บ่ายสี่โมงตรง
โรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งแห่งสหพันธรัฐ
รถยนต์พลังงานลอยลำส่วนตัวสีดำคันหนึ่งจอดเทียบที่หน้าโรงเรียน
ประตูห้องโดยสารเปิดออก
เจียงหวานจือสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงขายาว ก้าวลงมาจากรถ
นางเงยหน้ามองอาคารเบื้องหน้า
กำแพงโลหะสีดำขนาดยักษ์
สูงถึงร้อยเมตร
บนเชิงกำแพงติดตั้งปืนใหญ่พลังงานหนักอย่างหนาแน่น
บนท้องฟ้า เครื่องบินฝึกซ้อมที่ติดอาวุธบินตัดผ่านเป็นระยะๆ
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังลั่นจนปวดหู
“ครืน——”
รถบรรทุกขนส่งขนาดใหญ่แบบปิดคันหนึ่งแล่นผ่านไปด้านข้าง
ประตูท้ายรถปิดไม่สนิท
เผยให้เห็นกรงเล็บยักษ์สีดำสนิท
บนกรงเล็บยังมีคราบเลือดสีม่วงแห้งติดอยู่
กลิ่นคาวโชยกระจายหนักอึ้ง
เจียงหวานจื้อยืนนิ่งอยู่กับที่ ใต้เท้าเริ่มอ่อนแรง
นางหันไปมองลินพ่อบ้านที่อยู่ด้านหลัง
“ถ้าฉันจะหนีตอนนี้ ทันไหม?”
ลินพ่อบ้านสีหน้าท่าทางเคารพ:
“คุณหนู ประตูโรงเรียนนายร้อยมีระบบป้องกันอัตโนมัติ”
“ผู้ที่พยายามหลบหนีโดยผิดกฎ จะถูกทำให้สลบและส่งไปขังห้องขังทันที”
เจียงหวานจือหุบปากทันที
นางหิ้วกระเป๋าเดินทาง ก้าวเท้าเดินไปยังจุดรายงานตัว
เพิ่งก้าวเข้าประตูใหญ่ไป
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างก็ดังเข้ามาทันที
“ดูสิ นั่นเจียงหวานจือใช่มั้ย?”
“เป็นนางจริงๆ ด้วย? คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียงน่ะนะ?”
“นางกล้ามาจริงๆ ด้วย แบบนี้ได้ยินว่าตระกูลซื้อหอพักเดี่ยวให้นางด้วย?”
“เชอะ ลูกคนรวยที่ถูกตามใจจนนิสัยเสีย”
“มาที่นี่เพื่อชุบตัวหรอกมั้ง คิดว่านางคงไม่เคยเห็นสัตว์ร้ายดวงดาวระดับทหารด้วยซ้ำ”
เสียงพูดไม่ได้เบาเลย
นักเรียนใหม่หลายสิบคนรอบข้างหันมามองทางนี้
สายตาเต็มไปด้วยการประเมินและดูแคลน
เจียงหวานจือสีหน้าเรียบเฉย
ไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย
ด่าไปเถอะ
อยากด่ายังไงก็ด่า
พวกแกพูดถูก ฉันมาเพื่อเอาเวลาไปวันๆ จริงๆ ด้วย
ถ้าไล่ออกไม่ได้จริงๆ ต่อให้ชวนฉัน ฉันก็ไม่มา
นางเดินไปถึงหน้าจุดลงทะเบียนนักเรียนใหม่
เจ้าหน้าที่เป็นชายหนุ่มที่สวมแว่นตายุทธวิธี
ไม่แม้แต่จะเงยหน้า:
“ชื่อ”
“เจียงหวานจือ”
เจ้าหน้าที่พิมพ์คีย์บอร์ดไม่กี่ครั้ง
หยิบชุดฝึกของโรงเรียนนายร้อยสีเทาออกมาชุดหนึ่ง การ์ดโลหะหนึ่งใบ และนาฬิกาข้อมือสีดำหนึ่งเรือน
“หอพักอยู่ตึก 3 ห้อง 402”
“นี่คือชิปประจำตัวและบัญชีเริ่มต้นของคุณ”
เจียงหวานจือรับมา
นางมองดูอินเทอร์เฟซบนนาฬิกาข้อมือ
【นักเรียน: เจียงหวานจือ】
【เครดิตเริ่มต้น: 20】
เจ้าหน้าที่เสริมว่า:
“เครดิตคือบัตรผ่านเพียงหนึ่งเดียวของคุณในโรงเรียนนายร้อย”
“กินข้าว เช่าสนามฝึก ซื้ออุปกรณ์ แลกเวลาใช้แคปซูลจำลอง ล้วนต้องใช้เครดิต”
เจียงหวานจือกระพริบตา:
“รูดบัตรไม่ได้เหรอ?”
เจ้าหน้าที่เงยหน้ามองนางราวกับมองคนโง่
“นักศึกษาเจียง”
“ที่นี่คือโรงเรียนนายร้อยที่หนึ่ง”
“สตาร์คอยน์ของคุณที่นี่ซื้อได้แค่ของใช้ในชีวิตประจำวันกับอาหารธรรมดาในโรงอาหาร”
“อยากได้ทรัพยากรหลัก?”
“เอาเครดิตมาแลก”
เจียงหวานจือตะลึงไปครู่หนึ่ง
“เครดิตหามาได้ยังไง?”
“ทำภารกิจให้ผ่าน หรือชนะการแข่งขัน”
เจ้าหน้าที่โบกมือ
“คนต่อไป”
เจียงหวานจือถือของเดินออกไป
นางมอง “20 เครดิต” ในนาฬิกาข้อมือ แล้วหันไปมอง “237 ล้าน” ในหน้าสินทรัพย์
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงความขัดแย้งแบบหนึ่ง
รวยจนเทียบเท่าทั้งประเทศ
แต่กลับเช่าแคปซูลฝึกดีๆ สักเครื่องไม่ได้
เอาล่ะ
ไม่ให้เช่าก็ไม่เช่า
ยังไงนางก็ไม่ได้คิดจะไปฝึกอยู่แล้ว
เจียงหวานจือหิ้วกระเป๋า เตรียมไปหาหอพักของตัวเอง
ทันใดนั้น——
“วี่——วี่——วี่——”
เสียงสัญญาณเตือนอันแหลมคมดังก้องไปทั่วทั้งโรงเรียนในทันที
ลำโพงทั้งหมดสว่างเป็นสีแดงพร้อมกัน
เสียงกลไกเย็นชาแหวกฟ้าดังขึ้น:
【นักศึกษาใหม่ทุกคนโปรดทราบ!】
【การสอบวัดระดับการปรับตัวระยะแรก เริ่มต้นก่อนกำหนด!】
【สถานที่สอบ: เขตฝึกดาวร้างรหัส C-17】
【ระยะเวลาสอบ: 72 ชั่วโมง】
【นักศึกษาใหม่ทุกคนจะถูกสุ่มส่งไปยังสามพื้นที่ ได้แก่ ป่า ซากปรักหักพัง และหนองน้ำ】
【อนุญาตให้รวมทีมได้ อนุญาตให้แย่งชิงคะแนนได้】
【ในพื้นที่ได้ปล่อยสัตว์ร้ายดวงดาวระดับทหารจำนวนมาก】
【โปรดทราบ: การสอบครั้งนี้ใช้ระบบคัดออก】
【ผู้ที่มีคะแนนติดอันดับท้ายสุด 10% จะถูกเพิกถอนสถานะนักเรียนประจำของโรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งแห่งสหพันธรัฐทันที!】
ประโยคนี้ดังออกมา
ทั้งจัตุรัสแตกฮือในชั่วพริบตา
“ให้ตายสิ! ทำไมเลื่อนมาเร็วกว่ากำหนด? ไม่ใช่พรุ่งนี้เหรอ?”
“คัดออก 10% ท้ายสุด? โรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งโหดขนาดนี้เลยเหรอ?”
“รวมทีม! รีบรวมทีม! หาคนที่มีพลังกายระดับ A!”
“แย่งคะแนน! เร็วเข้า!”
เหล่านักเรียนใหม่แตกตื่นวุ่นวายกันเป็นโกลาหล
บางคนตื่นตระหนก บางคนวิ่งหาคนไปทั่ว
มีเพียงเจียงหวานจือเท่านั้นที่ยืนนิ่งอยู่กับที่
นางมองแสงสีแดงบนท้องฟ้า ดวงตาเริ่มเป็นประกายขึ้นทีละน้อย
ถูกเพิกถอนสถานะนักเรียนประจำ?
คัดออก?
นางรีบเปิดเทอร์มินัล ค้นหาข้อกำหนดที่เกี่ยวข้องในคู่มือของโรงเรียนนายร้อยทันที
เลื่อนหน้า
ไล่ลงไปจนสุด
ในที่สุด ก็พบคำตอบในบรรทัดเล็กๆ:
【หมายเหตุ: ผู้ที่ถูกโรงเรียนนายร้อยคัดออกเนื่องจากความสามารถส่วนบุคคลไม่เพียงพอ สัญญานักศึกษาเตรียมอุดมที่ลงนามไว้จะสิ้นสุดลงโดยอัตโนมัติ และกลับคืนสู่สถานะบุคคลอิสระ】
หัวใจของเจียงหวานจือเต้นแรงขึ้นมาอย่างฉับพลัน
สัญญาสิ้นสุด!
กลับคืนสู่อิสรภาพ!
นี่ไม่ใช่ช่องทางให้ลาออกที่นางเฝ้าฝันถึงเลยหรือไง?
ไม่ต้องแกล้งป่วย
ไม่ต้องผิดสัญญา
แค่การสอบครั้งนี้นางทำคะแนนได้ติดท้ายสุด 10% โรงเรียนก็จะไล่นางออกเอง!
พอโดนไล่ออก นางก็สามารถกลับบ้านไปรับมรดกดาวทรัพยากรทั้งสิบสามดวงอย่างเปิดเผยได้แล้ว!
ฟ้าย่อมมีทางให้เสมอ!
เจียงหวานจือกำหมัดแน่น
ทั้งคนเปลี่ยนจากซังกะตายเมื่อครู่ กลายเป็นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
ดี!
ดีมาก!
ให้ได้ที่หนึ่งนางทำไม่ได้
แต่ให้ได้ที่โหล่? ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลยไม่ใช่เหรอ?
ไม่ฆ่าสัตว์ร้าย
ไม่แย่งคะแนน
หาที่ซ่อนตัว 72 ชั่วโมง
รักษาคะแนนเป็นศูนย์ไว้
ร่วงเข้าสู่ท้ายสุด 10% อย่างมั่นคง!
คืนนี้ นางก็ขึ้นยานบินส่วนตัวกลับบ้านได้แล้ว!
……
ห้าโมงห้าสิบนาที
เหนือดาวร้าง C-17
เรือขนส่งหนักขนาดมหึมาส่งเสียงคำรามตัดผ่านหมู่เมฆ
ภายในห้องโดยสาร
นักเรียนใหม่สามพันคนเรียงกันเป็นหลายสิวแถว สีหน้าเคร่งเครียด
เจียงหวานจื้อยืนอยู่ท้ายแถว
นางสวมชุดยุทธวิธีสีเทา สะพายกระเป๋าฉุกเฉินพื้นฐานที่สุดหนึ่งใบ
ในใจกำลังคิดคำนวณเวลา
72 ชั่วโมง
หาต้นไม้ใหญ่ที่มีโพรงแอบหลบ
ของกินของใช้มีครบในกระเป๋าฉุกเฉิน
นอนสักงีบ ตื่นขึ้นมาพอดีกลับบ้าน
สมบูรณ์แบบ
“ตี๊ด——”
“เปิดประตูห้องโดยสาร!”
“เริ่มปล่อยตัว!”
พื้นด้านหน้าพังยุบลงมาอย่างกะทันหัน
นักเรียนใหม่คนแล้วคนเล่าถูกแรงลมดันให้ร่วงหล่นลงไป
เจียงหวานจือหลับตา
ปล่อยตัวตามแรงลมร่วงดิ่งลงไป
ลมปะทะหูหวีดหวิวดังสนั่น
“ร่มชูชีพกางอัตโนมัติ!”
“ปัง!”
ร่มชูชีพกางออก
ความเร็วในการร่วงหล่นลดลงอย่างฉับพลัน
เจียงหวานจือลืมตา
เบื้องล่างเป็นป่าดึกดำบรรพ์ที่หนาแน่นจนแสงแทบทะลุเข้าไปไม่ได้
ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านถึงหลายสิบเมตร
บดบังท้องฟ้าไปหมด
ร่างพุ่งตัดผ่านกิ่งไม้
ปักๆๆ!
เจียงหวานจือกลิ้งไปสองรอบบนพื้น ก่อนจะกระแทกลงบนกองหญ้าหนานุ่ม
ตัวรู้สึกเจ็บเล็กน้อย
แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
นางรีบพลิกตัวลุกขึ้นยืนทันที
ปัดฝุ่นบนตัว
กวาดตามองรอบข้าง
โชคดีพอใช้ได้
รอบข้างเป็นหุบเขาอันเงียบสงบที่ปกปิดมิดชิด
มีร่มไม้ มีพงหญ้า
เป็นจุดซ่อนตัวที่ยอดเยี่ยม
เจียงหวานจือหยิบน้ำกับบิสกิตอัดพลังงานออกมาจากกระเป๋า
พิงลำต้นไม้
เตรียมเริ่มต้น “แผนเนียนสาย 72 ชั่วโมง” ของนาง
แต่ทว่า——
ยังไม่ทันได้ฉีกซองบิสกิต
“ตูม!”
พุ่มไม้ด้านซ้ายระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน
เศษดินปลิวกระเด็น!
เงาดำพรางร่างหนึ่งพร้อมกลิ่นคาวโชย พุ่งออกมาจากพงหญ้าอย่างเร็วดุจสายฟ้า!
นั่นคือสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่มีความยาวถึงสองเมตร
ทั่วทั้งตัวปกคลุมด้วยเกราะเปลือกแข็งสีดำ
ขาแมงมุมอันแหลมคมทั้งหกขีดลงบนพื้นเป็นร่องลึก
สัตว์ร้ายดวงดาวระดับทหาร——แมงมุมเกราะหนาม!
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ
เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้เต็มไปด้วยบาดแผล เกราะแตกกระจาย เห็นได้ชัดว่าอยู่ในสภาพที่โมโหสุดขีดและคลุ้มคลั่ง!
ทันทีที่เจ้าสัตว์ร้ายออกมา
ตาประกอบสีแดงก่ำคู่นั้นก็จ้องไปที่เจียงหวานจือที่พิงต้นไม้อยู่อย่างทันที
“ฟิ้ว——!!”
มันกรีดร้องเสียงแหลม
ขาทั้งหกขยับพร้อมกัน พุ่งตรงเข้าใส่เจียงหวานจือ!
ความเร็วราวกับสายฟ้าสีดำ!
เจียงหวานจือช็อกไปครู่หนึ่ง
ซองบิสกิตที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่งหลุดมือร่วงลงพื้น
ไม่นะ
ที่นางเลือกมา มันก็หลบมุมขนาดนี้แล้ว
ทำไมเปิดฉากมาถึงได้เจอสัตว์ร้ายดวงดาวชนหน้าเลยวะ?
“ไอ้คนข้างหน้า! ถ้ายังไม่อยากตาย ก็รีบหลบไปเดี๋ยวนี้!”
เสียงตะโกนก้องดังมาจากเหนือเรือนยอดไม้
ร่างที่ปราดเปรียวหนึ่งปรากฏตัวกระโดดลงมาจากกิ่งไม้
เป็นหญิงสาวที่สวมชุดยุทธวิธีขาดรุ่งริ่งคนหนึ่ง
ผมสั้นเกรียนจัดทรงเรียบร้อย
มือหนึ่งถือดาบหนักโลหะผสมยาวสองเมตรกว่า
ฟันตรงลงมาที่หลังเจ้าสัตว์ร้ายอย่างจัง!
คนผู้นั้นก็คือถังหลี่!
ดาบนั้นของถังหลี่พัดพาเสียงลมหวีดหวิว
โหดเหี้ยมสุดขีด
แต่แมงมุมเกราะหนามที่กำลังโมโหสุดขีดกลับไม่สนใจการโจมตีจากด้านหลังเลยแม้แต่น้อย
มันดูเหมือนจะหมายหัวเจียงหวานจือซึ่งเป็นเหยื่อที่ดูอ่อนแอที่สุด
อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยว
พุ่งกัดเข้ามาทางด้านหน้า!
ระยะห่างจากเจียงหวานจือเหลือไม่ถึงสามเมตร!
สมองของเจียงหวานจือดังวืด
ปฏิกิริยาแรกคือนึกอยากจะวิ่งหนี
แต่สัญชาตญาณของร่างกายกลับเร็วกว่าความคิด
ในฐานะนักวิเคราะห์อาชีพระดับท็อป นางดูการแข่งขันอาชีพมาเป็นหมื่นแมตช์ การคาดเดาเส้นทางการเคลื่อนไหวแทบจะกลายเป็นความทรงจำของกล้ามเนื้อไปแล้ว
นางมองเห็นเส้นทางการพุ่งเข้าของเจ้าสัตว์ร้ายได้ในชั่วพริบตา
ขาหน้าซ้ายบาดเจ็บสาหัส
จุดศูนย์ถ่วงเอียงไปทางขวา
ระยะโจมตีมีเพียง 120 องศาด้านหน้าเท่านั้น
จุดอับอยู่ทางเฉียงด้านซ้ายล่าง!
เจียงหวานจือไม่ได้คิดจะสู้เลย
นางเพียงแค่ล้มตัวถลาไปทางด้านหลังซ้ายโดยสัญชาตญาณ
ท่าม้วนตัวลงพื้นแสนงุ่มง่ามแต่กลับแม่นยำ!
“วืด!”
ปากเหม็นเขียวของแมงมุมเกราะหนามเฉียดผ่านหน้า นางไปแทบติด
กัดเข้ากับลำต้นไม้ด้านหลังอย่างแรง
กร้วม!
ต้นไม้ใหญ่ที่สามคนโอบยังไม่ทันถึง ถูกกัดขาดสะบั้น!
ดาบหนักของถังหลี่ก็มาถึงในเวลานี้พอดี
ฟันเข้าที่กระดองหลังของเจ้าสัตว์ร้าย
ประกายไฟแตกกระจาย!
เจ้าสัตว์ร้ายร้องเสียงหลง ร่างใหญ่ถูกแรงกระแทกจนเซไปด้านข้าง
อาศัยแรงส่งนี้
แมงมุมเกราะหนามยักษ์ตัวนี้ พุ่งโครมเข้ามาทับเจียงหวานจือที่เพิ่งจะกลิ้งตกไปถึงพื้น!
เจียงหวานจือเพิ่งจะลุกขึ้นได้
เงยหน้าก็เห็นเงามืดมหึมาบดบังลงมา
หางตากระตุก
ในใจกรีดร้อง:
ฉันแค่อยากสอบได้ที่โหล่เท่านั้นเองนะ!
ทำไมต้องทำกับฉันขนาดนี้ด้วย?!