เจียงหว่านจือจ้องเผยหลินชวนอย่างโกรธเกรี้ยว
"หุบปากนายไปเลย"
เผยหลินชวนผลักแว่นตา เงียบไปชั่วขณะ มองเธอนิ่งๆ
เจียงหว่านจือหันหน้าหนี
ไม่ว่าเผยหลินชวนจะพูดยังไง ในสายตาเธอ คนที่นอนหลับอยู่ตรงมุมกำแพงนั่นคือสมบัติล้ำค่าแห่งศูนย์คะแนนที่สมบูรณ์แบบที่สุด
เธอเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
มุมกำแพงชื้นแฉะ พื้นเต็มไปด้วยฝุ่น
ใบหน้าของคนคนนั้นถูกคลุมด้วยเสื้อโค้ทเก่าๆ ที่ส่งกลิ่นน้ำมันเครื่อง เขานอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
เจียงหว่านจือยื่นเท้าเขี่ยพื้นรองเท้าของเขา
"เฮ้ย"
"ตื่นได้แล้ว"
คนที่นอนอยู่ไม่ตอบสนอง
เจียงหว่านจือเพิ่มแรง เขี่ยอีกที
ในที่สุดคนคนนั้นก็ขยับตัว
เขาดึงเสื้อโค้ทที่คลุมหน้าออกด้วยความหงุดหงิด เผยให้เห็นใบหน้าที่มอมแมม
ผมยุ่งเหมือนรังนก
ใต้ตาดำคล้ำเป็นวง
ดูออกง่ายๆ ว่าเป็นอาการอดนอนเรื้อรังมานาน
เขาหรี่ตามองเจียงหว่านจือ
เสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองของคนเพิ่งตื่นนอน:
"การสอบจบแล้วเหรอ?"
เจียงหว่านจือส่ายหัว: "ยัง"
"แล้วเรียกฉันมาทำไม?"
ชายหนุ่มกลอกตา เอาส้นเท้าคลุมหน้า เตรียมจะนอนต่อ
ดวงตาเจียงหว่านจือเป็นประกาย
ใช่เลย!
ทัศนคติแบบนี้!
อะไรคือเกียรติยศโรงเรียนทหาร อะไรคืออันดับการสอบ ในสายตาเขาไม่มีอะไรสำคัญเท่าการนอน!