“เริ่มฉีดยาแล้ว”
เสียงของหมอดึงฮั่วถิงชวนกลับมาสู่ความเป็นจริง
น้ำยาสีฟ้าอ่อนไหลผ่านสายยางใสเข้าไปอย่างช้า ๆ
ห้านาทีผ่านไป
หน้าจอเครื่องเฝ้าติดตามอาการพลันกะพริบรัวอย่างรุนแรง!
หมอรีบโน้มตัวเข้าไปดู “ค่าคลื่นสมองพุ่งสูงขึ้นแล้ว!”
ฮั่วถิงชวนลุกพรวดขึ้นยืน
บนเตียงคนไข้ นิ้วชี้ข้างขวาของสวี่จือเวยที่วางอยู่ตรงขอบผ้าปูเตียงงองุ้มเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา
การเคลื่อนไหวนั้นเล็กน้อยราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ
ฮั่วถิงชวนเกร็งไปทั้งตัว เผลอร้องเรียกออกมา “จือเวย?”
“อย่าแตะตัวเธอ!” หมอรีบกดไหล่เขาไว้ “เป็นแค่ปฏิกิริยาสะท้อนแบบไม่รู้ตัว สติของเธอยังไม่ฟื้น! กว่าจะรู้สึกตัวได้ยังอีกไกล!”
ฮั่วถิงชวนยืนนิ่งค้าง สายตาจับจ้องปลายนิ้วนั้นไม่วาง ลมหายใจหนักหน่วง
……
ในเวลาเดียวกัน
บริเวณมุมมืดตรงหัวมุมถนนฝั่งตรงข้ามศูนย์ฟื้นฟูร่างกาย
สมาชิกทั้งสี่คนของ 079 กำลังหลบอยู่หลังกำแพงเตี้ยอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ถังหลี่ยื่นหน้าออกไปมอง “เข้าไปไหม?”
เผยหลินชวนตอบเสียงเย็นชา “ไม่ไป”
ถังหลี่เบิกตาโต “ตามมาถึงหน้าประตูแล้ว นายจะมาถอดใจเอาตอนนี้เนี่ยนะ?!”
เผยหลินชวนมีสีหน้าเคร่งขรึม “ที่นี่เป็นเขตการแพทย์ส่วนบุคคลซึ่งได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายของสหพันธรัฐ เราไม่มีสิทธิ์ขอดูประวัติคนไข้ และยิ่งไม่มีหมายค้น การบุกรุกเข้าเขตผู้ป่วยส่วนบุคคลถือเป็นการทำผิดวินัยร้ายแรง”
เซี่ยจื้อหาวแล้วเอนพิงกำแพง “เหล่าเผยพูดถูก”
ถังหลี่หันขวับไปหา “เซี่ยจื้อ ตอนนายยุให้เรียกรถเมื่อกี้ ทำไมไม่พูดว่าเป็นการทำผิดวินัยล่ะ?”
เซี่ยจื้อไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้น “ผมแค่บอกให้มาดูว่าเขาลงรถแล้วไปทางไหน ไม่ได้บอกให้เข้าไปแอบค้นประวัติคนไข้”
โจวเหย่ยืดคอมองไปมาอยู่ข้าง ๆ “พันตรีฮั่วเข้าไปตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ตรวจโรคอะไรถึงได้นานขนาดนั้น? หรือเขาจะมีโรคประหลาดจริง ๆ?”