"นานๆ ทีพวกเราได้มาอยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้ จริงๆ ไม่มาหรือไง?"
"ไม่ล่ะครับลุงซุน ภารกิจของสมาคมนักเขียนยันต์ทางนี้ด่วนจริงๆ" ซุนจิงหมินชวนอยู่นานเพียงใด เสิ่นเฟยก็ปฏิเสธหมดทุกรอบ
ถึงแม้เขาอยากออกไปกินข้าวกับหลี่ฉงซวี่จริงๆ แต่ถ้าหลังอาหารยังมีโปรแกรมอื่นต่อ เวลาคงเหลือสำหรับการได้ออกนอกที่พักของเขามีไม่พอแน่นอน
ทำไม่ได้ คนสำเร็จอย่างเขาก็ต้องมีเวลาจำกัดขนาดนี้แหละ
"อ้อ จริงสิ วันนี้นักเขียนยันต์ส่วนใหญ่ในเขตเมืองนอกต้องไปที่ศูนย์พักพิงชั่วคราว นายเองก็น่าจะต้องไปเหมือนกันใช่ไหม?" ซุนจิงหมินถามอีก
เสิ่นเฟยหัวเราะแห้งๆ: "ฮ่าๆ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้นล่ะครับ ลุงซุนไม่รู้หรอกว่าภาระบนบ่าของผมมันหนักแค่ไหน"
"เข้าใจแล้ว งั้นเสี่ยวเฟย นายยุ่งก่อนล่ะ บาย"
"ไว้เจอกันนะครับ"
สายโทรศัพท์ของแอปโซเชียลขาดลงทันที
"เขาปฏิเสธไปแล้ว ฉันจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่เป็นผล เมื่อกี้ที่คุยกันทางโทรศัพท์นายก็ได้ยินอยู่"
ในโรงรถร้าง ซุนจิงหมินยกมือถือขึ้นมา
"เมื่อไหร่จะปล่อยลูกชายฉัน? ฉันไม่เชื่อว่าถึงตอนนี้พวกนายจะรวมนักเขียนยันต์ครบร้อยคนไม่ได้!"
"นักเขียนยันต์ระดับกลางนะ! นั่นมันนักเขียนยันต์ระดับกลางเชียวนะ!" นกนางแอ่นกินซากเดินไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้
"แล้วเขายังไม่คิดจะไปศูนย์พักพิงอีก!"
"ถ้าให้ภาชนะปริศนาได้ดูดซับเข้าไป ล่ะก็ จะช่วยเร่งการบ่มเพาะอาวุธปริศนาได้เร็วขึ้นอย่างมากแน่นอน!"
"กูพูดกับแกอยู่! หูหนวกหรือไงวะ?" ซุนจิงหมินหมดความอดทนมานานแล้ว ตะโกนใส่เขาอย่างโกรธเกรี้ยว