บ่ายสองโมง เสิ่นเฟยยังคงหลับอยู่ในภวังค์ความฝัน
ทันใดนั้น เขาก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ในห้องเงียบสงัด ถนนนอกบ้านก็ว่างเปล่า อะไรกันที่ทำให้เขาตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันได้
เสิ่นเฟยรู้สึกว่าตัวเองตื่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จึงหลับตาลง ตั้งใจจะนอนต่อ
ตูม... ตูม...
มีเสียง ไม่สิ พูดให้ถูกคือเป็นคลื่นบางอย่าง คล้ายกับพลังงานที่เกิดจากการเคลื่อนตัวของเปลือกโลก
เสิ่นเฟยรีบลุกขึ้นนั่ง ดึงม่านออก ข้างนอกทุกอย่างดูปกติ
เขาดึงหน้าต่างบานหนา ยิ่งช่องเปิดกว้างขึ้น ต้นตอที่แท้จริงของคลื่นลึกลับนั้นก็เริ่มเผยตัว
ตูม!
ตูม!!
เป็นเสียงระเบิด!
เสิ่นเฟยเข้าใจกระจ่างแล้วว่าคลื่นนั้นคืออะไร
แต่การระเบิดครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไร? จะระเบิดโบราณสถานใต้ดินให้พังทลายเลยหรือ?
จากข้อมูลที่เสิ่นเฟยพอจะทราบได้ คิดว่าการใช้เพียงระเบิดคงไม่สามารถแก้ปัญหาได้หรอก
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงและเสียงระเบิดดังต่อเนื่องเกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะหยุดลง
หลังจากที่โดนรบกวนแบบนี้ เสิ่นเฟยก็นอนไม่หลับอีกต่อไปแล้ว พอดีท้องเริ่มหิวพอดี เลยจะทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน
ระหว่างที่เขากำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ปัง! ปัง! ปัง!
"เสี่ยวเฟย พ่อเอง ตื่นยัง?"
พอได้ยินว่าเป็นเสียงของเสิ่นกัง พ่อของเขา เสิ่นเฟยก็รีบลุกไปเปิดประตูทันที
ประตูเปิดออก เห็นเสิ่นกังกำลังปัดฝุ่นตามตัวอยู่หน้าประตู
"พ่อ ผมบนหัวก็มีฝุ่นเยอะอยู่นะ" เสิ่นเฟยชี้ให้ดู
"พ่อรู้"
เสิ่นกังปัดบนหัว เช็คให้แน่ใจว่าตัวสะอาดแล้วถึงได้เข้าบ้าน
หลังจากนั้นไม่นาน เฉินหยู แม่ของเขาก็กลับมาถึงบ้าน