“เจ้าก็ปล่อยไปอย่างนี้เรื่อย ๆ น่ะนะ?” เสียงของเสิ่นอวี่ถงดังมาจากข้างตัว นางไม่รู้ว่าเดินมาถึงราวกั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ สายตาก็จับจ้องอยู่ที่กลุ่มคนด้านล่างที่เคลื่อนย้ายกันอย่างเนิบช้าเช่นเดียวกัน
หลินเฟิงปอกไข่ต้มเข้าปากอีกลูก รอจนกลืนลงคอ ถึงเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบ “จะให้ข้าจัดการอะไร? ใช้แส้ฟาดพวกนั้นหรือ?”
“ก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่!”
หลินเฟิงหันไปมองนาง เห็นเสิ่นอวี่ถงสงบนิ่งผิดปกติ ราวกับเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ในใจก็คิดว่า สมกับเป็นคุณหนูลูกคนรวยจริง ๆ ความคิดนี่ต่างจากคนทั่วไปเลย
“ปล่อยพวกเขาไปเถิด อยากอู้ก็อู้ อยากทำก็ทำ ข้าไม่ได้ติดค้างอะไรพวกเขา พวกนั้นก็ไม่ได้ติดค้างข้า สร้างออกมาได้ก็ดีไป สร้างไม่ออก…” หลินเฟิงมองไปที่เสี่ยวเสวียนซึ่งกำลังขบเคี้ยวซากอิฐปูน “ก็ถือว่าเป็นเสบียงให้เสี่ยวเสวียนแล้วกัน เหล็กกล้าชั้นดีเป็นอาหาร คงอยู่ท้องได้สักพักกระมัง…”
ยามเที่ยง เสี่ยวเสวียนกินซากคอนกรีตเศษปูนไปเกือบครึ่งเขตอยู่อาศัย จากนั้นมันก็นอนหมอบลงอีกครั้ง เก็บขาทั้งสี่ หดหัวกลับเข้าในกระดอง
หลับไปอีกแล้ว
หลินเฟิงเปิดแผงข้อมูลดู: [สถานะ เต่าดำ: กำลังหลับลึก ระยะเวลาโดยประมาณ: 16 ชั่วโมง]
“เจ้าเอ๊ย…” หลินเฟิงคลึงขมับ เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว มากกว่าเมื่อคืนถึง 8 ชั่วโมง
แต่เมื่อนึกถึงท้องที่ราวกับมิติต่างมิติของเสี่ยวเสวียน มันกัดกินตึกไปอย่างน้อยสิบกว่าหลังแล้วต้องใช้เวลาหลับนานขนาดนี้ ก็เข้าใจได้