สวีจิ้งชวนเดินตรงไปที่หน้าประตูบ้านตระกูลเฉิน แล้วเคาะเบา ๆ
"สวัสดีครับ ข้างในมีคนไหม?"
คนในบ้านเฉินทั้งสามเงียบไปครู่หนึ่ง เสิ่นเฟยเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น
"ขอถามหน่อย คุณเป็นใคร?"
"ผมสวีจิ้งชวน ผู้บังคับหน่วยรบพิเศษลำดับที่หกของเมืองคังฉ่าย"
หน่วยรบพิเศษลำดับที่หก?
เสิ่นเฟยนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ในบรรดาหน่วยที่มาสนับสนุนเมืองเหยียนข่วงช่วงนี้ ก็มีหน่วยรบพิเศษลำดับที่หกอยู่จริงด้วย
"ผู้บังคับหน่วยสวี สวัสดีครับ มีธุระอะไรหรือ?"
"ไม่มีอะไร แค่อยากรู้ว่าทำไมพวกคุณถึงไม่ไปหลบภัยที่สถานที่สาธารณะที่กำหนดไว้"
"ไม่ถนัดที่คนพลุกพล่าน ในที่คนแออัดมาก ๆ มักจะเวียนหัวและคลื่นไส้" เสิ่นเฟยตอบอย่างเลี่ยง ๆ
เขาจะบอกไม่ได้ว่าเป็นเพราะระบบหมกบ้าน ถึงทำให้ไม่อยากก้าวออกจากบ้าน
"เข้าใจแล้ว" สวีจิ้งชวนลูบคาง คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง สายตาจับจ้องไปตามร่องรอยบนบานประตูไม่หยุด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถามอีกว่า "แต่ว่าครอบครัวคุณมือถือหินปราบปีศาจอยู่ไม่น้อย ถ้าเป็นคนอื่น คงทนใช้ไปแบบนี้ไม่ไหวหรอก"
"ถ้าเดาไม่ผิด ช่วงสองสามวันมานี้ สิ่งประหลาดที่มาหาครอบครัวคุณคงไม่น้อย และระดับก็ไม่ต่ำ อย่างน้อยก็น่าจะทำให้หินปราบปีศาจหมดไปหลายสิบก้อน"
เสิ่นเฟยได้ยินคำพูดนอกประตูก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะวิเคราะห์สถานการณ์ได้เร็วขนาดนี้
"ผู้บังคับหน่วยสวีเดาถูกต้องครับ แต่ที่ประคับประคองมาได้จนถึงตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะผมเองสามารถแกะสลักหินปราบปีศาจได้บ้าง" เสิ่นเฟยเปิดเผยความจริงบางส่วน
"โอ้? คุณเป็นนักเขียนยันต์?" น้ำเสียงสวีจิ้งชวนมีความแปลกใจปนอยู่