หลินเฟิง: "เฮ้ย!"
เฉินหมิ่นหยุดแต่งเล็บพลางเงยหน้าขึ้น: "เป็นบ้าอะไรของนาย"
หลินเฟิงชี้ไปที่มีดบินสีขาวในมือเธอ: "นั่นมันวัตถุพิศวงนะ แล้วพี่เอามาแต่งเล็บเนี่ยนะ"
เฉินหมิ่นก้มดูมีดบินในมือ แล้วมองหลินเฟิง: "ก็ใช้ดีนี่นา คมกริบตัดเหล็กยังได้ ใช้ดีกว่าที่ตัดเล็บอีก เอามั้ย"
พูดจบเธอก็ยื่นมีดบินให้หลินเฟิง
หลินเฟิงสูดลมหายใจลึก มองมีดบินของเฉินหมิ่น แล้วมองคันธนูในมือจัวหม่า สุดท้ายก็พูดออกมาได้แค่ประโยคเดียว: "วัตถุพิศวงพวกพี่นี่เอามาจากไหนกัน ผมทำไมไม่มี"
"ก็เก็บได้ไง!" เฉินหมิ่นตอบแบบถือเป็นเรื่องปกติ "ตอนปลุกพลังฉันก็เก็บได้แถว ๆ นี้แหละ ตอนนั้นรู้สึกว่ามันคมดี ใช้ไปใช้มาก็กลายเป็นแบบนี้ล่ะ"
หลินเฟิงมองจัวหม่า: "ของเธอก็เก็บได้เหมือนกันเหรอ"
"พี่เฟิงรู้ได้ไงน่ะ ตอนหนูข้ามมิติมาก็อยู่ข้างเท้านี่แหละ ตอนนั้นสายธนูยังขาดอยู่เลย หนูเอาเอ็นวัวมาซ่อมใหม่ ยิ่งใช้ยิ่งสวย ดูสิ สวยมั้ย!" จัวหม่ายื่นคันธนูตรงหน้าหลินเฟิง พูดเหมือนเอาของมาโชว์
ในใจหลินเฟิงนี่มันช่างแน่นหน้าอกเสียจริง ฉันก็อยากได้อาวุธที่พัฒนาได้บ้างว่ะ
"เฮ้อ ทำไมฉันไม่มีดวงแบบนี้!"
เฉินหมิ่นหางตามองหลินเฟิง: "เต่าเธอนั่นก็เก็บได้ไม่ใช่เหรอ!"
หลินเฟิงอึ้งไป นึกย้อนถึงตอนข้ามมิติมา ดูเหมือนพอลืมตาก็เห็นเต่าตัวหนึ่ง ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรก็เก็บขึ้นมาเลย จากนั้นก็พบว่าตัวเองปลุกพรสวรรค์ ก็ไม่ได้คิดอะไร รีบทำสัญญาทันที