พื้นที่พักผ่อน อากาศเงียบจนเกินไป
เสิ่นเหยียนยืนอยู่ตรงหน้าเผยหลินชวน
คำเชิญยังคงมีผล
ตำแหน่งรองหัวหน้าทีมดาวโชน ยังคงว่างสำหรับเขา
แต่เผยหลินชวนไม่ได้มองเสิ่นเหยียน
เขาหันหน้า สายตาทอดยาวข้ามโถงไปครึ่งหนึ่ง หยุดนิ่งบนใบหน้าของเจียงหว่านจือ
"แล้วตอนนี้ล่ะ?"
เสียงของเผยหลินชวนไม่ดัง แต่ดังพอให้ทุกคนได้ยินชัด
"คุณยังอยากให้ฉันไปอีกไหม?"
เจียงหว่านจือยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
หากเป็นยี่สิบนาทีก่อน เธอจะต้องยิ้มจอมปลอม แล้วใช้ถ้อยคำแบบ "นกฉลาดเลือกที่อยู่" นั้นกลบเกลื่อนต่อไปแน่นอน
แต่ตอนนี้ เธอมองเข้าไปในดวงตาคมเย็นของเผยหลินชวน
เธอเพิ่งค้นพบว่า ทักษะการพูดเลี่ยงของตัวเองใช้ไม่ได้ผลแล้ว
สิ่งที่เผยหลินชวนถาม ไม่ใช่ "เงื่อนไขของดาวโชนดีหรือไม่" เลย
สิ่งที่เขาอยากรู้คือ — 079 จะเอาเขาหรือไม่
เจียงหว่านจือเบือนสายตา เริ่มปากแข็งตามนิสัย
"เรื่องแบบนี้ นายตัดสินใจเองก็—"
พูดยังไม่ทันจบ
ถังหลี่หันขวับไป มองเธออย่างเย็นชา
เซี่ยจื้อนั่งอยู่บนม้านั่งข้าง ๆ กดขมับอย่างเหนื่อยล้า
โจวเหย่ทนไม่ไหวที่สุด เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พูดออกมาตรง ๆ อย่างซื่อตรง:
"ผู้บัญชาการเจียง"
"พูดตรง ๆ เลยเถอะว่าเธออยากให้พี่เผยไปหรือไม่!"
ทุกคนมองมาที่เธอ
เจียงหว่านจือเงียบ
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกว่าติ่งหูเริ่มร้อนผิดปกติ
"...ไม่อยาก"
เสียงเบาเหมือนยุงร้อง
เผยหลินชวนเหมือนไม่ได้ยินชัด ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย
"อะไรนะ?"
สีหน้าเจียงหว่านจือดำลงทันที
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน เอาเรื่องทั้งหมดทิ้งไป แล้วตะโกนขึ้นเสียง:
"ฉันบอกว่า!"
"ฉันไม่อยากให้นายไป!"
"พอใจยัง?"
เสียงเพิ่งจะจบลง
โจวเหย่ยิ้มหูยิกทันที หัวเราะเหมือนคนโง่หนักสองร้อยจิน
มุมปากเย็นชาของถังหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะกระดุกกระดิกขึ้นเล็กน้อย
เซี่ยจื้อพิงกำแพง โหม่งเสริมไม่ยั้ง: