“โรงแรมสุขสันต์? ที่นั่นมันที่ไหนกัน?”
นกนางแอ่นกินซากเชื่อมั่นว่าตนรู้จักเมืองคังฉ่ายอย่างทะลุปรุโปร่ง ทว่าพอได้ยินชื่อสถานที่ที่อาปินพูดถึง ในหัวกลับว่างเปล่า ไม่มีข้อมูลเกี่ยวข้องแม้แต่นิดเดียว
“พะ...พี่ใหญ่ ที่นั่นเป็นโรงแรมที่เปิดมาหลายปีในเขตเมืองนอกเหนือ ในย่านนั้นถือว่าชื่อเสียงค่อนข้างดีครับ”
เห็นปฏิกิริยาของนกนางแอ่นกินซาก อาปินก็รู้ว่ามีทางไปต่อ จึงรีบเล่าทุกอย่างที่ตนรู้ออกมาทั้งหมดทันที
เมื่อไม่นานมานี้ เขาไปเจอกลุ่มหนุ่มสาวจากเมืองหยาฉ่ายที่ไม่มีงานทำในวงเหล้าวงหนึ่ง
ระหว่างคุยกัน ก็ได้รู้ว่ากลุ่มนั้นเพิ่งออกมาจากหน่วยป้องกันได้ไม่นาน
และสาเหตุที่ถูกจับ ก็คือถูกสงสัยว่าเป็นแก๊งที่ลักพาตัวนักเขียนยันต์เมื่อไม่นานมานี้
ตอนแรกพวกเขาลงมือเพราะเงินขัดสน กลุ่มหนุ่มเมืองหยาฉ่ายจึงจับตามองชายหนุ่มคนหนึ่งที่พักอยู่ในห้องใหญ่ของโรงแรมมานาน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นลูกแหง่เศรษฐี
กลุ่มหนุ่มเมืองหยาฉ่ายพวกนั้นตัดสินใจเด็ดขาด วางแผนเสร็จก็ลงมือทันที
แต่หลังจากลงมือ พวกเขาถึงรู้ว่าสู้อีกฝ่ายไม่ได้เลย เพราะหนุ่มคนนั้นเป็นพวกเสริมพลัง
ในยามคับขัน พวกเขาจึงทำได้เพียงหนีเอาตัวรอด โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ตามล่าไม่เลิก
ตามปกติ ในเมื่อไม่ถูกจับได้คาหนังคาเขา กลุ่มหนุ่มเมืองหยาฉ่ายก็แค่เก็บตัวเงียบสักพักก็จบ
ทว่า คนของทางการกลับมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็ว แถมยังเป็นคนของหน่วยรบพิเศษที่มาล้อมพวกเขาไว้ด้วยตัวเอง
ถูกจับไปที่หน่วย พวกเขาโดนสอบสวนอย่างเข้มงวดทีละคน ภายใต้แรงกดดันจากกลวิธีทางจิตใจสารพัด เกือบจะสารภาพไปหมดแม้แต่เรื่องที่ตอนเด็กไม่ทำการบ้าน