จริงอย่างที่เขาพูด พอพูดจบ ความมืดก็ส่งภูตประหลาดเข้ามาอีกระลอกหนึ่ง ทหารที่กำลังบรรจุลูกดอกหน้าไม้อยู่คนหนึ่งทิ้งลูกดอกในมือทันที กระโดดลงจากรถ หันหลังวิ่งไปทางเต่าดำโดยไม่เหลียวแล
เสี้ยววินาทีถัดมา รากไม้จำนวนมหาศาลพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน คว่ารถรบทั้งคัน รากไม้พันรอบตัวรถจนมิดเหมือนห่อขนมจ้าง รากเส้นเล็ก ๆ แทงทะลุกระจกรถเข้าไปหาคนข้างใน
"ช่วยด้วย..."
ไม่นานนัก ในรถก็เงียบสนิท
ภาพนั้นทำให้คนหนีมากขึ้น ทุกคนร้อง "หนีเร็ว!" ท่ามกลางความโกลาหล มีคนถูกผลักล้ม แล้วถูกแทรกกายด้วยรากไม้ มีคนถูกพันลากลงใต้ดิน
แนวป้องกันที่สั่นคลอนอยู่แล้ว เพราะพวกผู้มีอาชีพขั้นต่ำพากันหนี รถรบถูกพลิกคว่ำทีละคัน ๆ แนวป้องกันถูกภูตประหลาดบุกทะลุจนแตกกระจัดกระจาย ยอดผู้บาดเจ็บล้มตายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ยังไม่จบแค่นั้น เงามหึมาอีก 3 ตัวโผล่ออกมาจากความมืด
พวกมันตัวใหญ่โตมโหฬาร ใต้เปลือกไม้หยาบกร้านมีใบหน้ามนุษย์ฝังอยู่เต็มไปหมด ใครเห็นก็ขนลุกเก้อ
บางคนเห็นสิ่งนั้นก็กลืนน้ำลาย เหงื่อเย็นผุดตามหน้าผาก: "นั่น...อะไรน่ะ?"
"ภูต...ภูตประหลาดระดับ 6?"
หวังเลี่ยพลิกตัวกระโดดลงจากหลังคารถที่ถูกต้นไม้คว่ำ มือที่เต็มไปด้วยสายฟ้าสลัวลง เขาตะโกนขึ้นไปทางกำแพงเมือง
"หลินเฟิง! ดูไปถึงไหนอีก..."
ภูตประหลาดระดับ 6 ทั้ง 3 ตัวปรากฏตัว ก่อความวุ่นวายไปทั่วจุดพักชั่วคราว รากไม้ผุดขึ้นจากพื้นเป็นแนว ๆ คว่ารถ ฉีกเต็นท์ ลากผู้คนที่แตกฮือลงใต้ดิน