วันนี้เสิ่นเฟยไม่ได้หลับลึก หลับไปจนถึงบ่ายสองโมงก็ตื่น
พอตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำก็คือเปิดโค้กกระป๋องสุดชื่นใจหนึ่งกระป๋อง พร้อมกับบะหมี่เนื้อตุ๋นหนึ่งห่อ
กินอย่างเอร็ดอร่อยจนหมดแล้ว ร่างกายก็พลอยกระปรี้กระเปร่าไปด้วย
เสิ่นเฟยไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบทำวิดพื้นทันที ตั้งใจจะทำภารกิจประจำสัปดาห์ให้เสร็จในเวลาที่สั้นที่สุด
จำนวนวิดพื้น +1
จำนวนวิดพื้น +1
...
เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงอย่างรวดเร็ว พ่อของเขาเสิ่นกังก็เลิกงานกลับบ้านพอดี
ตอนนี้เสิ่นเฟยเหงื่อท่วมตัวไปทั้งตัวอย่างที่เคยเป็น
พ่อมองเขาอย่างแปลกใจ "ทำไมออกกำลังกายหนักขนาดนี้ล่ะ?"
"ไม่เป็นไร แค่ออกแรงหน่อย"
"ออกกำลังกายก็ดี แต่ก็ต้องพอประมาณ อย่าให้ร่างกายเกินขีดจำกัดล่ะ"
"รู้แล้วครับ"
เสิ่นเฟยหยุดออกกำลังกายทันที แล้วดูความคืบหน้าของภารกิจ
[ความคืบหน้าภารกิจประจำสัปดาห์]
[วิดพื้นมาตรฐาน: 400/400]
[สควอทมาตรฐาน: 89/500]
[แพลงก์มาตรฐาน: 0/2ชม.]
ถือว่าเสร็จไปเกือบสองในห้า คืนนี้แค่ขยันอีกหน่อย พรุ่งนี้ก็ทำภารกิจเสร็จได้แล้ว
"ว่าแต่พ่อครับ วันนี้ที่เหมืองไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?"
"วันนี้ทางเหมืองมีคำสั่ง ให้ทำงานแค่บริเวณรอบนอกเท่านั้น อย่าเข้าไปลึก"
เสิ่นกังยิ้ม "เพราะงั้นวันนี้แทบไม่มีงานอะไรให้ทำเลย เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่ได้ว่างๆ แบบนี้"
"ถ้าไม่ใช่เพราะวิกฤตคนประหลาดพวกนี้ก็คงดี" เขาถอนหายใจ
เสิ่นเฟยตอบ "เดี๋ยวพ่อเกษียณแล้ว จะได้ว่างทุกวัน"
"เกษียณ?" เสิ่นกังส่ายหัว "จะได้ยังไง ยังต้องหาเงินส่งลูกเข้าเมืองให้ได้ ไม่ว่าจะมีวิกฤตหรือไม่ ก็ต้องไม่ให้ลูกต้องจมอยู่กับเมืองเล็กๆ แบบนี้ทั้งชีวิต"