“ความสามารถของเธอนี่ไม่เลวนี่ ซี่โครงหักยังรักษาได้ ก่อนหน้านี้รู้แค่ว่ารักษาแผลภายนอกได้ ไม่คิดว่าจะมีดีมากกว่าที่คิด…”
โม่ชิงหลวนนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ได้ยินก็เงยหน้าขึ้น “แน่นอนสิ ว่าแต่ สิ่งของจำเป็นที่แกติดค้างฉันน่ะ เมื่อไรจะเอามาให้”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินเฟิงแข็งค้าง “ผมติดค้างสิ่งของจำเป็นท่านตั้งแต่เมื่อไร”
อย่าคิดว่าหน้าตาดีแล้วจะมาใส่ร้ายคนอื่นได้
โม่ชิงหลวนเดาทางไว้แล้วว่าหลินเฟิงอาจไม่ยอมรับ จึงหยิบสมุดเล็กออกมาจากกระเป๋าที่พกติดตัว ยกขึ้นมาให้เขาดู
“นี่ นี่คือรายชื่อ ทางฝั่งห ลี่เสี่ยวลี่ยังมีรายชื่อสำรองอีกชุด ฉันช่วยนายตั้งทีมขุดเหมือง ตอนนี้มีทั้งหมด 78 คน ไม่มีสิ่งของจำเป็น พวกเขากินอะไร จะให้ฉันทำงานให้แกฟรี ๆ โดยไม่ต้องมีอะไรตอบแทนเลยหรือไง”
หลินเฟิงมองชื่อที่บันทึกไว้เต็มไปหมดในสมุดเล่มเล็ก จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ใต้หน้าผา โม่ชิงหลวนเคยบอกว่าให้เขาดูแลเรื่องจัดตั้งทีมขุดเหมืองเอง หลินเฟิงให้เธอจัดการไปตามที่เห็นสมควร
เดิมทีแค่พูดไปส่ง ๆ ไม่คิดว่าเธอจะทำจริงจังขนาดนี้
“ก็ได้…”
หลินเฟิงลังเลไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก
“เดี๋ยวไปเอาที่ผมแล้วกัน มีทั้งข้าวและแป้ง นายจัดการเอง อย่าให้ของผมเสียเปล่าล่ะ…”
โม่ชิงหลวนพยักหน้าอย่างพอใจ เก็บสมุดเล่มเล็ก
หวังเลี่ยกระแอมสองครั้ง ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา “หลินเฟิง เดี๋ยวนายไปที่หมู่บ้าน ให้สัตว์อสูรใช้เขตแดนพิทักษ์ ข้าจะให้ทุกคนเข้าไปหลบฝน พรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทาง”