ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระดับชีวิตวิวัฒนาการขึ้นหรือไม่ สมองของเจียงหยุนถึงได้พัฒนาตามไปด้วย เขารู้สึกว่าความจำดีขึ้นมาก
เนื้อหาใน《เคล็ดหลอมกายพื้นฐาน》แม้จะไม่มาก แต่ก็มีอยู่หลายหมื่นคำ
ทว่าเขาแค่ตั้งใจอ่านอยู่ไม่กี่รอบ ก็จำเนื้อหาทั้งหมดได้ขึ้นใจ!
จากนั้น เขาใช้แต้มคุกกรรมชั่วหนึ่งแต้มเพื่อเข้าสู่ห้วงบำเพ็ญ
ห้วงบำเพ็ญมีขนาดเล็กมาก ราวสี่ถึงห้าตารางเมตร ภายในว่างเปล่า มีเพียงแสงสลัวปกคลุมอยู่
ส่วนด้านนอกออกไป มีหมอกดำเคลื่อนไหวพลุ่งพล่าน
ครั้งก่อนที่เข้ามา เขาลองสัมผัสมันดู หมอกที่ดูนุ่มนวลและไหลเวียนนั้นกลับแข็งราวกับแผ่นเหล็ก!
แม้มันจะไม่ทำอันตรายเขา แต่เขาก็เบียดเข้าไปไม่ได้
ส่วนพื้นใต้เท้าดูคล้ายดินเหลือง ทว่ากลับแข็งแกร่งจนทำลายไม่ได้เช่นกัน!
แต่มี ‘องค์ประกอบ’ บางอย่างในอากาศที่เคลื่อนไหวอย่างกระตือรือร้น
มันคือสารอาหารที่นักยุทธ์ต้องการ
ตอนนี้เจียงหยุนไม่มีอารมณ์จะสำรวจอะไร เขานั่งขัดสมาธิตามท่วงท่าในเคล็ดหลอมกายพื้นฐาน หลับตาทำสมาธิ สัมผัส ‘ปราณวิญญาณ’ ในอากาศ
ไม่นาน ความรู้สึกอุ่นสายหนึ่งก็ไหลเข้าสู่หว่างคิ้ว ทำให้เขาดีใจขึ้นมาทันที
ในเคล็ดหลอมกายพื้นฐานกล่าวไว้ว่า นักยุทธ์ทั่วไปที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน ต้องใช้เวลาเร็วที่สุดครึ่งวัน ช้าที่สุดหลายเดือน จึงจะชักนำปราณวิญญาณได้!
แต่เขาเพิ่งเดินลมปราณเป็นครั้งแรกเท่านั้น...
หรือว่าฉันจะเป็นอัจฉริยะด้านยุทธ์จริง ๆ!?
ความอุ่นบริเวณหว่างคิ้วค่อย ๆ แผ่ขยายไปทั่วร่าง
เซลล์ทุกเม็ดทั่วร่างกายดูหิวกระหายอย่างยิ่ง ต่างแย่งกันกลืนกินปราณวิญญาณ!
เจียงหยุนรู้สึกว่าพละกำลังของตัวเองกำลังเพิ่มขึ้น
แต่การเพิ่มขึ้นเช่นนี้ไม่ได้แลกมาด้วยความเจ็บปวดแต่อย่างใด
แต่...
มันก็ควรเป็นเช่นนี้!
การเปลี่ยนแปลงของชีวิตอาจเจ็บปวด แต่การวิวัฒนาการของระดับชีวิตย่อมควรเป็นความยินดีและความสุขอย่างยิ่ง!
แม้เขาจะรีดเค้นปราณวิญญาณอย่างสุดกำลัง ความเข้มข้นของปราณวิญญาณในห้วงบำเพ็ญกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เป็นเช่นนี้จนเวลาหมดลง เจียงหยุนก็ถูกดีดออกไปในพริบตา...
......
“เลือดลมดุจควัน! ถ้าแบ่งตามขั้นในเคล็ดหลอมกาย ตอนนี้ฉันอยู่ขั้น...ช่วงกลางของขั้นพลังเลือดลมงั้นเหรอ?” เขายืนอยู่หน้ากระจก กำหมัดลอย ๆ สองครั้ง
ไอเลือดจาง ๆ วนเวียนอยู่เหนือกำปั้นของเขา มองเผิน ๆ ก็เหมือนผิวแดงขึ้นเพียงเล็กน้อย
รู้สึกอยากทำลายอะไรสักอย่างขึ้นมา...
เจียงหยุนกวาดตามองรอบห้อง แม้ข้าวของจะเก่าไปบ้าง แต่ก็สะอาดเป็นระเบียบ
ทำอะไรพังไปสักชิ้นเขาก็เสียดาย
เขาหาของที่จะใช้ทดสอบพละกำลังไม่เจอ
“ช่างเถอะ ฝึกต่อดีกว่า...”
เจียงหยุนส่ายหน้า ข่มอารมณ์เอาไว้ แล้วนั่งขัดสมาธิฝึกฝนบนเตียง
เวลาในห้วงบำเพ็ญแทบจะหยุดนิ่ง
ใช้แต้มคุกกรรมชั่วหนึ่งแต้ม แลกเวลาฝึกฝนได้ 24 ชั่วโมง ส่วนโลกภายนอกผ่านไปเพียงหนึ่งนาที!
ยิ่งไปกว่านั้น ในหนึ่งนาทีนั้น ร่างของเขาไม่ได้หายไปจากโลกภายนอก
ยังคงมีร่างกายอยู่...
เรื่องนี้เขาพิสูจน์แล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้าไปในห้วงบำเพ็ญ
ตอนนั้นเขาใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายวิดีโอไว้ด้วย...
แค่ไม่รู้ว่านั่นเป็นภาพลวงตา หรือเกิดจากสาเหตุอื่น
ดังนั้น ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงพรุ่งนี้เช้า เขายังมีเวลาทั้งคืนสำหรับฝึกฝน
แต่เพิ่งเดินเคล็ดวิชาไปได้ครู่เดียว เจียงหยุนก็ขมวดคิ้วหยุดลง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ทำไมถึง...แร้นแค้นขนาดนี้?
ถ้าความเข้มข้นของปราณวิญญาณในห้วงบำเพ็ญเป็นหนึ่งร้อย โลกความจริงก็มีอย่างมากแค่สามเท่านั้น
แม้จะยังดูดซับและหลอมรวมได้ แต่ประสิทธิภาพต่ำกว่ากันหลายสิบเท่า!
ห้วงบำเพ็ญมีอะไรผิดปกติ?
หรือโลกความจริงมีอะไรผิดปกติ?
หรือเป็นเพียงบริเวณที่บ้านของเขาตั้งอยู่ ซึ่งมีปราณวิญญาณเบาบาง?
แต่ถึงอย่างไร ขาแมลงวันก็ยังเป็นเนื้อ เจียงหยุนอดทนต่อความรู้สึกรังเกียจ แล้วฝึกฝนต่อไป.......
......
“อา ผมมาแล้ว”
ชายบนเตียงผู้ป่วยอายุราวสี่สิบกว่า ทว่าผมกลับขาวโพลนไปกว่าครึ่งแล้ว
ใบหน้าซูบซีด แต่กลับมีบรรยากาศเป็นมิตรอย่างประหลาด
เขาคืออาเจียงของเจียงหยุน เจียงเหยียน
เมื่อได้ยินเสียงทักทาย เขาหันมองไปทางประตู แววตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย “อืม”
“ผมเอาอาหารเช้ามาให้ รีบกินตอนยังร้อนเถอะ” เจียงหยุนวางกล่องพลาสติกในมือลง เปิดฝา แล้วกำลังจะช่วยพยุงเจียงเหยียนลุกขึ้นนั่ง
“ฉันทำเองได้” เจียงเหยียนห้ามเขา ก่อนจะออกแรงพยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วพิงหัวเตียง
โรคของเขาเกิดจากการฝืนร่างกายสะสมมาเป็นเวลานาน ก่อนจะปะทุขึ้นในคราวเดียว
รักษายาก แต่ก็ใช่ว่าจะรักษาไม่ได้...เพียงแต่ต้องใช้เงินจำนวนมาก
อาหารเช้าที่เจียงหยุนเอามาให้มีไม่มากนัก แต่เจียงเหยียนก็กินไปเพียงครึ่งเดียวแล้ววางตะเกียบลง...
“อา กินอีกหน่อยเถอะ”
“อิ่มแล้ว” เจียงเหยียนโบกมือ ปิดฝากล่องพลาสติกแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ที่เหลือเก็บไว้กินมื้อเที่ยง”
เจียงหยุนไม่ได้เซ้าซี้ เพียงพูดว่า “อา ผมจะหาเงินมาได้เร็ว ๆ นี้แล้ว อาอดทนอีกหน่อยนะ...”
แววตาเจียงเหยียนพลันเคร่งขรึม เขาเงยหน้ามองเจียงหยุนทันที “แกยังคิดจะขายบ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้อีกหรือ!?”
นอกจากทางนี้แล้ว เขาคิดไม่ออกว่าเด็กอายุยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างเจียงหยุนจะไปหาเงินเป็นล้านมาจากไหน!
ต่อให้ไปทำเรื่องผิดกฎหมาย...
แต่เส้นทางผิดกฎหมายก็ใช่ว่าใคร ๆ จะเข้าไปหาเงินได้ง่าย ๆ!
เจียงหยุนไม่ได้โต้เถียง เพียงเกลี้ยกล่อมว่า “อา บ้านก็แค่สิ่งของไร้ชีวิต วางทิ้งไว้ตรงนั้น ผมก็ไม่เคยอยู่ด้วยซ้ำ...
อาจะให้ผมมองอาเป็นแบบนี้โดยไม่ทำอะไรเลยหรือไง?
แล้วผมจะไปสู้หน้าพี่เสี่ยวเยว่ได้ยังไง?”
เจียงเยว่เป็นลูกสาวของเจียงเหยียน และเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจียงหยุน อายุน้อยกว่าเขาแค่สองปี ตอนนี้ยังเรียนมัธยมปลายอยู่
เจียงหยุนยกเจียงเยว่ขึ้นมาอ้าง ก็หวังจะใช้เธอเกลี้ยกล่อมเจียงเหยียน
ใครจะรู้ว่าเจียงเหยียนกลับส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ถ้าแกกล้าขายบ้าน ฉันก็ไม่รักษาแล้ว! ฉันจะไปตายเดี๋ยวนี้!”
เจียงหยุนเริ่มโมโห “...ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ากองอิฐพัง ๆ นั่นมีอะไรให้น่าอาลัยนักหนา! อา ทำไมถึงดื้อขนาดนี้!
พูดตรง ๆ นะ ถ้าอาตายไป ทุกอย่างก็จบ สบายไปเลย!
แล้วผมกับเสี่ยวเยว่จะทำยังไง?
อาเห็นแก่ตัว!”
“ไม่ต้องมาใช้ไม้นี้กับฉัน!” เจียงเหยียนตัดบท ไม่สนใจเขาอีกและหลับตาลง
คนป่วยคนอื่นในห้องก็ชินเสียแล้ว การทะเลาะกันแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก
ตอนแรกยังพอทำตามขั้นตอนกันบ้าง แต่พอผ่านไป...
ขั้นตอนพวกนั้นก็ถูกตัดทิ้งไปด้วย
อาหลานทั้งสองตกอยู่ในภาวะชะงักงัน
หลังจากเงียบกันไปนาน เจียงหยุนก็พูดอย่างจนปัญญาว่า
“...ก็ได้ ผมจะไม่ขายบ้าน อาพักผ่อนให้ดีเถอะ
ผมไปก่อน...”
เจียงเหยียนหันหน้าไปอีกทาง ไม่สนใจเขา
เจียงหยุนจัดผ้าห่มให้อา ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องผู้ป่วย
เงินหลายพันหยวนที่หยวนหย่าเหวินให้เขาเมื่อวาน ถูกนำไปจ่ายค่ารักษาต่อแล้ว อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ชั่วคราว
แต่...จะไปหาเงินจากที่ไหนดี?
เจียงหยุนขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนยิ้มเยาะตัวเอง
นักยุทธ์ขั้นพลังเลือดลมอย่างเขาแท้ ๆ ตอนนี้กลับต้องกลุ้มเรื่องเงินเนี่ยนะ?
ไม่เห็นเหมือนนิยายออนไลน์ที่เคยอ่านเลยสักนิด...
พลังระดับนี้...จะเปลี่ยนเป็นเงินได้ยังไง?
เจียงหยุนนั่งอยู่บนม้านั่งริมถนนในโรงพยาบาลพักหนึ่ง แล้วรู้สึกว่าเรื่องนี้คงต้องไปถามหลี่เฟย
หนทางหาเงินที่คนธรรมดาทำได้ ล้วนเขียนอยู่ในกฎหมายอาญาหมดแล้ว ไม่มีทางทำได้ทั้งนั้น
ถึงตอนนั้นเงินยังหาไม่ได้ แต่คงได้กินกระสุนเสียก่อน...
เขาเปิดเวยเหลียว
【พี่เฟย พี่รู้ไหมว่ามีช่องทางไหนให้นักยุทธ์หาเงินได้บ้าง?】
【???】