"ข้อสี่" เฉินหมิ่นเลื่อนสายตาไปที่โม่ชิงหลวน "ทางจ้าวต้าย่ง งานรวบรวมสิ่งของจำเป็นห้ามหยุด ชิงหลวน ทีมนักขุดของเธอยุบไปแล้ว แต่เรื่องนี้จะปล่อยให้ไม่มีคนดูแลไม่ได้ เธอรับหน้าที่อยู่ใต้การจัดการของจ้าวต้าย่ง แต่ตาต้องไว อย่ารับใครเข้ามามั่ว ยุคสิ้นโลกการรักษาเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้อยู่รอดไม่ใช่เรื่องผิด แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมีสิทธิ์มีชีวิต อย่างน้อยที่นี่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความพอใจส่วนตัว"
เธอหันไปมองหลินเฟิง รอยยิ้มเจือเลศนัย "เจ้าว่าจริงไหม ท่านหลินเฟิง?"
หลินเฟิงยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ตลอด มือล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าเรียบเฉย แต่พอมองเห็นทุกสายตาจับจ้องมาที่ตน ก็รีบผงกหัว "อ้อ ใช่ ๆ ๆ จัดไปตามนั้นเลย!"
เสิ่นอวี่ถงยืนอยู่ไม่ไกลสักพักแล้ว ได้ยินถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "แล้วฉันล่ะ?"
เฉินหมิ่นยิ้มให้เธอ "เธอน่ะนะ..." เธอจงใจลากเสียงยาว "เป็นของรักของหวงน้องชายหลินเฟิงเลย ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ อยู่ดี ๆ ก็พอ!"
เสิ่นอวี่ถงหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม แต่ดูท่าจะไม่ได้เถียง เพียงก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง ให้ตายสิ เสื้อผ้าบังเสียมิด
หลินเฟิงกระแอมทีหนึ่ง "เอ่อ... พอสมควรแล้วละ ถึงเวลากินข้าวกินข้าว ถึงเวลาพักก็พัก วันนี้เอาแค่นี้ก่อน"
"เสี่ยวเฮย กางเขตแดนพิทักษ์"
แสงสีทองแผ่ขยายอีกครั้ง ผู้คนทยอยเข้าไปในขอบเขตของเขตแดนพิทักษ์ ใครมีเงื่อนไขก็ก่อไฟทำกับข้าว ใครไม่มีก็กินอะไรง่าย ๆ รองท้องสองสามคำ