“คราวนี้ต้องขอบคุณน้องเฉินแล้ว”
ล่าอวิ๋นโส่วกล่าวพลางยิ้ม
พั่วเตาที่อยู่ข้างกันก็เอ่ยขึ้น “ใช่แล้ว หากไม่มีน้องเฉิน พวกเราสองคนคงได้ตายกันไปแล้ว”
พวกเขาพูดถึงความเป็นความตายอย่างเรียบเฉย
ถึงอย่างไร อาชีพที่พวกเขาทำก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลกอยู่แล้ว
ส่วนท่านเจ้ามือสึว้ยกับเถ้าแก่หลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็พยักหน้าเช่นกัน
“พอขนสินค้าออกไปได้แล้ว ข้าจะให้เจ้าหนึ่งร้อยตำลึง!” ท่านเจ้ามือสึว้ยสะบัดมือกล่าวอย่างใจกว้าง
เฉินสวินกลับส่ายหน้าเบา ๆ
“ตกลงกันไว้ห้าสิบตำลึง ข้าไม่โลภหรอก แค่ห้าสิบตำลึงก็พอแล้ว”
เขาไม่ได้ตั้งใจอวดคุณธรรมอันสูงส่งแต่อย่างใด เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาได้ค่าตอบแทนจากแก๊งเสือดำมากพอแล้ว
“น้องเฉินต้องรับไว้ หากเจ้าไม่รับ คราวหน้าพวกเรามีเรื่องให้ช่วยก็คงไม่กล้าไปหาเจ้าอีก!”
เถ้าแก่หลี่กล่าวพลางยิ้ม
ระหว่างพูดคุยหยอกล้อกัน พวกเขาก็ตกลงเรื่องร่วมมือกันในคราวหน้าเรียบร้อยแล้ว
“ไม่ต้องหรอก เรื่องคราวหน้าค่อยว่ากัน หากมีที่ใดต้องการให้ข้าช่วย ข้าย่อมไปแน่นอน”
เฉินสวินยิ้ม
“แต่วันนี้ดึกมากแล้ว ข้าต้องกลับไปก่อน”
“น้องเฉินไม่ได้อยู่ข้างนอกเมืองหรือ ดึกป่านนี้แล้วยังจะกลับอีกหรือ?”
“ใช่แล้ว ที่บ้านข้ายังมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง ข้าต้องกลับไปดูนาง”
“เช่นนั้นก็ดี เสี่ยวเอ้อร์ เจ้าไปตักกับข้าวให้น้องเฉินหน่อย ให้เขานำกลับไปด้วย”
“คราวนี้น้องเฉินคงไม่ปฏิเสธกระมัง?”