หลินเฟิงพยักหน้า "หุบเขางั้นเหรอ? พอดีเลย ปิดประตูตีหมา หนีไปไหนไม่รอดสักคน พวกมันหาที่ฝังศพให้ตัวเองเก่งจริงๆ"
เสี่ยวเสวียนก้าวเท้าออกไปแล้ว มุ่งหน้าบุกเข้าไปในป่าทึบโดยตรง ต้นไม้สูงใหญ่เหล่านี้ถูกเสี่ยวเสวียนเหยียบจมลงไปในดินด้วยเท้าข้างเดียว ขบวนรถที่ตามหลังมาด้านหลังความเร็วลดลงอย่างเห็นได้ชัด พื้นดินในป่าขรุขระไม่เสมอกัน วัชพืชและรากไม้พันกันระเกะระกะ ถึงแม้จะมีเสี่ยวเสวียนเปิดทางอยู่ด้านหน้า และมีฝูงสัตว์กลายพันธุ์ของเซี่ยตู้ช่วยอัดเบียดจนเป็นทางออกมา
แต่รถยนต์ก็ยังขับเคลื่อนไปได้อย่างยากลำบากสุดขีด พื้นผิวถนนสูงๆ ต่ำๆ รถหลายคันแล้วที่เครื่องดับบนทางลาด ไม่สามารถไปต่อได้เลย
แต่เซี่ยตู้และหลินเฟิงไม่ได้มีทีท่าจะหยุดเลยสักนิด กลับยิ่งเร่งความเร็วในการเดินหน้า พวกเขาจำใจต้องทิ้งรถของตัวเอง หิ้วสิ่งของจำเป็นขึ้นรถคันอื่น
แต่ปัญหายุ่งยากไม่ได้มาจากเส้นทางที่แสนลำบากเพียงอย่างเดียว เหล่าผู้ควบคุมภูตชาวญี่ปุ่นเริ่มปรากฏตัวตามมุมมืดในป่า พวกมันแอบซ่อนอยู่หลังลำต้นไม้ หรือในพุ่มไม้ จ้องจะโผล่ออกมาลอบโจมตีขบวนรถเป็นระยะๆ
เต่าดำของหลินเฟิงไม่สนใจการยั่วโมโหเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เลย อาศัยร่างอันมหึมาวิ่งชนขาดลั่น ต้นไม้สูงใหญ่เหล่านั้นต่อหน้าเสี่ยวเสวียนแทบไม่ต่างจากวัชพืช และกลับถูกกองอารักขาที่รออยู่บนกำแพงเมืองสั่งยิงลูกดอกหน้าไม้สังหารผู้ควบคุมภูตชาวญี่ปุ่นไปไม่น้อย
เซี่ยตู้ยิ่งไม่ต้องกลัวอะไร ฝูงสัตว์หลายพันตัวของเขาราวกับปลาได้น้ำ พวกชาวญี่ปุ่นจัดการพวกเขาไม่ได้ ก็เลยหันเป้าหมายไปที่ขบวนรถด้านหลังแทน