นี่แหละคือสาเหตุที่หลินเฟิงไม่เคยพบพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่นี้เลย จนเสียเวลาไปตั้งหนึ่งสัปดาห์
ถ้าเริ่มล่าอสูรกลายพันธุ์ตั้งแต่วันแรก ตอนนี้เจ้าเต่าน้อยจะวิวัฒนาการไปถึงขั้นไหนแล้ว?
กำปั้นของหลินเฟิงค่อย ๆ กำแน่น รู้สึกเสียดายอย่างที่สุด
ช่างมัน
คิดไปก็ไร้ประโยชน์ สิ่งสำคัญคือตอนนี้รู้แล้วก็พอ
ยังไม่สายเกินไป
มุมปากของหลินเฟิงค่อย ๆ ยกขึ้น กลายเป็นรอยยิ้มแบบราชามังกรตามตำรา แล้วแสยะกว้างขึ้น สุดท้ายกลายเป็นเสียงหัวเราะที่กลั้นไม่อยู่
“ฮ่า ๆ ๆ ……”
หัวเราะจนตัวงอ น้ำตาแทบไหล
คนที่อยู่ไกลออกไปได้ยินเสียงต่างหันมามอง เมื่อเห็นหลินเฟิงยืนหัวเราะอยู่บนเนินเขาอย่างกับคนบ้า ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“นั่นมันผู้ปลุกพลังที่ถูกหัวหน้าปลดจากสมาชิกหลักไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่ ทำไมหัวเราะแบบนั้นล่ะ?”
“คงไม่ใช่ถูกอะไรกระตุ้นจนเสียสติไปแล้วนะ?”
“เฮ้อ ก็ไม่แปลกหรอก ตกลงมาจากฟ้าแบบนั้น ใครจะรับได้ ยิ่งเป็นหนุ่มน้อย จิตใจก็เปราะบางเป็นธรรมดา…”
“คนน่าสงสาร…”
หลินเฟิงไม่สนว่าพวกนั้นจะพูดอะไร หัวเราะอยู่พักใหญ่ถึงหยุด ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่หางตา สูดหายใจลึก
“ว่าแล้วเชียว พรสวรรค์ควบคุมสัตว์ของข้าจะห่วยแตกได้ยังไง? ที่แท้ก็ซ่อนอยู่ตรงนี้นี่เอง”
หลินเฟิงเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวอีกครั้ง ศึกษากฎการใช้วิวัฒนาการอย่างละเอียด
ไม่นานก็พบตัวเลือกวิวัฒนาการของเต่าน้อย
【สัตว์คู่ชีวิต: เต่าดำ (ยังไม่ได้ตั้งชื่อ)】
แต้มวิวัฒนาการที่ต้องการ: 10 แต้ม (หมายเหตุ: การวิวัฒนาการของสัตว์คู่ชีวิตจะป้อนกลับค่าร่างกายทั้งสี่ด้านแก่เจ้าของ และได้รับความสามารถบางอย่างของสัตว์ควบคุม)
ถึงกับต้องใช้ 10 แต้ม?
ตั๊กแตนกลายพันธุ์ตัวหนึ่งให้ 0.1 แต้ม นั่นหมายความว่าตอนนี้ต้องฆ่าอีก 99 ตัว
หลินเฟิงมองตั๊กแตนในมือ ดวงตาเป็นประกาย
ก็แค่ตั๊กแตน 99 ตัวเท่านั้น ถึงจะหาตัวยาก แต่เนินเขากว้างใหญ่ขนาดนี้ ผักป่ามากมายขนาดนี้ ตั๊กแตนกลายพันธุ์ต้องไม่น้อยแน่
หลินเฟิงมองคนที่กำลังขุดผักป่าอยู่ตรงตีนเขา พวกนั้นเห็นตั๊กแตนกลายพันธุ์ก็หลีกหนี กลัวจะถูกกัด
แต่ตัวเขาไม่กลัว
ค่าร่างกายทั้งสี่ด้านของหลินเฟิงเหนือกว่าคนทั่วไปเป็นสองเท่า ตั๊กแตนกลายพันธุ์โดดเดี่ยวตัวหนึ่ง สำหรับเขาแล้วก็คือแต้มวิวัฒนาการที่เดินได้เท่านั้น
“เริ่มงาน”
หลินเฟิงล้วงตาข่ายจากเป้ออกมา ใส่ตั๊กแตนลงในตาข่าย แขวนไว้ข้างเป้ แล้วถือกระบองไม้เดินขึ้นไปบนเนินเขาที่สูงขึ้น
เส้นทางที่หลินเฟิงเดินหลีกเลี่ยงผู้คน พยายามไม่ให้คนอื่นสังเกต เพราะบางคนไม่รู้ว่าแม้แต่ผู้ปลุกพลังระดับต่ำสุดก็ยังแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ถึงถูกพบก็ไม่เป็นไร แต่น้อยเรื่องดีกว่ามีเรื่องมาก
หลินเฟิงเดินพลางสังเกตเหยื่อรอบข้างอย่างละเอียด ตั๊กแตนกลายพันธุ์กินผักป่าชนิดนี้เป็นอาหาร เพราะฉะนั้นที่ไหนผักป่าขึ้นหนาแน่น ที่นั่นก็อาจมีตั๊กแตนกลายพันธุ์
ไม่นานหลินเฟิงก็พบจุดสังเกต ในดงผักป่าที่ขึ้นดกเป็นพิเศษ ตั๊กแตนกลายพันธุ์ตัวหนึ่งกำลังก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ยอมเงยหน้า
หลินเฟิงกลั้นหายใจ ระดมพลังจิตวิญญาณ ค่อย ๆ ย่องเข้าใกล้
“ผัวะ!”
ตัวที่สองอยู่ในมือแล้ว
【สังหารตั๊กแตนกลายพันธุ์หนึ่งตัว ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 0.1 แต้ม แต้มวิวัฒนาการปัจจุบัน 0.2】
รอยยิ้มที่มุมปากของหลินเฟิงกว้างขึ้น
ลุยต่อ
เวลานี้หลินเฟิงเป็นเหมือนพรานผู้จดจ่อ วิ่งสอดส่ายไปมาบนเนินเขา ตามหาเป้าหมายต่อไป
ตัวที่สาม!
ตัวที่ห้า!
เวลาผ่านไปประมาณสี่ห้าชั่วโมง หลินเฟิงฆ่าตั๊กแตนกลายพันธุ์ไปแล้ว 99 ตัว
【แต้มวิวัฒนาการปัจจุบัน: 9.9】
ขาดอีกตัวเดียว ตอนนี้หลินเฟิงมาถึงยอดเนินแล้ว
มองจากตรงนี้ลงไปในขบวนรถยาวเหยียด มีคนก่อกองไฟแล้ว ดูเหมือนกินข้าวเสร็จขบวนรถก็จะออกเดินทาง ต้องรีบหน่อยแล้ว
ทันใดนั้น หลินเฟิงสังเกตเห็นหลังก้อนหินก้อนหนึ่งมีดงผักป่าที่ขึ้นหนาแน่นเป็นพิเศษ ผักป่าตรงนั้นสูงกว่าที่อื่นครึ่งช่วง ลำต้นอวบหนา สีเขียวเข้มจนเกือบดำ
และที่สำคัญที่สุดคือ มีตั๊กแตนกลายพันธุ์ตัวหนึ่งหมอบอยู่ตรงนั้น
หลินเฟิงเข้าไปใกล้ ฉวยจังหวะที่ตั๊กแตนกลายพันธุ์ไม่ทันระวัง จู่โจมฟาดลงไปเต็มแรง
ผัวะ!
สิ้นคิด ไม่เจ็บ
เพราะหัวแตกทั้งหัว ขณะที่หัวตั๊กแตนกลายพันธุ์ระเบิดแตก เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
【สังหารตั๊กแตนกลายพันธุ์หนึ่งตัว ได้รับแต้มวิวัฒนาการ: 0.1 แต้ม แต้มวิวัฒนาการปัจจุบัน: 10 แต้ม หมายเหตุ: แต้มวิวัฒนาการถึงเงื่อนไขวิวัฒนาการแล้ว ต้องการให้สัตว์คู่ชีวิตวิวัฒนาการทันทีหรือไม่?】
“ใช่!”
หลินเฟิงตะโกนในใจอย่างบ้าคลั่ง ถึงเวลาพิสูจน์ปาฏิหาริย์แล้ว
ทันทีที่หลินเฟิงยืนยัน เต่าน้อยในมือก็หนักขึ้นฉับพลัน
“เฮ้ย——”
เต่าน้อยหล่นจากมือลงบนพื้นดังตุ้บ
เสียง “ตึง!” ทุ้มดังขึ้น
หลินเฟิงก้มลงมอง เต่าน้อยที่เดิมขนาดเท่าฝ่ามือ ตอนนี้ขยายใหญ่จนมีขนาดเท่ากะละมัง กระดองกลายเป็นสีดำเงาวาววับ และมีลายเส้นลึกลับปรากฏเลือนรางบนกระดอง
ขาทั้งสี่ยื่นออกจากกระดอง กำยำแข็งแรง กรงเล็บคมเหมือนตะขอ หางก็ยาวขึ้น ปลายหางมีหนามแหลมคล้ายกระดูก
ที่ทำให้หลินเฟิงตะลึงที่สุดคือ ดวงตาที่เคยมักจะหรี่ปรือของเต่าน้อย ตอนนี้กลับสดใสแจ่มชัด ในรูม่านตามีแสงไหลวนคล้ายมีชีวิต
นี่มัน?
กลายเป็นเซียนแล้ว?
หลินเฟิงสัมผัสถึงสายสัมพันธ์ประหลาด รับรู้สภาพโดยรวมของอีกฝ่าย และยังมีคลื่นอารมณ์รักใคร่ผูกพันที่อธิบายไม่ถูก
ความสามารถวิวัฒนาการนี่สุดยอดจริงๆ
ขณะที่หลินเฟิงกำลังตกตะลึง กระแสไออุ่นสายหนึ่งก็ไหลเวียนไปทั่วร่าง ร่างกายเกร็งขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
【สัตว์ควบคุมวิวัฒนาการครั้งนี้ ป้อนกลับให้เจ้าของ: ร่างกาย +4, พละกำลัง +3, ความว่องไว +4, จิตใจ +2, พลังจิตวิญญาณ +3】
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาราวสิบกว่าวินาที จากนั้นกระแสไออุ่นก็ค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกโล่งเบาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลินเฟิงรู้สึกว่าร่างกายมีเรี่ยวแรงมากขึ้น
เปิดหน้าต่างข้อมูลดูทันที
หลินเฟิง
【ค่าร่างกาย】
ร่างกาย: 14
พละกำลัง: 13
ความว่องไว: 14
จิตใจ: 12
พลังจิตวิญญาณ: 4
พรสวรรค์: บังคับสัตว์ (1/1) วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด
สัตว์คู่ชีวิต: เต่าดำ (วิวัฒนาการครั้งต่อไปต้องใช้ 100 แต้มวิวัฒนาการ)
ระดับ: 1
ร่างกาย: 40
พละกำลัง: 30
ความว่องไว: 36
จิตใจ: 18
พลังจิตวิญญาณ: 30
ปลดล็อกความสามารถ 1: กินดิน (หมายเหตุ: สามารถดำรงชีวิตได้ด้วยการกินดิน)
ค่าร่างกายที่ป้อนกลับหลังวิวัฒนาการ เพิ่มขึ้นตั้งมากขนาดนี้เลย?
สิ่งที่หลินเฟิงคาดไม่ถึงคือ นอกจากค่าร่างกายแล้ว ด้านความว่องไวที่ป้อนกลับมาก็ไม่น้อยเลย ตั้ง 4 แต้ม
นี่หมายความว่าไง?
หมายความว่าเจ้าเต่านี่ วิ่งเร็วอย่างกับโกหก
ข้าวิวัฒนาการได้เต่าว่องไว?
หลินเฟิงก้มลงสำรวจเจ้าเต่าน้อยบนพื้น ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่าเต่าใหญ่แล้ว
อีกฝ่ายก็จ้องมองหลินเฟิงด้วยดวงตาสุกใสคู่นั้น แถมยังเอาหัวมาถูกับน่องของหลินเฟิงด้วย
“ข้าดูเหมือนยังไม่ได้ตั้งชื่อให้เจ้าเลยนะ เรียกอะไรดี? เต่าน้อย? ก็ได้นะ หรือเรียกเสี่ยวเสวียนแล้วกัน ไปกันเถอะ ให้ข้าอุ้มเจ้ากลับบ้าน”
หลินเฟิงเห็นว่าเวลาที่ขบวนรถหยุดพักใกล้จะหมดแล้ว เตรียมอุ้มอีกฝ่ายกลับ
“โอ๊ย! สุดยอด หนักอย่างกับอะไร!”
หลินเฟิงเกือบล้มคะมำ
“ไอ้เสี่ยวเสวียน! ลุกขึ้นมาเอง! เดินเอง! อุ้มไม่ไหวแล้ว…”
หลินเฟิงตบกระดองของอีกฝ่าย
เสี่ยวเสวียนใช้ขากำยำทั้งสี่ยันกายขึ้น ยืนอย่างมั่นคง ดูเหมือนป้อมปราการเล็ก ๆ แผ่รัศมีความนิ่งขรึมออกมา
ขณะที่คนกับเต่ากำลังจะเดินกลับ
“ซ่า ๆ ๆ ……”
เสียงดินถูกเขี่ยดังมาจากใต้เท้าของหลินเฟิง