"อืม ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์"
เมื่อเจียงหว่านจือพูดจบ ห้องพยาบาลก็เงียบสนิทราวกับสุสาน
โจวเหย่อ้าปากค้างไว้ ลูกตากลอกจากตัวเจียงหว่านจือไปที่ใบหน้าเจียงเหยียนชวน แล้ววกกลับไปมองเฮ่อเหลียนเสวี่ยที่ยิ้มแฉ่งอยู่ในจอภาพลอย
มันอึ้งไปเต็มสามวินาที ก่อนยกมือซ้ายที่ไม่บาดเจ็บขึ้นเช็ดหน้า
"งั้น... พ่อเธอคือเจ้าสัวระดับแนวหน้า แม่เธอยังเป็นเจ้าหญิงอีกเหรอเนี่ย?"
เจียงหว่านจือยื่นมือไปหยิบผลไม้ที่ล้างสะอาดไว้บนโต๊ะข้างเตียง
"เมื่อกี้ตอบเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"
โจวเหย่เงยคอตรง ๆ "ผมตื๊อนิดหน่อย ต้องยืนยันอีกรอบ!"
ถังหลี่นวดสายรัดยึดที่หน้าอก ก็ค่อย ๆ หันมาทันความคิด
"หว่านจือ ที่เธอเคยพูดลอย ๆ ว่าสมัยเด็กบ่อยครั้งไปเที่ยวแลนดาวน่ะ ไม่ใช่แค่ไปเช็กอินเที่ยวเล่นสินะ?"
เจียงหว่านจือกัดผลไม้เข้าปาก เคี้ยวกรุบกรอบ "ไปอยู่บ้านตาเฒ่าตาแก่สักช่วง แถมกินอาหารทะเล"
เซี่ยจื้อเอนตัวพิงหมอน เสริมเสียงเย็น ๆ เข้ามาคมเหมือนแทงน้ำแข็ง "อย่างนั้นเรียกว่าราชสำนัก ไม่ใช่บ้านยายธรรมดา ๆ"
เจียงหว่านจือแหงนตา "ก็ที่อยู่คน มีอะไรต่าง?"
เซี่ยจื้อทำหน้านิ่ง "ต่างกันคนละฟ้าคนละแผ่นดิน"
เฮ่อเหลียนเสวี่ยอีกฟากจอฟังเด็ก ๆ เถียงกันเล่น ไม่เพียงไม่วางอาการสูงศักดิ์ของราชวงศ์ กลับตบมือปรบมือ ยิ้มจนหางตาโก่ง
"ได้แล้ว ๆ ตกลงอย่างนี้! พวกเธอทั้งห้าต้องมาแลนดาวให้ครบ"