ด้านตะวันตกของ B7 เขตส่งกำลังบำรุง ใกล้คลังสินค้าหมายเลขสาม
เจียงหว่านจือชะลอฝีเท้า ยกมือกดแขนคุณลุงเฉินไว้ “อยู่หลังประตูบานนี้แหละ”
คุณลุงเฉินเพิ่งกำลังจะยกเท้าเตะประตู
หูของเจียงหว่านจือขยับเล็กน้อย เธอรีบดึงเขาไว้ทันที “เดี๋ยวก่อน!”
เสียงเยาะเย้ยถากถางราวกับฆ้องแตกของเซี่ยจื้อดังลอดออกมาจากช่องประตู ตามด้วยเสียงคำรามเกรี้ยวกราดที่ฮั่วถิงชวนข่มไว้ไม่อยู่
เซี่ยจื้อกำลังจี้จุดตายของฮั่วถิงชวนด้วยถ้อยคำไม่ยั้ง
แววตาของเจียงหว่านจือเปลี่ยนไป เธอกดเสียงต่ำ “พวกเขากำลังหลอกถามเอาคำสารภาพ ฮั่วถิงชวนกำลังจะพูดแล้ว”
คุณลุงเฉินหยุดมือ ร่างทั้งร่างนิ่งขรึมประหนึ่งเสือชีตาห์หมอบอยู่ในเงามืด กลิ่นอายรอบกายถูกเก็บซ่อนไว้จนหมดสิ้น
เจียงหว่านจือก้มลงกวาดตามอง สายตาหยุดอยู่ข้างมุมขวาล่างของกรอบประตู
ตรงนั้นมีไฟแสดงสถานะสีแดงขนาดเท่าเมล็ดข้าวสว่างขึ้นอย่างเงียบเชียบ
อุปกรณ์บันทึกเสียงที่เผยหลินชวนแอบซ่อนไว้ตอนจัดชายกางเกงก่อนเข้าประตู กำลังบันทึกเสียงทุกอย่างภายในไว้อย่างแม่นยำทุกวินาที
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของเจียงหว่านจือ เธอยื่นมือหยิบอุปกรณ์นั้นออกมาเบา ๆ แล้วประคองไว้ในฝ่ามือ
เสียงทะเลาะวิวาทภายในห้องทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุดฮั่วถิงชวนก็ถูกยั่วโมโหจนหมดความอดทน เสียงที่หลุดจากการควบคุมกระแทกออกมาผ่านช่องประตู
“สิ่งที่ฉันส่งให้พวกมันมีแค่เส้นทางของเรือลาดตระเวนสายใต้กับเรื่องที่สายเหนือไม่มีการส่งกำลังเสริมจริง ๆ! ฉันไม่เคยแตะต้องอะไรในโรงเรียนเลย! ฉันไม่ได้สั่งให้พวกมันโจมตีโรงเรียนนายร้อยที่หนึ่ง!”
เจียงหว่านจือได้ยินชัดเจนทุกคำ