ฉันใช้เงินเก็บทั้งหมดของครอบครัว กู้ยืมเท่าที่จะทำได้ รวบรวมสินสอด 388,000 หยวนให้ครอบครัวเธอ พาเธอออกมาจากสภาพแวดล้อมนั้น ฉันทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย หาหมอให้เธอ ค่อย ๆ แก้ไขความคิดของเธอทีละเล็กทีละน้อย”
“หลังจากนั้นเธอก็ดีขึ้นบ้าง ถึงบางครั้งจะยังมีอาการกำเริบ จู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา แต่อย่างน้อยเธอก็จำฉันได้”
“ต่อมาเธอคลอดลูกคนหนึ่ง เด็กคนนั้น... เป็นสีดำ!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขากลับไม่สั่นอีกต่อไป “ฉันเลี้ยงดูเด็กคนนั้น ที่จริงมีหลายครั้งที่ฉันอยากจะบีบคอมันให้ตาย มันเป็นผลผลิตจากการถูกล่วงเกินในถ้ำโจรนั่น แต่ฉันทำไม่ได้ มันเป็นลูกของเธอ ฉันคิดว่าชีวิตจะดำเนินต่อไปแบบนี้... แต่แล้ววันสิ้นโลกก็มาถึง...”
“ตอนที่เราข้ามมิติมา รอบตัวเต็มไปด้วยคนผิวดำ โจวหลินพอเห็นพวกนั้น... เธอก็เกิดอาการกำเริบอีก”
“ครั้งนี้อาการหนักกว่าเดิม เธอปลุกพลังขึ้นมา ฉันรั้งเธอไว้ไม่อยู่อีกแล้ว เธอเริ่มช่วยพวกนั้นลากคน ช่วยพวกนั้นจับมัด ใส่โซ่ตรวนให้ผู้ชายชาวหัวเซี่ย ใช้งานพวกเขาเหมือนวัวกับม้า ฉันเคยเตือนสติเธอ เคยตีเธอ เคยกอดเธอร้องไห้... แต่เธอจำฉันไม่ได้แล้ว”
หน้าผากของเวยต้าเม่ากระแทกลงกับพื้นอย่างแรง “ท่านครับ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เป็นแบบนี้จริง ๆ ตอนที่เธอเรียนหนังสือ เธอยังสอนเด็ก ๆ ให้รู้จักตัวอักษร เป็นเด็กผู้หญิงที่ใจดีที่สุดในหมู่บ้าน เธอแค่ป่วย เธอป่วยจริง ๆ ขอร้องท่านอย่าฆ่าเธอเลย...”
ฟางหลิงพูดด้วยความโกรธ “โทษไอ้พวกสัตว์นรกนี่แหละ ฉันจะฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้...”
หลินเฟิงคว้าตัวเธอไว้ “เธอจะทำอะไร นี่คือของเชลยของฉัน ใครอนุญาตให้เธอลงมือ...”
หวังเลี่ยเองก็พูดขึ้นข้าง ๆ “หลินเฟิง นายจะปกป้องพวกผิวดำพวกนี้ทำไม ได้ยินที่เวยต้าเม่าเล่าไหม? วันนี้พวกมันกล้าจับเราเป็นทาส หลับนอนกับผู้หญิงของเรา พรุ่งนี้ก็กล้าฆ่าล้างเผ่าพันธุ์...”