จากนั้นก็เห็นความเปลี่ยนแปลงบนตัวของหลินเฟิง มองสำรวจไปมาอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยปาก: "น้องชาย นายขึ้นถึงระดับ 6 แล้วเหรอ?"
หลินเฟิงพยักหน้า: "เฮ่ยๆ นั่นน่ะ...เฮ่ยๆ นั่นน่ะ...บังเอิญ เผลอ ๆ ก็ทะลุผ่านไปซะงั้น"
หวังเลี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดนี้ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ: "ข้าฝ่าฟันมานานขนาดไหน ลงทุนลงแรงไปเท่าไหร่กว่าจะพาขบวนออกมาได้ ทุ่มเทจนเหลือแทบไม่ไหวถึงเพิ่งได้ระดับ 5... ส่วนนายน่ะ แค่นอน ๆ ก็เลเวลขึ้นแล้ว"
เซี่ยตู้พยักหน้า ไม่ได้ซักถามต่อ แค่กำคทาผู้ฝึกสัตว์แน่นขึ้นเล็กน้อย
เขากระแอมเสียงหนึ่ง ดึงบทสนทนากลับมา: "ขบวนรถจิ่วโจวอยู่ไม่ไกลจากข้างหน้าแล้ว มือสอดแนมตัวเก่งของข้าระบุตำแหน่งพวกมันได้แล้ว วิ่งหนีไม่พ้นหรอก แต่ตอนนี้มีปัญหาอย่างหนึ่ง"
"จักรพรรดิเชลยญี่ปุ่นออกคำสั่งระดมพลทั้งประเทศ เริ่มผลิตผู้ควบคุมภูตเป็นจำนวนมาก ขบวนรถที่เราเจอตอนนี้ยากลำบากกว่าแต่ก่อนมาก ตั้งแต่เมื่อวานเป็นต้นมา ขบวนรถที่เราเจอ ไม่ว่าหญิงชายคนแก่เด็ก ล้วนถูกฝากตัวภูตประหลาดไว้ในร่างทั้งหมด แต่ส่วนใหญ่ควบคุมภูตไม่ได้ จึงกลายเป็นสภาวะภูตกลายร่างไปทั้งหมด เกือบหมดสติ กลายเป็นภูตประหลาดที่รู้จักแต่ฆ่าฟัน"
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง
"ตอนนี้ พวกชาวญี่ปุ่นเหล่านี้ถูกใช้เป็นด่านกั้นขวางอยู่ตามเส้นทาง ยากจะรับมือมาก"
หลินเฟิงฟังจบ สีหน้าไม่มีความเปลี่ยนแปลงทั้งดีใจหรือโกรธ: "แบบนี้ก็พอดีไม่ใช่เหรอ? ฆ่ามันเป็นภูตประหลาดไปเลยสิ นายยังหวังให้ข้าใจอ่อนงั้นเหรอ?"