สองวันต่อมา ตอนเที่ยง
โจวเหย่เพิ่งจบคลาสร่างกาย เหงื่อท่วมตัว เทอร์มินัลบนข้อมือดังติ๊ดขึ้นมา
เป็นหนังสือแจ้งของศูนย์กระจายสินค้าในโรงเรียน
ผู้ส่งเป็นสายพิเศษของหน่วยงานกิจการทหารผ่านศึกท้องถิ่น
โจวเหย่รอคอยสองวันเต็ม
แต่พอเห็นหนังสือแจ้งนี้จริง ๆ ปฏิกิริยาแรกของเขากลับไม่ใช่ความตื่นเต้น
นิ้วหนา ๆ ของเขาลอยอยู่เหนือหน้าจออยู่นาน ไม่กดลงไป
สำหรับเขา นี่ไม่ใช่พัสดุธรรมดา
พี่ชายตายไปหลายปีแล้ว
หลายปีมานี้ โจวเจิงมีชีวิตอยู่เพียงในความทรงจำของครอบครัวและในรูปถ่ายเก่า ๆ ไม่กี่ใบ
แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สิ่งของที่คนคนนั้นเคยใช้จริง ๆ จะกลับมาปรากฏต่อหน้าเขาอีกครั้ง
โจวเหย่สูดลมหายใจลึก ๆ เช็ดเหงื่ออย่างลวก ๆ คว้าแจ็กเก็ตเดินตรงไปที่ศูนย์กระจายสินค้า
ระหว่างนั้น เขาส่งข้อความเสียงในช่องสื่อสาร 079
"ของพี่ชายฉันมาถึงแล้ว ฉันไปรับเดี๋ยวนี้"
ถังหลี่ตอนนี้อยู่ที่คณะวิศวกรรมเครื่องกล ซึ่งใกล้ศูนย์กระจายสินค้าที่สุด
เผยหลินชวนเหลืออีกสิบนาทีจะเลิกเรียน
เจียงหว่านจือเพิ่งตักข้าวเสร็จเตรียมกิน
เซี่ยจื้อไม่ตอบข้อความด้วยซ้ำ คิดว่าไปนอนหลับตายที่ไหนอีกแล้ว
ทุกคนเห็นข้อความ ต่างไม่พูดพล่าม รีบไปที่ศูนย์กระจายสินค้าคนละทาง
......
โจวเหย่ไปถึงก่อนคนแรก
ศูนย์กระจายสินค้าตรวจสอบยืนยันตัวตนไว้ล่วงหน้าแล้ว
ขั้นตอนต่าง ๆ ผ่านไปอย่างราบรื่น