(มีนักอ่านคนไหนอยากรับบทเป็นตัวละครสมทบในเรื่องบ้างไหมคะ? เชิญทิ้งข้อมูลตัวละครแบบเต็มไว้ในคอมเมนต์ได้เลย หลังจากนี้ฉันจะพิจารณาใส่ตัวละครของคุณเข้ามาในเรื่อง~)
ฮั่วถิงชวนใช้มือข้างหนึ่งล็อกไหล่เจียงหว่านจือไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างที่ถือมีดสั้นก็แนบชิดผิวบริเวณข้างลำคอของเธอ
คุณลุงเฉินเดินตามอยู่ด้านหลังในระยะห่างราวยี่สิบเมตร สีหน้าเคร่งขรึม
เขาไม่ฝืนลงมืออีก เพราะชีวิตของเจียงหว่านจืออยู่ในกำมือฮั่วถิงชวน
ไม่นาน ฮั่วถิงชวนก็เดินสวนเข้ากับหน่วยทหารที่กำลังขนย้ายเวชภัณฑ์พอดี
ร้อยโทหัวหน้าหน่วยเงยหน้าขึ้นเห็นคนที่เดินมา แล้วร้องออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “พันตรีฮั่ว?”
จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนไปเห็นเจียงหว่านจือที่ถูกฮั่วถิงชวนล็อกตัวไว้ในอ้อมแขน และมีดสั้นยุทธวิธีที่วาววับเล่มนั้น
สีหน้าของร้อยโทเปลี่ยนไปทันที เสียง “คลิก” ดังขึ้นขณะเขาขึ้นลำปืน “ฮั่วถิงชวน! ปล่อยตัวประกัน! นายทำอะไรอยู่?!”
ทหารยามด้านหลังหลายคนยกปืนขึ้นพร้อมกันในพริบตา ปากกระบอกปืนสีดำสนิททั้งหมดเล็งมาทางพวกเขา
ฮั่วถิงชวนไม่หยุดฝีเท้า แม้แต่คำอธิบายสักคำก็ไม่มี เพียงดึงเจียงหว่านจือมาบังตัวไว้ด้านหน้า
“วางปืนลง”
เจียงหว่านจือถูกเขารัดแน่นจนหายใจติดขัด ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
“พันตรีฮั่ว ใช้คู่หมั้นบังปืนได้ผลดีจริง ๆ นะ?”
ฮั่วถิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “หุบปาก”
ร้อยโทไม่กล้าสั่งยิง ได้แต่ประคองปืนไว้ พลางพยายามอ้อมไปทางปีกข้าง
แววตาฮั่วถิงชวนเย็นวาบ เขายกมือขวาที่ว่างขึ้น
“ปัง!”