เสี่ยวเฮยพุ่งออกจากข้างเท้าหลินเฟิงในพริบตา ราวกับเงาที่แนบพื้นบินผ่านไป หญิงคนนั้นเพิ่งยกกิ่งไม้เล็งมาทางหลินเฟิง เสี่ยวเฮยก็ทะยานถึงตัวนางแล้ว งับเข้าที่มือข้างที่ถือกิ่งไม้
เสี่ยวเฮยกัดฉับเดียว มือของนางก็ขาดตรงข้อศอกสะบั้นลงทันที
“อ้า……” นางร้องลั่นอย่างเจ็บปวดสาหัส กุมแขนล้มลงกับพื้น เลือดกระฉูดเต็มพื้นไปหมด
เสี่ยวเฮยไม่รีรอแม้แต่น้อย คาบกิ่งไม้ที่ตกพื้น หันกลับไปหาหลินเฟิง ทำท่านั่งลงข้างเท้า กระดิกหางเบาๆ เหมือนรอรับคำชม
หลินเฟิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองนาง รับกิ่งไม้นั้นมา ดวงตาเปล่งประกายสีทอง งึมงำว่า “ช่างผลาญของวิเศษเสียจริง ผลาญของวิเศษจริงๆ……”
แล้วเดินไปหาชายผิวดำสี่คนด้วยท่าทางสนใจ พวกนั้นกำลังกุมบาดแผล ยืนขึ้น แล้วกระโจนเข้าใส่หลินเฟิง หมัดรวดเร็วจนเกิดเสียงดังหวือพุ่งตรงหน้าหลินเฟิง
หลินเฟิงไม่แม้แต่จะถอย ยกมือขวาขึ้น แล้วฟาดฉาดเดียว เข้าที่แก้มของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ แรงเปรี้ยงจนเขาหมุนอยู่กับที่สองตลบ เข่ากระแทกพื้นดังตึงสนั่น
ชายผิวดำนั้นงงไปทันที เขามั่นใจในพละกำลังของตัวเองมาก ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตบหน้าเขาจนทรุดลงกับพื้นได้
“%￥#￥#……” เขาพึมพำด้วยภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง พยายามลุกขึ้นจะโต้กลับ แล้วก็ถูกตบเข้าที่ใบหน้าอีกฉาด