“ข้ายังมียาล้ำค่าเหลืออยู่อีกเล็กน้อย”
เฉินสวินไม่ได้คิดจะใช้มันมากเกินไป
เขาตั้งใจจะนำไปลองขายที่เมืองประจำมณฑลดู
ไม่นานนัก เขาก็ซื้อของบางอย่างแล้วกลับบ้าน
“พี่ซูเมย์ อีกสักพักข้าจะออกเดินทาง”
“คราวนี้จะไปนานเท่าใด?”
“ข้าไม่รู้ อาจนานมากก็ได้ หากข้ามีที่พักทางโน้นแล้ว จะไปรับพวกท่านมาอยู่ด้วย”
“อีกอย่าง วันนี้ข้าตั้งใจจะพาเฉินโหรวไปตรวจสอบรากฐาน หากรากฐานของนางเหมาะสม ข้าก็จะให้นางฝึกยุทธ์ด้วย”
“ก็ดีเหมือนกัน”
ซูเมย์รู้สึกอาลัยอยู่บ้าง
แม้เฉินสวินจะออกแต่เช้ากลับค่ำ ทว่ายังพอได้พบหน้ากันทุกวัน
แต่ตอนนี้กลับต้องจากกันไปอีกนาน
ซูเมย์เองก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของตนคืออะไรกันแน่
แต่คงไม่ใช่เพียงความรู้สึกฉันพี่น้องเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้เฉินสวินทำราวกับมองไม่เห็น นางจึงคอยดูแลเขาอย่างใส่ใจ
ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปก็ดูจะดีอยู่แล้ว
หากเปิดเผยความในใจออกไป บางทีทั้งสองอาจยากจะกลับไปเป็นเช่นเดิม
เฉินสวินกำชับให้ซูเมย์เตรียมอาหารไว้ ก่อนพาเฉินโหรวมุ่งหน้าไปยังสำนักมวยไปวย
“ท่านอาจารย์ นี่คือน้องสาวข้า ช่วยตรวจดูรากฐานให้นางหน่อยได้หรือไม่?”
“ให้ศิษย์พี่รองของเจ้าเป็นคนตรวจเถอะ”
ไปวยเซิงกำลังจิบชาอย่างเชื่องช้า เขาเพียงยิ้มแล้วกล่าว
“ขอรับ”
ฝางเสวยเอ๋อร์เดินเข้ามา จากนั้นก็ตรวจดูกระดูกและรากฐานทั่วร่างของเฉินโหรว
“รากฐานของนางไม่เลวเลย!”
ดวงตาฝางเสวยเอ๋อร์เป็นประกาย “เป็นต้นกล้าชั้นดีสำหรับฝึกยุทธ์ เจ้าจะส่งนางเข้าสำนักมวยหรือ?”