"เหล่ากัวเอ๋ย เจ้านี่ไม่ honest เอาซะเลย ฉันตัดสินใจแล้ว จะให้เจ้าได้หยุดพัก เจ้าเหนื่อยมาหนัก พักสักสองสามวัน วันนี้เจ้าไม่ต้องไปโรงงานแล้ว เหมืองแร่เหล็กดำของฉันจะไว้ให้พวกสาว ๆ ฝึกกัน พวกเธอเลเวลยังต่ำ กำลังต้องการแร่เหล็กดำเพื่อฝึกฝนเพิ่มเลเวล ฉันอยากให้พวกเธอขึ้นถึงขั้นเหล็กดำสูงสุดโดยเร็ว ดังนั้น เจ้าเข้าใจใช่ไหม..."
กัวอี้ฟังแล้วก็ตกใจทันที: "อย่าเลย หลินเฟิง ฉันผิดไปแล้ว พี่ชาย นายเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉัน ฉันไม่เหนื่อย จริง ๆ! ฉันยังทำงานไหว..."
หลินเฟิง: "เจ้าไม่ได้จะหยุดงานหรอกหรือ?"
"ไม่มีไม่มี นายฟังผิดไป ฉันพูดว่าฉันรักทำงานล่วงเวลา การทำงานล่วงเวลาทำให้ฉันมีความสุข..."
"ไม่ฝืนใจหรอกนะ?"
"ไม่ฝืน!"
หลินเฟิงเห็นท่าจะพอดี: "ก็ได้ ดูอย่างความสัมพันธ์ที่เราหนีตายมาด้วยกัน ต่อไปนี้เจ้าใช้แร่เหล็กดำของฉันเพื่อเพิ่มเลเวล ฉันก็จะไม่เก็บผลึกประหลาดจากเจ้าอีกแล้ว ต่อไปเจ้าจงทำงานล่วงหน้าให้หนักเข้าไว้ ดูซิว่าจะสามารถผลิตปืนใหญ่หน้าไม้ระดับเหล็กดำได้เพิ่มขึ้นอีกเท่าไร ก่อนที่เราจะไปถึงขบวนรถจิ่วโจว อ้อ แล้วก็อาวุธด้วย..."
"ได้เลย ฉันจะไปสร้างทันที เรื่องของฉันพี่กัววางใจได้..."
หลินเฟิงโบกมือเรียกหมีเสวี่ยและเสี่ยวฉิง: "ไปกันเถอะ ในเมื่อพี่กัวช่วยงานเรา เราก็กลับไปพักผ่อนได้ คืนนี้ฉันจะตอบแทนพวกเธอสองคนให้ดี ๆ..."
กัวอี้มองหลินเฟิงจากไปพร้อมกับผู้หญิงสองคน กอดอกคิดในใจ รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง