"ใต้เตียง!" ชายคนหนึ่งเอ่ยเตือน
พวกที่ล้อมเตียงไว้แน่นอยู่ก่อนหน้านี้รีบถอยออกมาทันที
อ้วนกระจอกกำมีดแน่น ด้ามมีดจรดที่หน้าอก ปลายมีดชี้ไปข้างหน้า แล้วหมอบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว พร้อมแทงมีดลงไปใต้เตียงซ้ำ ๆ
ไม่มีอะไรเลย!
ใต้เตียงว่างเปล่าจริง ๆ
"แย่แล้ว ไอ้คนนั้นไม่อยู่!" อ้วนกระจอกอุทานอย่างตกใจ
"หา? ไม่อยู่!"
"แล้วจะทำยังไงดี?"
ความหวังของทุกคนในห้องที่เพิ่งตั้งขึ้นก็ร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวทันที ห้องที่เงียบสงัดเต็มไปด้วยเสียงแสดงความผิดหวังที่อึกทึกครึกโครม
มีเพียงชายหัวล้านเท่านั้นที่ไม่ได้เอ่ยปาก เขากลับสำรวจไปทั่วห้องแทน
จากสภาพการจัดวางที่เขาเห็นตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ เขาไม่เชื่อว่าในห้องนี้จะไม่มีคน
แต่...
แล้วคนอยู่ที่ไหนกัน?
"เฮ้! ไม่งั้นเลิกกันเถอะ กลับไปกินมื้อเช้าดีกว่า"
คนร้ายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมหน้าต่างเอ่ยเสนอขึ้นมา แต่ไม่มีใครสนใจเขา
เขายืนมาเป็นชั่วโมงแล้ว เริ่มเหนื่อยพอตัว พอดีว่าด้านหลังเป็นขอบหน้าต่าง ถ้าพื้นที่กว้าง ๆ หน่อยก็ยังพอจะนั่งพักได้
เขาหันหลังถอยไปหนึ่งก้าวโดยไม่ได้มองดู ซึ่งตรงนั้นเป็นบริเวณหน้าต่างที่ม่านคลุมไว้อยู่
แผ่นหลังเพิ่งจะชิดกับขอบหน้าต่าง ก็มีวัตถุแข็งบางอย่างดันมาที่แผ่นหลังของเขา ประสบการณ์บอกคนร้ายคนนี้ได้ทันทีว่านี่คือมีด
สายตาของคนร้ายเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที เขาจ้องเขม็งไปที่ชายหัวล้านซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า
เมื่อชายหัวล้านเห็นแววตาของพวกพ้อง ก็ชำเลืองมองไปที่ม่าน แล้วเข้าใจได้ในทันที
เขาส่งสัญญาณมือให้อ้วนกระจอก อ้วนกระจอกรีบเรียกคนที่เหลือให้ขยับไปรวมกันทางฝั่งชายหัวล้าน