ประตูห้องพยาบาลถูกเปิดออก
เจียงเหยียนชวนก้าวยาว ๆ เข้ามาด้านใน
สี่คนของหน่วย 079 ที่กำลังแอบกระซิบคุยกันบนเตียงผู้ป่วยเงียบกริบทันที
เจียงเหยียนชวนไม่เหลือบมองคนอื่นในห้องเลย เดินตรงมาที่ข้างเตียงในไม่กี่ก้าว สายตาจ้องตรึงอยู่ที่เจียงหว่านจือคนเดียว
ขวาของเจียงหว่านจือถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนา ๆ หลายชั้น ส่วนวงแหวนโลหะสายรัดตรวจตราสีแดงบนข้อมือยังเปล่งแสงระยิบอยู่
คิ้วเจียงเหยียนชวนขมวดเป็นปม "มือเป็นอะไรไป"
เจียงหว่านจือยกแขนขึ้นให้ดู "ถลอกเปื่อยนิดหน่อย แค่รอยขีดข่วน"
สีหน้าเจียงเหยียนชวนเข้มลง "รอยขีดข่วนแล้วพันมันไปเป็นไหนกัน"
"พยาบาลฝึกหัดที่ติดตามกองทัพที่ออกไปเมื่อกี้เขาบังคับพันหนาแบบนี้ กลัวติดเชื้อ" เจียงหว่านจืออธิบาย
"มีตรงไหนบาดเจ็บอีกไหม"
"ไม่มีแล้ว"
"หัวไม่เป็นไรใช่ไหม"
"ไม่เป็นไร"
"แล้วคอล่ะ"
"ก็ไม่เป็นไรไง ไม่ได้หัก"
เจียงหว่านจือถูกมองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้าซ้ำไปสามรอบ ทนไม่ได้จึงยกมือคลึงมุมผ้าห่ม "คุณพ่อ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ เดินได้ กระโดดได้"
เจียงเหยียนชวนไม่ตอบโต้ ยกมือแตะที่หน้าผากของเธอ ฝ่ามืออุ่น
เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีไข้ ถึงได้ค่อยเก็บมือคืน
เจียงหว่านจืออยู่ใกล้พอที่จะเห็นชัดว่าตาของเจียงเหยียนชวนเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ขอบเบ้าตาแดงก่ำ
ผู้ชายคนนี้เมื่อคืนคงต้องนั่งเผาตัวเองอยู่ที่ห้องบัญชาการทั้งคืน
เจียงหว่านจือลดน้ำเสียงลง "ทั้งคืนไม่ได้หลับเลยเหรอ"
เจียงเหยียนชวนตอบกุ๊กกิ๊ก "นอนแล้ว"
เจียงหว่านจือจ้องเขา "ตาแดงซะเหมือนกระต่ายเลย"
ใบหน้าเจียงเหยียนชวนกระตุกเล็กน้อย "อายุมากแล้ว ดึกไม่ไหว"
เจียงหว่านจือเกือบหัวเราะออกมา "ปีนี้คุณพ่อเพิ่งสี่สิบสอง อายุมากอะไรกัน"
เจียงเหยียนชวนเหลือบมองเธอ "ยังตอบโต้ได้เนียนขนาดนี้ ดูเหมือนจะเป็นอะไรไม่มากจริง ๆ"
พ่อลูกกัดกันเล่นเพียงไม่กี่ประโยค สายตาเจียงเหยียนชวนเลื่อนตามข้อมือของเธอลง แล้วหยุดอยู่ที่สายรัดตรวจตราสีแดงเข้มวงนั้น