หลินเฟิงพูดอย่างหนักแน่นว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ฉันเป็นคนจิตใจดี เรื่องพวกนี้เป็นความจริงทั้งหมด ต่อไปพวกเธอก็ปลอดภัยแล้ว ทั้งอาหาร ที่พัก แล้วก็วิชาบำเพ็ญเพียร มีให้ครบ ฉันรับประกัน ขอแค่พวกเธอพยายาม ก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นได้แน่”
หลินเฟิงหันไปตะโกนเรียกคนด้านหลัง “ลู่เป่ย เสี่ยวลิ่ว มานี่ พาพวกเขาขึ้นเมืองเสวียนเฟิง แล้วจัดการให้เรียบร้อย”
ลู่เป่ยเรียกพี่น้องหน่วยพิทักษ์เสวียนของเขา ก่อนนำคนเหล่านี้ขึ้นไปบนเมืองเสวียนเฟิง
“ตามมาให้หมด เข้าแถวดี ๆ อย่าเบียดกัน”
ทุกคนเต็มไปด้วยความหวัง เดินตามกันเป็นแถว ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม ต่างพูดคุยถึงชีวิตอันแสนดีในวันข้างหน้า
เมื่อเทียบกับชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะรอดถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ ที่นี่ก็ไม่ต่างจากสวรรค์ พอขึ้นไปแล้วก็มีคนจัดห้องพักให้ กลางวันทำงานผลิตไฟฟ้า แลกรับมันเทศ มันฝรั่ง และน้ำแกงเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ ไม่เพียงกินอิ่มมีเสื้อผ้าให้อุ่นกาย ยังมีกำแพงเมืองคอยคุ้มกัน
กลางคืนก็เริ่มฝึกวิชาเก็บปราณ หลินเฟิงตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บแก่นพลังของพวกเขาไว้ 99 เปอร์เซ็นต์ เหลือให้ใช้เอง 1 เปอร์เซ็นต์ เขาช่างมีเมตตาเหลือเกิน ทั้งให้กินให้อยู่ แถมยังมอบโอกาสให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น
หลินเฟิงตัดสินใจแล้วว่า เพื่อไม่ให้คนพวกนี้ขี้เกียจในภายหลัง จะจัดหัวหน้าสองคนให้แต่ละห้องพัก คอยควบคุมการฝึก ใครอู้ก็แปลว่าชีวิตสุขสบายเกินไป ลากตัวไปลงโทษหนัก ๆ
จัดการเรื่องทางนี้เสร็จ หลินเฟิงก็เดินไปหาพวกเชลยญี่ปุ่นและเชลยจากเผ่าพันธุ์อื่น
พอจ้าวเกาเห็นหลินเฟิงเดินมา ก็รีบก้มคำนับ “ฝ่าบาท เชลยญี่ปุ่นตรวจนับเสร็จแล้ว จำนวนทั้งหมดราว 120,000 คน ในนี้มีผู้ควบคุมภูต 30,000 คน ส่วนใหญ่เป็นระดับ 3 มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นระดับ 4 ที่เหลือเป็นชาวญี่ปุ่นธรรมดา”