ในป่าเล็กๆ
ชายหนุ่มค่อยๆ ผลักหญิงสาวพิงต้นห้วยแก่
"เธอ...อย่าทำแบบนี้สิ..." หญิงสาวหน้าแดง ก้มหน้าไม่กล้ามองอีกฝ่าย
ชายหนุ่มยื่นมือเชิดคางเธอขึ้น ยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย: "ไม่ใช่เธอบอกเองเหรอ ว่าอยากลอง?"
หัวใจของหญิงสาวเต้นเร็วขึ้น
ชายหนุ่มก้มหน้าลงใกล้
ในขณะที่บรรยากาศชวนหัวใจเต้นระรัวถึงขีดสุด ชายหนุ่มก็สังเกตเห็นว่ามีคนอื่นกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่
ชายหนุ่มตกใจ รีบผลักหญิงสาวออกทันที
ชายหนุ่มหันไปมองด้วยความโกรธ หญิงสาวที่อยู่ๆ ก็โผล่มาคนนี้ ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา ใส่เสื้อสูทสีน้ำตาลเข้มกับกระโปรงสั้นเรียบร้อย เผยให้เห็นขายาวตรง ผมยาวสลวย มือถือโทรศัพท์ถ่ายวิดีโอพวกเขาอยู่
ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่เคยเห็นสาวสวยแบบนี้ในโรงเรียนมาก่อน หรือว่าจะเป็นนักเรียนย้ายเข้ามา?"
"เธอถ่ายอะไร! ลบวิดีโอเดี๋ยวนี้!" ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จะลงมือ
หยูเซี่ยซิงยังไม่อยากเปิดเผยตัวต่อหน้านักเรียนตอนนี้
เพราะต่อไปยังต้องแอบไปยุยงให้พวกเขาเกลียดตัวเองอีก
เธอรีบหันหลังวิ่งหนีทันที
หญิงสาวมองตามทิศทางที่หยูเซี่ยซิงวิ่งไปอย่างกังวล: "เธอดูเหมือนจะไปทางตึกของผู้อำนวยการกับผู้บริหารโรงเรียนนะ หรือว่าจะไปฟ้องโรงเรียนเรื่องพวกเรา?"
ชายหนุ่มยิ้ม: "อย่าคิดมากเลย พวกเราครึ่งโรงเรียนเป็นเด็กอ่อนทั้งนั้น ตราบใดที่เราจ่ายค่าเทอมทุกเทอม โรงเรียนก็ไม่กล้าทำอะไรเราหรอก"
หญิงสาวได้ยินแบบนั้น ก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ
เธอไม่ใช่เด็กอ่อน ตอนเข้าโรงเรียนเธอสอบได้คะแนนดีมาก
เธอเป็นนักเรียนทุนพิเศษสำหรับผู้ยากไร้ ค่าเทอมและค่าครองชีพเป็นกลุ่มหยูให้รางวัล
ถ้าหญิงสาวคนนั้นไปบอกผู้บริหารโรงเรียนจริง ผู้บริหารโรงเรียนก็จะไปบอกครอบครัวเธอ...เธอไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าจะเผชิญหน้าพวกเขายังไง!
ตอนนี้หญิงสาวหมดสมาธิไปเลย นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ
หวังว่าโรงเรียนจะไม่ยุ่งจริงๆ ก็แล้วกัน
-
กลับมาที่ห้องทำงาน
หยูเซี่ยซิงโทรเรียกผู้อำนวยการหวังโหย่วเต๋อมาหา เริ่มจากเอาเทปที่เพิ่งถ่ายมาให้ผู้อำนวยการดู
ผู้อำนวยการเหงื่อแตกพลั่ก
หล่อนหมายความว่ายังไง?
จะเอาเรื่องนักเรียนไม่ทำตามกฎระเบียบของโรงเรียน มาตำหนิว่าเขาในฐานะผู้อำนวยการไม่รับผิดชอบ?
แต่พูดตามตรง สำหรับโรงเรียนแย่ๆ แบบนี้ การที่นักเรียนทำแบบนี้ถือเป็นความผิดเล็กน้อยที่สุดแล้ว
หรือว่า หล่อนอยากจะจัดการสองนักเรียนคนนี้อย่างจริงจัง?
จะจัดการผู้ชายคนนั้นก็ไม่เป็นไร
แต่ผู้หญิงคนนี้ เรียนเก่งมาก โรงเรียนขาดแค่เด็กที่ตั้งใจเรียนแบบนี้ เขาไม่อยากจัดการเธอจริงๆ!
เขาแอบมองหยูเซี่ยซิง คิดหาความหมายในใจหล่อน
ตอนนี้หยูเซี่ยซิงมีความคิดที่จะทำให้ผู้ปกครองโกรธจนแทบตายจริงๆ
แต่ต้องหาข้ออ้างให้ความคิดนี้ มิฉะนั้นคณะกรรมการประเมินจะไม่อนุมัติ
เธอครุ่นคิดอยู่นาน แล้วถามผู้อำนวยการ: "สองคนนั้นเรียนเป็นยังไงบ้าง?"
ผู้อำนวยการหวังตาเป็นประกาย!
ดูเหมือนว่าคุณหยูจะเหมือนกับเขา คือเข้าข้างนักเรียนที่เรียนเก่ง!
เลยถามผลการเรียนก่อน แล้วค่อยตัดสินใจลงโทษหนักเบา!
เขารีบพูด: "ผู้หญิงชื่อสูเทียน เรียนเก่งมาก เป็นที่หนึ่งตลอด เป็นนักเรียนทุนพิเศษสำหรับผู้ยากไร้ด้วย มีหวังสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำได้! ฉันว่าแค่เตือนเธอเป็นการส่วนตัวก็พอแล้ว"
ปากก็ชม แต่ใจก็รู้สึกเสียดาย
เพราะเดิมทีสูเทียนมีหวังจะสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่สองครั้งหลังสุด คะแนนแย่ลงเรื่อยๆ
ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าครอบครัวเธอเจอปัญหาอะไร
วันนี้ถึงรู้ ที่แท้ก็มีแฟน!
ไม่เอาไหนจริงๆ!
แต่ถึงเธอจะเรียนถอยลง เธอก็ยังเป็นนักเรียนที่เรียนเก่งที่สุด
เพื่ออัตราการสอบติดมหาวิทยาลัย ผู้อำนวยการต้องปกป้องเธอไว้ให้ได้แน่นอน
แล้วก็พูดถึงผู้ชายต่อ: "ผู้ชายชื่อโจวเฉิน ฐานะครอบครัวธรรมดา เรียนก็ไม่เอาไหน ครอบครัวเขากู้หนี้ยืมสินหาเงินมาเป็นค่าเทอมปีละหลายแสนเพื่อส่งเขาเรียน เขากลับไม่ตั้งใจเรียน เอาแต่ทำอะไรไร้สาระ! คนนี้ต้องจัดการอย่างจริงจัง!"
หยูเซี่ยซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ไม่ได้ ไม่ว่าจะเรียนเก่งหรือไม่ก็ต้องปฏิบัติเหมือนกัน"
ผู้อำนวยการหวังใจสะดุด ถามอย่างระมัดระวัง: "งั้นเธอว่ายังไง ควรจัดการยังไงดี?"
ริมฝีปากหยูเซี่ยซิงยกยิ้มเล็กน้อย พูดกับผู้อำนวยการหวัง: "เราตั้งทุนการศึกษาหนึ่งรายการขึ้นมาเลย เรียกว่า: สิทธิ์ประสบการณ์เติบโตในวัยเยาว์สำหรับนักเรียนดีเด่น"
"กฎระเบียบสามารถลงรายละเอียดได้ เช่น สอบติดห้าสิบอันดับแรกของชั้นปีสองครั้งติดต่อกัน หรือได้รางวัลจากการแข่งขันวิชาเดียว หรือมีกิจกรรมสังคมเด่นๆ ก็สามารถให้รางวัลเป็นการคบหาคนต่างเพศอย่างเปิดเผยและสุขภาพดี"
"ยังได้เงินทุนประสบการณ์วัยเยาว์หนึ่งหมื่นหยวนด้วย จะโดดเรียนก็ไม่เป็นไร"
หยูเซี่ยซิงในใจชื่นชมตัวเอง
ฉันมันดีเกินไป ที่คณะกรรมการประเมินต้องไม่อนุญาตแน่นอน
ผู้อำนวยการหวังตกใจมาก: "อะไรนะ!"
นี่มันคว่ำฟ้ากลับโลกชัดๆ!
อะไรคือ "สิทธิ์ประสบการณ์เติบโตในวัยเยาว์สำหรับนักเรียนดีเด่น"!
คิดว่าเปลี่ยนชื่อแล้ว ผู้ปกครองจะดูไม่ออกว่าเธอกำลังสนับสนุนให้คนอื่นมีแฟน?!
คิดว่าผู้ปกครองเป็นคนโง่ให้หลอกเล่นเหรอ!
เรื่องแบบนี้ จะไปพูดเปิดเผยต่อหน้าสาธารณะได้ยังไง!
ผู้อำนวยการหวังเจ็บปวดใจ: "คุณหยู ถ้าทำแบบนี้จริงๆ เราจะโดนผู้ปกครองร้องเรียนจนโรงเรียนต้องปิดตัว! จะกลายเป็นตัวตลกของทั้งเมือง!"
หยูเซี่ยซิงยิ้มกว้างขึ้น
ฉันก็รู้ว่ามีเรื่องดีๆ แบบนี้ ถึงได้ทำไงล่ะ!
นักเรียนที่เรียนเก่งที่สุดคนเดียวไม่ยอมพัฒนา แน่นอนว่าอัตราสอบติดมหาวิทยาลัยต้องตก
ผู้ปกครองโกรธจนแทบตาย จะต้องร้องเรียนอย่างบ้าคลั่ง โพสต์ลงเน็ตเปิดโปง...
เยี่ยม!
เธอปลอบผู้อำนวยการหวัง: "ไม่ต้องกังวล พวกเราเป็นตัวตลกของทั้งเมืองมานานแล้ว"
ผู้อำนวยการหวังอึ้งไป พูดไม่ออกอยู่นาน สุดท้ายก็พึมพำ: "ก็ได้ๆ ยังไงสองคนนั้นฐานะก็ไม่ดี ให้ทุนการศึกษาเขาบ้าง ยังพอช่วยครอบครัวได้ เผื่อสภาพดีขึ้น จะได้มีแรงตั้งใจเรียน..."
หยูเซี่ยซิงปรบมือ: "ถ้าคุณไม่พูด ฉันก็คิดไม่ถึง"
ถ้าได้เงินไปแล้ว ไม่ไปมีแฟนล่ะ?
เอาไปปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ ซื้อหนังสือเรียน หาติวเตอร์เก่งๆ มาสอนพิเศษล่ะ?
ในฐานะคนชั่ว หยูเซี่ยซิงไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาหาช่องโหว่แบบนี้ได้!
เธอเสริม: "ทุนนี้ต้องออกใบเสร็จทุกใบ ฉันต้องการให้ใช้เงินทุกบาทเพื่อค่าใช้จ่ายในการคบหาเท่านั้น ห้ามใช้กับครอบครัวและการเรียน!"
ผู้อำนวยการหวังรีบร้อน: "ไม่ได้จริงๆ นะครับ คุณหยู นี่มัน..."
หยูเซี่ยซิงไม่อยากพูดมาก: "ผู้อำนวยการหวัง ปู่ฉันยังไม่ได้บอกคุณชัดเหรอ? คุณดูแลเรื่องการสอน ส่วนเรื่องการบริหารนอกเหนือจากการสอนทั้งหมด ฉันเป็นคนควบคุม"
"..." ผู้อำนวยการหวังไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว "เอาน่า ก็ได้"
ผู้อำนวยการคิดอีกที จะไปห้ามเธอทำไม
เด็กสาวรวยแบบนี้ก็ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น
ที่นี่มีนักเรียนที่มีปัญหาเยอะจริง แต่ผู้ปกครองจ่ายเงินปีละหลายแสนส่งลูกเข้ามา ก็ยังมีความหวังอยู่นิดหน่อย
ตอนนี้นักเรียนทำผิด คุณไม่ลงโทษ กลับให้รางวัลอีก
ก็รอดูว่าผู้ปกครองจะมาเอาเรื่องที่โรงเรียนไหม!
พอผู้ปกครองบุกมาไล่เธอไป ผู้อำนวยการหวังก็จะรายงานไปทางตระกูลหยู ให้พวกเขาหยุดยุ่งเกี่ยวกับการบริหารโรงเรียนซะ!
-
ไม่นาน เสียงกระจายข่าวตามสายก็ดังขึ้น
"นักเรียนทุกคนโปรดทราบ ต่อไปนี้เป็นการประกาศสำคัญ"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โรงเรียนของเราได้จัดตั้งทุนการศึกษาเพื่อประสบการณ์เติบโตในวัยเยาว์สำหรับนักเรียนดีเด่น เพื่อส่งเสริมนักเรียนที่เรียนดีมีความประพฤติดี ให้สร้างความสัมพันธ์ระหว่างเพศที่ดีต่อสุขภาพ... เงินรางวัลหนึ่งหมื่นหยวน ไม่ต้องเข้าเรียนได้ ออกไปสัมผัสประสบการณ์วัยเยาว์ได้เลย..."
นักเรียนมองหน้ากัน ต่างพากันพูดคุย
"อะไรเนี่ย? สัมผัสประสบการณ์วัยเยาว์? ยังไม่ต้องเข้าเรียน ออกไปได้เลย?"
"โรงเรียนบ้าไปแล้วเหรอ?!"
"ได้ยินว่าผู้บริหารโรงเรียนคนใหม่เรียนอยู่ต่างประเทศมา ต่างประเทศเขาเปิดกว้างมาก เธอคงไปเรียนจนโง่กลับมา!"
ทั่วทั้งห้องเรียน เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ย
-
หยูเซี่ยซิงส่งประกาศไปยังกลุ่มผู้ปกครอง เริ่มใช้แมสชื่อ "แม่ของเตี้ยนเตี้ยน" ยุยงปลุกปั่นในกลุ่มผู้ปกครอง
แม่ของเตี้ยนเตี้ยน: "ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฉันทนไม่ไหวจริงๆ! โรงเรียนนี่กำลังสอนอะไรกันแน่?!"
แม่ของเตี้ยนเตี้ยน: "ได้ยินว่าผู้บริหารโรงเรียนคนใหม่ชื่อหยูเซี่ยซิง เธอไร้สาระสิ้นดี! ยังจะมาจัดการโรงเรียนอีก?!"
แม่ของเตี้ยนเตี้ยน: "ผู้ปกครองทุกคน พรุ่งนี้เราไปก่อเรื่องที่โรงเรียนกัน! ร้องเรียน! ฟ้องถึงกรมการศึกษา!"
ครั้งนี้ ในที่สุดก็มีคนเข้าข้างเธอ
"แม่ของเตี้ยนเตี้ยนพูดถูก ที่จริงเรารู้ว่าเด็กหลายคนในโรงเรียนนี้ เป็นเด็กที่ไม่ได้รับการเข้าใจจากโรงเรียนอื่น แต่เรายังหวังให้เด็กๆ จบการศึกษาอย่างราบรื่น การทำแบบนี้ของโรงเรียนคือการทิ้งพวกเขาไปใช่ไหม?"
"พรุ่งนี้เราไปคุยกับผู้บริหารโรงเรียนที่โรงเรียนโดยตรง ถ้าเธอไม่ยอมยกเลิกทุนนี้ เราจะบุกไปกรมการศึกษาให้โรงเรียนรอปิดตัวได้เลย!"
"@ผู้ปกครองทุกคน เห็นด้วยต่อท้ายรายชื่อกันเลย!"
"1"
"2"
"3"
"..."
สุดท้ายมีผู้ปกครองกว่ายี่สิบคนตัดสินใจพรุ่งนี้มารวมตัวกันที่โรงเรียนเพื่อหาทางจัดการกับผู้บริหารโรงเรียน
ฮ่าๆๆ!
หยูเซี่ยซิงเอนกายครึ่งตัวบนโซฟา มองดูผู้ปกครองในกลุ่มด่าทอเธอ มุมปากยกยิ้ม
สบายสุดๆ สบายสุดๆ ด่าไปอีก!
จนกระทั่งเลื่อนไปเจอคนหนึ่งพิมพ์: "โรงเรียนทำแบบนี้ ก็เพื่อเพิ่มอัตราการเกิด เริ่มจากนักเรียนเลยเหรอ"?
รอยยิ้มของหยูเซี่ยซิงหายไปทันที ร่างกายก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่งตรง
เพราะจู่ๆ เธอก็นึกถึงสาเหตุที่พี่ชายคนที่ห้าเป็นอัมพาตในชาติที่แล้ว
ก็เพราะสูเทียนคนนี้นี่แหละ!