ปัง!
จี้ฮ่าวเคลื่อนไหวรวดเร็ว เขาเตะออกไปฉับไวราวสายฟ้า ลูกน้องคนนั้นถูกถีบกระเด็นทันที ลุกขึ้นมาอีกไม่ได้
ในฐานะผู้มีพลังพิเศษ สมรรถภาพร่างกายของเขาเหนือกว่าคนธรรมดาหลายเท่า ต่อให้ไม่ใช้พลังพิเศษ การจัดการคนธรรมดากลุ่มหนึ่งก็ง่ายดายมาก
“ไอ้หนูนี่ฝึกวิชาต่อสู้มา พวกเรารุมมัน!” ชายหัวโล้นโบกท่อเหล็ก ก่อนพาลูกน้องกรูกันเข้าโจมตี
จี้ฮ่าวแค่นเสียง แล้วพุ่งเข้าใส่ฝูงคน ทุกครั้งที่เขาออกหมัดเตะ ก็จะมีลูกน้องคนหนึ่งล้มลงกับพื้น
เพียงชั่วพริบตา คนที่ยังยืนอยู่ก็เหลือแค่ชายหัวโล้น
“ถึงตาแกแล้ว” จี้ฮ่าวก้าวเข้าหาชายหัวโล้นทีละก้าว ทุกย่างก้าวทำให้หัวใจของอีกฝ่ายสั่นสะท้านตามไปด้วย
“แก... แกอย่าเข้ามานะ!” สีหน้าชายหัวโล้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
จี้ฮ่าวคว้าตัวชายหัวโล้น กดเขาลงกับพื้น แล้วกระหน่ำทั้งหมัดทั้งเท้าใส่ไม่ยั้ง
ไม่นาน ชายหัวโล้นก็ถูกซ้อมจนหน้าบวมปูด
“พูดมา ใครส่งแกมา?” จี้ฮ่าวถาม
ชายหัวโล้นลังเลไม่ตอบ
จี้ฮ่าวพูดเสียงเย็นชา “ไม่ยอมพูดใช่ไหม ได้ หวังว่าแกจะไม่เสียใจทีหลัง”
ชายหัวโล้นกลัวจนรีบเปิดปาก “โจวเซียว เขาจ่ายเงินซื้อขาแกข้างหนึ่ง”
จี้ฮ่าวคิดในใจว่า เป็นไอ้สารเลวนั่นจริง ๆ
เขาซ้อมชายหัวโล้นซ้ำอีกยก ก่อนจะหันหลังจากไป
“ไอ้โจวเซียวเวรเอ๊ย ทำฉันซวยฉิบหาย!” ชายหัวโล้นเสียใจแทบตาย ไม่น่าไปหาเรื่องจี้ฮ่าวเลย ขณะเดียวกันก็ยิ่งชิงชังโจวเซียวขึ้นมาอีก ไหนบอกว่าจี้ฮ่าวเป็นไอ้กระจอกไม่ใช่หรือ แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?
กูเห็นมึงเป็นพี่น้อง แต่มึงกลับหลอกกู ไอ้โจวเซียว ตั้งแต่นี้ไปเราไม่ตายไม่เลิกรา!