ใช่ตัวนายเลย แข็งแรงดี มาเป็นน้องชายข้า ข้าคุ้มกันนายให้ปลอดภัย”
คนที่ถูกกัวอี้ตะโกนใส่หน้าถอดสี รีบโบกมือ “พี่กัว ผมไม่ไปดีกว่า ขอผมหารถสักคันแถวนอกรอบก็พอ”
ทางเจียงเซิงรถตัวเองพลิกคว่ำ หลังขออนุญาตเฉินหมิ่นแล้ว รถคันนั้นก็ถูกยกให้เจียงเซิง เจียงเซิงเองแทบไม่มีพลังต่อสู้ ไม่อยากให้คนขึ้นรถเขามากเกินไป ขอแค่ไม่กี่คนช่วยขนของและขับรถ ส่วนคนอื่นปฏิเสธหมด