จัวหม่ายืนหัวเราะคิกคักอยู่ข้าง ๆ โดนหลินเฟิงถลึงตาใส่ เลยก้มหน้าก้มตาทำเป็นขยุ้มข้าวเข้าปาก
"แต่ว่า" หลินเฟิงหันไปทางเสิ่นอวี่ถง "ช่วยจับตาดูแร่เหล็กดำให้หน่อย ถ้าระหว่างทางสัมผัสได้ บอกข้าทีนะ ไม่ใช่แร่เหล็กธรรมดา เป็นแร่เหล็กดำ สีออกเข้ม หนักกว่าแร่เหล็กมาก แต่มีคลื่นพลังจิตวิญญาณ น่าจะสังเกตได้ง่าย"
เสิ่นอวี่ถงพยักหน้า "จำไว้แล้ว ถ้าเจอจะบอกท่าน"
"ดี อิ่มแล้ว ขอไปนอนก่อน ทุกวันนี้ละก็ เหนื่อยจะตาย"
ดึกสงัดแล้ว บนหลังเสี่ยวเสวียน ลานหน้าบ้านพัก ใต้กำแพงยังมีแสงไฟสว่างอยู่ เฉินหมิ่นให้จ้าวต้าย่งส่งผู้หญิงมาเพิ่มอีกรุ่น ประมาณร้อยคน ผู้หญิงพวกนี้ที่เพิ่งถูกช่วยออกมา สภาพย่ำแย่มาก
เพราะพวกนางจะทำร้ายคนที่ช่วยเหลือ ก็เลยจับอดอาหารไว้ทั้งหมด หิวมาทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้ไร้เรี่ยวแรง อิดโรย แน่นิ่ง ในที่สุดก็ไม่วิ่งวุ่นหรือทำร้ายคนเรื่อยเปื่อย
สมแล้วที่ของบางอย่างต้องอิ่มถึงจะมีแรงวุ่นวาย พอหิวใกล้ตาย แม้แต่แรงจะร้องครางก็ไม่มี แล้วจะไปคิดถึงฮันนี่อะไรได้อีก
หลังจากพวกนางถูกพาขึ้นมา ต่างก็ล้มระเนระนาดลงกับพื้น ยืนก็ยังยืนไม่อยู่
ส่วนผู้หญิงอีกกลุ่มที่ผ่านการฟอร์แมตเสร็จแล้ว กำลังยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ แต่ละคนยืดตัวตรงแข็ง กำลังฟังลู่หงอิงกล่าวอบรม
"มองมาที่ข้า" น้ำเสียงของลู่หงอิงไม่ดัง แต่เปี่ยมด้วยอำนาจข่มขวัญ ผู้หญิงพวกนั้นจ้องมองเธอเป็นตาเดียว ยืดตัวตรงโดยอัตโนมัติ