วินาทีก่อนหน้า หร่านถังทำงานล่วงเวลาจนหมดสติไป วินาทีถัดมาก็ทะลุเข้าไปในนิยาย
【คุณคือแฟนเก่าสายวัตถุนิยมของพระเอก ขี้งก......】
ตอนนี้หร่านถังได้สติกลับมาแล้ว เธอเดินมาถึงชั้นล่างของบริษัทและขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันจิ๋วของตัวเอง
พอได้ยินประโยคนั้น หร่านถังก็เบรกกะทันหัน เข็นมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าลงกับพื้น ก่อนจะฟาดกระเป๋าผ้าใบในมือลงไปอย่างแรง
“ในที่สุดโชคหล่นทับก็ถึงตาฉันแล้วเหรอ?!”
ระบบตกใจจนสะดุ้งโหยง
【เดี๋ยวก่อน ทำไมคุณถึงดีใจที่ทะลุเข้ามาเป็นนางร้ายล่ะ?】
หร่านถังถามว่า “เคยรู้สึกไหมว่าความจนมันเป็นยังไง?”
【ไม่เคย】
“ฉันรอโอกาสพลิกชะตาชีวิตมาตลอด นี่ก็ทะลุเข้ามาในนิยายแล้ว นางร้ายต้องเป็นคุณหนูไฮโซกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ!”
ระบบพูดว่า【ฉันยังพูดบทบาทของคุณไม่จบเลย】
หร่านถังถามว่า “ฉันยังมีบทบาทด้วยเหรอ?”
ระบบตอบว่า【คุณคือแฟนเก่าสายวัตถุนิยมของพระเอก เห็นแก่เงิน ชอบคนหล่อ เจ้าเล่ห์และร้ายกาจ แกล้งทำตัวเป็นคนซื่อเพื่อซ่อนเขี้ยวเล็บ หลอกเงินพระเอกไป 10 ล้าน เป็นตัวเปรียบเทียบกับนางเอกแสนดี】
หร่านถังที่ในหัวมีแต่เรื่องเงินสนใจอยู่แค่สองคำ
“ขอถามให้แน่ใจก่อนนะ จนเนี่ยจนขนาดไหน?”
ระบบตอบว่า【จนพอ ๆ กับคุณ】
แป้ก
“งั้นหน้าตาฉันต้องสวยระดับตัวกาลกิณีสิ ไม่งั้นจะเอาอะไรไปหลอกคนรวยได้ล่ะ”
หร่านถังควักโทรศัพท์ออกมาอย่างคาดหวัง เปิดกล้องหน้าแล้วหันเข้าหาตัวเอง
เด็กสาวในหน้าจอผิวขาวเนียน ใบหน้าประณีตจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกาย
หร่านถังวางโทรศัพท์ลงอย่างผิดหวัง “ผิดหวังจัง นี่มันก็ฉันชัด ๆ นี่นา?”
【เพราะหนังสือเล่มนี้ศัตรูของคุณเขียนโดยใช้คุณเป็นต้นแบบ แล้วโด่งดังระเบิดในหยางซื่อจื่อ คุณจะเข้าใจว่าเป็นโลกคู่ขนานก็ได้ คุณกับเจ้าของร่างเดิมไม่ต่างกัน นอกจากนิสัย】
ระบบหัวเราะ
หร่านถังก้มลงพยุงมอเตอร์ไซค์ขึ้น แล้วเก็บกระเป๋าผ้าใบจากพื้นมาปัดฝุ่น
“ไม่เอา ฉันจะกลับบ้าน”
หร่านถังจะจนก็จริง ทั้งยังชอบเงินมาก แต่เธอเป็นคนซื่อสัตย์จริง ๆ
เธอหาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงเท่านั้น ไม่กล้าใช้ทางลัดเด็ดขาด
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอจึงอยู่ทำงานต่อในเมืองใหญ่ เพื่อจะได้หาเงินเพิ่มอีกหน่อย
ตอนแรกคิดว่าอนาคตคงสดใส แต่เธอดันขาดโชคอยู่เสมอ เกิดมาก็เจอโรคซาร์ส ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็เจอโควิด พอหางานทำก็เจอช่วงเศรษฐกิจซบเซาจนคนตกงานเป็นแถว
เธอคิดว่าจะอดทนทำงานอีกสักสองสามปี เก็บประสบการณ์ให้ได้ก่อน แล้วค่อยหาโอกาสพลิกชะตา หลุดพ้นจากความจนและร่ำรวยขึ้นมา
ใครจะคิดว่ายังไม่ทันได้โอกาส ก็ทะลุเข้ามาในนิยายเสียก่อน
ทะลุเข้ามาในนิยายก็ว่าแย่แล้ว ยังเป็นนิยายที่ศัตรูเขียนอีกต่างหาก
หร่านถังอารมณ์เสียสุด ๆ
เธอจนขนาดนี้แล้วยังถูกเขียนให้เป็นนางร้ายอีก ศัตรูอาศัยเธอจนรวยไปแล้ว แต่เธอยังไม่รวยเลยสักนิด!
โลกนี้รังแกคนซื่อสัตย์อยู่เรื่อยจริง ๆ
【ฉันก็มาให้ความอบอุ่นกับคนซื่อสัตย์อย่างคุณไงล่ะ!】ระบบรีบร้อนขึ้นมาทันที【คุณไม่คิดจะฟังเงื่อนไขก่อนเลยเหรอ!】
“ไม่เอาหรอก ได้ยินว่าระบบทะลุนิยายสมัยนี้ขี้เหนียวจะตาย” หร่านถังนั่งยอง ๆ ข้างมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแล้วปาดน้ำตา
【โธ่ อย่าร้องสิ! ระบบนี้ไม่เหมือนระบบไร้หัวใจตัวอื่น ๆ หรอก】
【ขอแค่คุณทำยอดหลอกเงินให้ครบ 10 ล้านตาม KPI แล้วประคองเรื่องไปให้ถึงตอนนางเอกปรากฏตัวในอีกครึ่งปี ก็จะปิดกล้องเลิกกับพระเอกได้ รับโชคลาภกับโชคชะตาแบบไม่จำกัด แถมยังได้ขึ้นอันดับฟอร์บส์ด้วย!】
“จริงเหรอ?”
หร่านถังเบิกตากว้าง เลิกร้องไห้ทันที
“แต่ฉันหลอกเงินไม่เป็นนี่นา ถ้าพระเอกรู้ทันแล้วส่งฉันเข้าคุกจะทำยังไง?”
【ไม่เป็นไร ฉันจะคอยแนะนำการแสดงให้คุณทุกที่ทุกเวลา แค่แสดงสดตามบทพูด ท่าทาง และสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉันบอกก็พอ】
นี่ก็เหมือนเป็นตัวประกอบฉากอยู่ครึ่งปี พอปิดกล้องแล้วก็ใช้ชีวิตร่ำรวยได้อย่างอิสระเลยไม่ใช่เหรอ
หร่านถังเป็นพวกหวงเงิน ทั้งจนทั้งขี้เหนียว เป้าหมายในชีวิตคือเก็บเงินให้ครบ 10 ล้านเพื่อซื้อบ้านหลังใหญ่
ถึงเงินที่หาได้จะไม่ค่อยจริงจังก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ได้มองให้ชื่นใจนี่นา
อย่างแย่ที่สุด พอทำภารกิจเสร็จค่อยคืนเงินให้พระเอกก็แล้วกัน!
“ก็ได้!” หร่านถังตกลง “แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันแค่แสดง ไม่ทำผิดกฎหมายเด็ดขาด!”
พอตกลงแล้ว หร่านถังก็เตรียมกลับบ้านไปนอนเฉย ๆ ก่อน ยังไงเธอก็อาจทะลุเข้ามาเพราะทำงานหนักจนตายก็ได้
ระบบรีบห้ามเธอไว้
【ไม่ได้ คืนนี้พระเอกนัดคุณกินข้าว คุณต้องหลอกเงินเขาสัก 10,000 ให้พอเป็นค่าขนมก่อน ใกล้ถึงเวลาแล้ว ไปเจอพระเอกกันเลย~】
หร่านถังมองนาฬิกา จู่ ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย
“นัดกินข้าวตอนห้าทุ่ม พระเอกเป็นคนดีจริงเหรอ?”
【ก็ใครใช้ให้คุณเลิกงานดึกขนาดนี้ล่ะ?】
“แต่ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ อึดอัดจะตาย ฉันไม่อยากไป”
หร่านถังเป็นคนเก็บตัวขั้นสุด เธอไม่เข้าใจมาจนถึงตอนนี้ว่าคนแปลกหน้าสองคนจะกินข้าวด้วยกันไปทำไม
ถึงจะรับงานเพราะเห็นแก่เงิน แต่ถ้าต้องไปเจอผู้ชายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยตอนนี้ หร่านถังก็เป็นโรคกลัวสังคมกำเริบขึ้นมาทันที
【เงินไง!】
เพื่อเงิน หร่านถังจึงจำใจไปทั้งที่ใจไม่อยาก
ระหว่างทาง ระบบก็แนะนำพระเอกให้เธอฟังคร่าว ๆ
พระเอกชื่อสือเยี่ยน อายุ 25 ปี เป็นคนรวย
จบแล้ว
รวยแค่ไหน ทำงานอะไร ระบบก็ไม่รู้เหมือนกัน
มันเป็นแค่ระบบหาเงิน มีหน้าที่ดูแลโฮสต์เท่านั้น ไม่สนใจพระเอกนางเอก...
แต่กลัวหร่านถังจะคิดว่ามันไม่น่าเชื่อถือ ระบบจึงรีบพูดเสียงดังว่า【เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเรา! ขอแค่หาเงินให้ครบแล้วไม่โดนบอกเลิกก็พอ!】
“เข้าใจแล้ว รักแบบสงบเสงี่ยมไม่ข้องเกี่ยวกันสินะ”
【หร่านถัง คุณเข้าใจอะไรได้ไวเกินไปแล้ว!】
ดีเลย เดิมทีเธอก็ไม่คิดจะตกหลุมรักคนแปลกหน้า แล้วหักหลังคนที่เธอหลงรักอย่างเงินอยู่แล้ว
ตำแหน่งที่ระบบส่งมาให้คือร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง หร่านถังซิ่งฝ่าความมืดไปด้วยความเร็วสูงสุดของมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่ 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ระบบตื่นเต้นจนโผล่มาเชียร์ข้าง ๆ【สู้ ๆ! สู้ ๆ!】
พอมาถึงชั้นล่างของร้านอาหาร ลานจอดรถก็เต็มไปด้วยรถหรูที่เธอเรียกชื่อไม่ถูก จอดเรียงรายจนมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันจิ๋วของเธอดูแปลกแยกสุด ๆ
เธอจอดรถแล้วมองมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ารุ่นล่าสุดสีแดงขาวที่คุ้นตา
นี่คือม้าศึกเลือดเหงื่อของเธอ ซื้อด้วยเงินเดือนเดือนแรกหลังเรียนจบ เป็นของมีค่าเพียงชิ้นเดียวที่เธอมี และปกติก็ทะนุถนอมมาก
ใครเขาทะลุนิยายมาพร้อมรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากันบ้างเนี่ย
【เป็นเรื่องปกติ กลไกการทะลุนิยายจะพาสิ่งไม่มีชีวิตที่ผูกพันกับโฮสต์ในช่วงนี้มากที่สุดติดมาด้วยพอดี รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของคุณเข้าเงื่อนไข】
“......”
【หร่านถัง! เลิกจ้องรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ได้แล้ว อีกสามนาทีจะสายแล้ว!!!】
“ทำไมต้องตื่นตูมด้วย แค่เดินเข้าไปเอง สามนาทีก็พอแล้ว”
【แต่พระเอกเป็นพวกละเอียดสุด ๆ เข้มงวดจนผิดปกติ! เดิมทีก็ไม่มีความรู้สึกให้คุณอยู่แล้ว ถ้าไปสายแล้วทำให้เขาประทับใจไม่ดี เราจะโดนบอกเลิกเอานะ!】
เรื่องเยอะจริง!
หร่านถังรีบวิ่งเข้าไป แจ้งพนักงานต้อนรับว่าจองไว้แล้ว
พอได้ยินชื่อ ผู้จัดการร้านก็รีบออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง แล้วพาเธอไปที่ห้องส่วนตัว
ระหว่างทาง ผู้จัดการมองเธอสองครั้ง สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มารับประทานอาหารที่นี่ล้วนเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม ส่วนสือเยี่ยนยิ่งเป็นลูกค้าระดับวีวีไอพีสุดพิเศษ
ตอนผู้ช่วยของเขามาจองโต๊ะเมื่อบ่าย ยังย้ำเป็นพิเศษว่าคุณสือจะรอใครบางคน เป็นคนสำคัญมาก
เรื่องที่สือเยี่ยนไม่สนใจผู้หญิงไม่ใช่ความลับ แต่ไม่คิดเลยว่าคนที่เขารอจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
บางทีเธออาจมารายงานงานก็ได้ ยังไงที่คอก็มีบัตรพนักงานห้อยอยู่
ผู้จัดการแอบเป็นห่วงเธออยู่ในใจ
สือเยี่ยนอารมณ์ร้ายคนนั้นนั่งรอเธอมาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว...
หร่านถังสังเกตเห็นว่าสายตาของอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย
เธอก้มมอง ถึงได้เห็นว่าที่คอยังห้อยบัตรพนักงานของเจ้าของร่างเดิมอยู่
เด็กสาวในรูปหน้าตาเหมือนเธอทุกอย่าง แต่แต่งหน้าจัดจ้านขนาดนั้นก็ยังปิดรอยคล้ำใต้ตาไม่ได้ แววตาดุร้ายราวกับผีผู้หญิง
หร่านถังไม่เคยเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้มาก่อน จึงรีบกระชากบัตรพนักงานออกแล้วยัดใส่กระเป๋า
ลิฟต์เคลื่อนขึ้นไปตลอดทาง
ก่อนจะหยุดหน้าประตูห้องส่วนตัวบานหนึ่ง
ผู้จัดการช่วยผลักประตูเปิดให้เธอ
ตอนหร่านถังเดินเข้าไป เธอก็เห็นแฟนหนุ่มที่ตัวเองไม่รู้จักเลยสักนิด
พอเห็นตัวจริงของพระเอก เธอก็อดชะงักไปชั่วขณะไม่ได้
เมื่อเทียบกับคำบรรยายตัวละครที่ระบบให้ไว้แค่สามคำว่า [คนรวย]
สเปกของพระเอกคนนี้หรูหราเกินไปหน่อยแล้ว