เสิ่นเฟยดูซีรีส์เรื่อง 'ดาบสว่าง' จบทั้งเรื่อง เวลาก็ผ่านมาถึงบ่ายโมงตรงพอดี
ตอนนี้เขาทั้งง่วงทั้งหิว แต่ความรู้สึกง่วงนอนกลับครอบงำสภาพร่างกายมากกว่า
เสิ่นเฟยสอดหินปราบปีศาจระดับเสริมไว้ในอก ให้แนบชิดกับหน้าอกของเขา
จากนั้นก็รีบเปิดผ้าม่าน แสงในห้องก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที
อดทนมาถึงขนาดนี้ ในที่สุดเขาก็จะได้นอนหลับอย่างสบายใจสักที
เมื่อไม่มีเรื่องกังวลในใจ ร่างกายก็ย่อมรู้สึกเบาสบาย
นอนลงบนเตียง หลับตาลง ทั้งคนก็เข้าสู่สภาวะหลับลึกในทันใด
...
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน เสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู
ปัง! ปัง! ปัง!
"เสี่ยวเฟย! พ่อเอง! พ่อกลับมาแล้ว!"
เป็นเสียงของพ่อ!
เสิ่นเฟยลืมตาขึ้นมาทันที มองเพดานที่คุ้นเคย แล้วรีบลูกขึ้นนั่ง
เมื่อเทียบกับความสว่างก่อนนอน ตอนนี้ภายในห้องมืดสนิท
นอกหน้าต่างยังมีแสงจันทร์หลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็มีสีน้ำเงินเข้มที่เป็นเอกลักษณ์ของยามเย็นเจืออยู่ในความมืด
"เสี่ยวเฟย ได้ยินไหม?"
"มาแล้ว!"
เสิ่นเฟยตอบรับ ใส่รองเท้า แล้วรีบเดินไปที่หน้าประตู
กำลังจะเปิดประตู หัวใจของเขาก็เต้นกระตุกขึ้นมาทันที เขารู้สึกตัวได้
เสิ่นเฟยตบแก้มตัวเอง แล้วหยิกเนื้อขา สมองรับรู้ถึงความเจ็บปวดจากการกระทำทั้งหมดได้อย่างชัดเจน
เขาหยิบหินปราบปีศาจในอกออกมาดูอีกครั้ง หลังจากการนอนหลับตอนบ่าย สีของหินปราบปีศาจและคำยันต์บนนั้นดูจางลงอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เขานอนหลับจริง ๆ แล้วตื่นขึ้นมาใหม่
การนอนครั้งนี้ออกจะราบรื่นเกินคาด เสิ่นเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก เก็บหินปราบปีศาจไว้ในอก แล้วเปิดประตูออกไป