เช้าวันรุ่งขึ้น ห้องเรียนใหญ่สำหรับวิชาทฤษฎียุทธวิธี
แผนที่โฮโลแกรมบนแท่นบรรยายกำลังจำลองแนวป้องกันอันซับซ้อน
คาบเรียนเพิ่งดำเนินไปได้ครึ่งทาง ประตูห้องเรียนก็ถูกแง้มออกเบา ๆ
เจ้าหน้าที่ฝ่ายวิชาการด้านนอกโบกมือเรียกคนบนแท่นบรรยาย
ฉินหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย วางไม้ชี้อิเล็กทรอนิกส์ลงแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึงสองนาที ฉินหว่านก็เดินกลับเข้ามา
สีหน้าของเธอสงบนิ่ง กวาดตามองทั่วทั้งห้อง ก่อนสายตาจะหยุดลงที่เจียงหว่านจือซึ่งนั่งอยู่แถวหลังริมหน้าต่าง
“เจียงหว่านจือ”
น้ำเสียงของฉินหว่านไม่มีอารมณ์ใดเจือปน
“เก็บของด้วย งดเรียนไว้ก่อน คนจากหน่วยสืบสวนความปลอดภัยของกองทัพรอเธออยู่ข้างนอก”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น เสียงกระซิบกระซาบในห้องเรียนก็เงียบลงในพริบตา
ดวงตาหลายสิบคู่หันมามองพร้อมกัน
กู้เจาเจาตกใจจนมือสั่น ปากกาหล่นลงบนโต๊ะและกลิ้งไปหนึ่งรอบ “หว่านจือ... เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
แม้แต่เจียงหว่านจือเองก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์นัก
เมื่อบ่ายวานเธอไปที่เขตสำนักงานของกองทัพ เพราะฮั่วถิงชวนเรียกเธอไปรับเอกสารการฝึกยิงที่จัดเรียบเรียงเสร็จแล้ว
หรือว่าขั้นตอนอนุมัติทางฝั่งฮั่วถิงชวนจะตกหล่นไม่ได้ประทับตรากันนะ
“ไม่เป็นไร ฉันไปดูก่อน”
เจียงหว่านจือลุกขึ้นยืน หยิบหนังสือบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าตามสะดวก
ทันทีที่ก้าวออกจากประตูห้องเรียน เจียงหว่านจือก็รู้สึกได้ว่าสถานการณ์ไม่ปกติ
คนที่ยืนอยู่ด้านนอกไม่ใช่เจ้าหน้าที่เวรตรวจตราตามปกติ แต่เป็นนักสืบความปลอดภัยของกองทัพสามคนในเครื่องแบบสีเข้ม พร้อมตราสัญลักษณ์ระบุตัวพิเศษ
ร้อยโทที่เป็นหัวหน้าทีมมีสีหน้าเย็นชา
“นักเรียนเจียงหว่านจือ”
ร้อยโทแสดงใบคำสั่งที่ประทับตราสีแดง
“ตามข้อบังคับการรักษาความมั่นคงของกองทัพ โปรดให้ความร่วมมือส่งมอบเทอร์มินัลนักเรียน อุปกรณ์สื่อสารส่วนตัว และสิ่งของทั้งหมดที่คุณพกติดตัวตอนเข้าเขตสำนักงานประจำโรงเรียนเมื่อวาน เราจำเป็นต้องตรวจสอบตามขั้นตอนปกติ”
ฉินหว่านยืนอยู่ตรงประตูห้องเรียน ตรวจสอบเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ของอีกฝ่ายอย่างละเอียดหนึ่งรอบ
เอกสารครบถ้วน ไม่มีข้อบกพร่องให้ติ