【หวงโป:
เงินรางวัลนำจับ: 200,000!
ระดับพลัง: ขั้นเตรียมเข้าสู่ขั้นพลังเลือดลม;
ความผิดที่ก่อ: บุกรุกปล้นทรัพย์และข่มขืน!
คำตัดสิน: ประหารชีวิต!】
【หม่า yang:
เงินรางวัลนำจับ: 150,000!
ระดับพลัง: ขั้นเตรียมเข้าสู่ขั้นพลังเลือดลม;
ความผิดที่ก่อ: ทะเลาะวิวาท ทำร้ายร่างกาย ข่มขู่ และแข่งขันทางการค้าอย่างไม่เป็นธรรม!
คำตัดสิน: จับกุม! หากขัดขืนอย่างรุนแรง ให้ดำเนินการตามสถานการณ์】
【จ้าวคัง:
เงินรางวัลนำจับ: 500,000!
ระดับพลัง: ขั้นพลังเลือดลมระยะต้น!
ความผิดที่ก่อ: ปล้นทรัพย์และฆ่าคน!
คำตัดสิน: ประหารชีวิต!】
เจียงหยุนอ่านข้อมูลบนโทรศัพท์มือถือ รายละเอียดครบถ้วน ถึงขั้นระบุที่อยู่คร่าว ๆ ที่พวกนั้นซ่อนตัวอยู่ในตอนนี้ด้วย
ที่จริง สำนักงานอู่หวานส่งคนไปจัดการเองก็ได้...
แม้แต่ในสายตาของเจียงหยุนตอนนี้ ตัวเอกของข้อมูลทั้งสามชุดก็เป็นแค่พวกเศษสวะไร้ฝีมือ
หรือว่าคนไม่พอ?
ถึงจะดูแคลนอีกฝ่าย แต่ในฐานะการต่อสู้ครั้งแรกของตนในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ เจียงหยุนก็ไม่คิดจะประมาท
เขาตัดสินใจลงมือกับหม่า yang ก่อน เพราะเงินรางวัลนำจับของหมอนั่นต่ำที่สุด...
แต่ก่อนหน้านั้น เจียงหยุนต้องแวะไปที่สโมสรหลานจิ้ง เอารถไฟฟ้าคันเล็กของตัวเองกลับมาก่อน
......
“ใครทำ?” เจียงหยุนมองรถคันโปรดที่ถูกขโมยชิ้นส่วนจนเหลือแค่หูฟังบลูทูธ สีหน้าเรียบเฉยพลางถาม
ยามสูงวัยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จำหนุ่มน้อยที่มาส่งอาหารเมื่อวานได้ เขาถอนหายใจแล้วว่า “ถามอะไรอย่างนั้น... รถโดนขโมยไปขนาดนี้ ก็ต้องเป็นฝีมือโจรสิ”
เจียงหยุนเงยหน้ามองกล้องวงจรปิดบนเสาไฟ
ยามสูงวัยดูดบุหรี่พลางทอดถอนใจ “ไม่ต้องมองหรอก กล้องเสียหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว...”
เจียงหยุนไม่พูดอะไร หันหลังเดินออกไป
ยามสูงวัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเตือน “พ่อหนุ่ม ฟังคำเตือนฉันสักคำเถอะ...
คนธรรมดาอย่างพวกเรา สู้พวกนั้นไม่ได้หรอก...”
“หึ” เจียงหยุนหัวเราะเย็นชา เขารู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนทำ
นอกจากเฉิงจื่อเจี้ยนแล้วจะเป็นใครได้อีก?
คนธรรมดา? สู้ไม่ได้?
เฉิงจื่อเจี้ยนก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? แค่มีเงินอยู่บ้างเท่านั้น
ถ้าเฉิงจื่อเจี้ยนมีอิทธิพลจริง จะเอาแต่ใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้เล่นงานเขาอยู่ทำไม? ป่านนี้คงฝังเขาลงดินให้กลายเป็นโสมไปแล้ว!
พูดไปแล้ว ความแค้นระหว่างทั้งคู่ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร ไม่มีฉากแย่งหญิงคนเดียวกันอย่างในละครด้วย
เหตุผลเดียวล้วน ๆ คือไอ้เวรนี่มันชั่วโดยสันดาน!
ส่วนฐานะครอบครัวของเจียงหยุน ทั้งเสื้อผ้าอาหารการกิน ก็ดูเป็นคนที่รังแกได้ง่าย...
ตอนแรกเฉิงจื่อเจี้ยนอยากใช้เจียงหยุนเป็นเครื่องมืออวดความเก่ง แต่เจียงหยุนไม่เล่นด้วย
เฉิงจื่อเจี้ยนรู้สึกเสียหน้า จึงใช้กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ แก้แค้น
เรื่องก็เลยบานปลายจนเป็นแบบนี้... เมื่อก่อนเจียงหยุนไม่อยากพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับปัญหายุ่งยากมากมาย ไม่อยากวู่วามเพราะอารมณ์ชั่ววูบ
จนกระทั่งเมื่อวาน ตอนส่งอาหาร เขาบังเอิญเจออีกฝ่ายมาใช้บริการที่นี่
คนหนึ่งเพิ่งเมา ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน
อีกคนเพิ่งกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ เลือดลมพลุ่งพล่าน...
แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานหรอก...
......
เจียงหยุนโดยสารรถประจำทางมาถึงบ่อทรายแห่งหนึ่งชานเมือง ที่นั่นค่อนข้างคึกคัก มีคนอยู่ไม่น้อย รถเข้าออกเป็นระยะ
เจียงหยุนรั้งคนงานคนหนึ่งไว้แล้วถาม “พี่ชาย หม่า yang อยู่ที่นี่ไหม?”
คนงานชะงักไป “หม่า yang ไหน? ที่นี่ไม่มีคนชื่อนี้นะ”
“......” เจียงหยุนคิดในใจว่าตัวเองนี่มันโง่จริง ๆ ก่อนถามต่อ “แล้วเถ้าแก่ของพวกพี่อยู่ไหน? ผมอยากซื้อทรายสักล็อต”
“เห็นบ้านหลังนั้นไหม?” คนงานชี้ไปยังบ้านสำเร็จรูปที่ติดเครื่องปรับอากาศ “แต่เถ้าแก่อาจไม่อยู่ก็ได้”
“ขอบคุณครับพี่ ผมไปดูหน่อย”
เจียงหยุนเดินเข้าไป แล้วได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านใน
“สองคู่!”
“ระเบิด! ใบเดียว!”
“แม่งเอ๊ย...”
ประตูห้องล็อกจากด้านใน เขาเคาะอยู่สองสามครั้ง แต่ไม่มีใครสนใจ
คิดได้ดังนั้น เจียงหยุนก็ยกเท้าถีบประตูอย่างแรง!
โครม!
เสียงดังสนั่น ชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันหลายคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะไพ่ในห้องหันมามองอย่างตกตะลึง
เจียงหยุนไม่สนใจปฏิกิริยาของพวกเขา กวาดตามองอย่างละเอียด ก่อนขมวดคิ้วน้อย ๆ หม่า yang ไม่อยู่ที่นี่...
“กูจะฆ่ามึง...”
เสียงด่าทอดังขึ้น พร้อมกับที่เขี่ยบุหรี่ถูกขว้างมา เจียงหยุนเบี่ยงศีรษะหลบ
ชายฉกรรจ์หลายคนลุกขึ้น “ไอ้เด็กเวร กล้าถีบประตูบ้านพ่อมึงเหรอ? เบื่อชีวิตแล้วใช่ไหมวะ?”
“ผมมาหาหม่า yang หม่า yang อยู่ไหม?”
พวกเขาชะงัก คนฉกรรจ์คนหนึ่งมองเขาสองครั้ง “แกเกี่ยวข้องอะไรกับพี่หยาง? มาหาเขาทำไม?”
เจียงหยุนดูเด็กเกินกว่าจะคาดคิดถึงวัยจริง ใบหน้าเหมือนเด็กคนหนึ่ง...
จะไปเป็นคนใหญ่คนโตได้ยังไง?
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่ได้ระแวดระวังอะไรมากนัก
“อ้อ หม่า yang เป็นลุงผม เขาบอกว่าถ้ามีธุระให้มาหาที่อยู่นี้” เจียงหยุนกุเรื่องขึ้นมาส่ง ๆ
“มีอะไร?”
ทันใดนั้น เสียงหงุดหงิดอีกเสียงก็ดังมาจากห้องด้านใน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมดึงกางเกงขึ้น
สายตาของคนในห้องหันไปจับจ้องเขาทันที
เจียงหยุนมองใบหน้านั้นแล้วค่อยคลายใจลงเล็กน้อย ใช่คนนี้จริง ๆ...
“พี่หยาง หลานชายพี่มาแล้ว!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยิ้มประจบเหมือนกำลังสร้างผลงาน
หม่า yang เหลือบมองเจียงหยุนอย่างสงสัย “หลานชายอะไร... ลูกชายแกเหรอ?”
“หา?”
เจียงหยุนหน้าดำ รีบเอ่ยขึ้น “หม่า yang! เรื่องของแกถูกเปิดโปงแล้ว!
มากับฉันเดี๋ยวนี้!”
ชายฉกรรจ์หลายคนชะงักไป ก่อนหัวเราะครืน
“ไอ้โง่...”
แต่หม่า yang ใจเต้นวูบ สีหน้าพลันเคร่งขรึม “สำนักงานอู่หวาน?”
“รู้ก็ดีแล้ว แกจะขัดขืนการจับกุมหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นสีหน้าของหม่า yang ไม่เหมือนกำลังล้อเล่น ชายฉกรรจ์หลายคนก็หยุดหัวเราะแล้วมองหน้ากันไปมา
คนหนึ่งโกรธจัด “ไอ้เด็กเวร! แกมาหาเรื่องจริง ๆ สินะ!?”
“จัดการมัน!” หม่า yang สั่ง
พวกนั้นชักท่อเหล็กออกมาแล้วฟาดใส่ทันที!
ส่วนหม่า yang เอง... พริบตาเดียวก็พุ่งชนหน้าต่างจนแตก แล้ววิ่งหนีออกไป!
สำนักงานอู่หวานส่งคนมาจับเขาถึงที่ ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์แน่!
เด็กคนนี้ดูอายุน้อยก็จริง แต่ก็ไม่ใช่คนที่พวกคนธรรมดาพวกนั้นจะขวางไว้ได้ ขอแค่ถ่วงเวลาให้เขาได้สักหน่อย...
ที่จริงหม่า yang ไม่ได้กลัวเจียงหยุน แต่เขากลัวสำนักงานอู่หวาน
หนีรอดได้ก็ถือเป็นความสามารถของตัวเอง หลังจากนั้นอาจใช้ชีวิตอย่างสงบไปได้อีกพักหนึ่ง อย่างไรเสีย ความผิดกระจอก ๆ ที่เขาก่อก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
แต่ถ้าทุบตีคนรุ่นเล็ก...
คราวหน้า คนที่มาคงเป็นรุ่นใหญ่แล้ว!
การหนีของหม่า yang ทำให้เจียงหยุนไปไม่เป็น
ไม่ใช่สิ...
นี่น่ะหรือผู้ฝึกยุทธ์?
แกทำเอาภาพลักษณ์ผู้ฝึกยุทธ์ในใจฉันพังยับหมดแล้ว...
เจียงหยุนยกขาขึ้น ชายฉกรรจ์หลายคนเห็นเพียงเงาร่างวูบไหว ก่อนร่างจะลอยกระเด็นออกไป!
เขาไม่สนใจคนธรรมดาพวกนั้น หันหลังวิ่งตามออกไป...