เมื่อเห็นเสี่ยวเฟิงและพวกถอยไป ชายหัวโล้นก็ดึงมีดออกจากร่างเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษที่อยู่ตรงหน้าได้ทันที
แขนคว้าเข้าที่คอของอีกฝ่าย บิดอย่างแรง รวบรัดเก็บชีวิตหนึ่งคนไปอย่างรวดเร็ว
ชายหัวโล้นหันสายตาไปยังพวกพ้องหลายคนที่นอนเจ็บปวดอยู่บนพื้น ก้าวเดินเข้าไปใกล้ๆ
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
มีดกรีดผ่านไม่กี่ครั้ง เชือกที่มัดพวกเขาไว้ก็ถูกตัดขาดในทันที
"ลุกขึ้น! รีบไปเดี๋ยวนี้!"
ได้ยินน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้งของชายหัวโล้น หลายคนก็ฝืนความเจ็บปวดพยายามลุกขึ้น
"อ๊าย... กระดูกขาผมดูเหมือนหัก! ลุกไม่ไหว"
ชายหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งจะพยายามลุก แต่ต้นขารับน้ำหนักร่างกายไม่ไหว ก็ล้มลงไปอีกครั้ง
"ฮ่าๆ มีใครพอจะแบกฉันได้บ้างไหม?"
ชายคนนี้นั่งอยู่บนพื้น เงยหน้ามองคนอื่นๆ ที่เพิ่งลุกขึ้น สีหน้าเผยรอยยิ้มของผู้รอดชีวิตจากภยันตราย
ชายหัวโล้นไม่สะเทือน สีหน้าเย็นชาเอ่ยปากถาม: "ตอนนี้พวกคุณมีใครแบกเขาไหวบ้าง?"
ทุกคนเงียบ มีแต่ส่ายหน้า
ชายคนนั้นจึงส่งสายตาอ้อนวอนไปทางชายหัวโล้นทันที
"ได้ ฉันช่วยเอง"
ชายหัวโล้นพยักหน้า แล้วก็รีบก้าวเข้าไป
ฉัวะ!
มีดเดียว!
เลือดพุ่งออกจากลำคอ!
ชายหนุ่มที่ประกาศว่าตัวเองยืนไม่ไหว คนนั้นได้นอนลงอย่างถาวร ไม่ต้องลุกขึ้นมาอีกแล้ว
มีดของชายหัวโล้นเร็วพอ เปลือกตาของชายคนนั้นยังไม่ทันได้ปิดลง
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ กลุ่มคนก็รีบถอนตัวออกไปทันที
และเมื่อหน่วยรบพิเศษกับหน่วยป้องกันกลับมาล้อมพื้นที่นี้อีกครั้ง นอกเหนือจากศพไม่กี่ศพในซอย ก็ไม่พบอะไรอื่นอีก