“ไม่เช่นนั้นแล้วจะเป็นอย่างไร? น้องเฉินคงไม่คิดว่าการลงมือของตนครั้งหนึ่งจะมีค่ามากกระมัง!”
รองหัวหน้าแก๊งกล่าวเย้ยหยันอย่างไม่เกรงใจ
เฉินสวินละสายตากลับมา ก่อนจะหันไปมองหมาป่าโลหิต
“หัวหน้าแก๊งหมาป่าโลหิตคิดจะผิดคำพูดหรือ?”
หมาป่าโลหิตเพียงยิ้มบาง ๆ แววตากลับคืนสู่ความสงบนิ่งเช่นก่อนหน้า
“ก็ทำตามที่เราตกลงกันไว้แต่แรก ห้าร้อยตำลึง ถือว่าไม่ทำให้น้องเฉินต้องลงมือเสียเปล่า”
หมาป่าโลหิตยังคงมีสีหน้าเย็นชา
ยามนี้คนส่วนใหญ่ของแก๊งเสือดำถูกสังหารจนหมดสิ้น ทุกคนต่างพากันเข้ามารวมตัว
เฉินสวินยืนอยู่ตรงนั้น เผชิญหน้ากับทุกคนโดยไม่หวั่นเกรง
“ห้าร้อยตำลึง?”
รองหัวหน้าแก๊งได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงเย็นชา “ไอ้หนู ถือว่าเจ้าได้กำไรแล้ว ยังไม่รีบขอบคุณหัวหน้าแก๊งอีก!”
เฉินสวินเพียงแค่นเสียงตอบ
ชั่วพริบตาถัดมา
ร่างของเขาพุ่งออกไปราวกับภูตพราย
ทั้งร่างประหนึ่งกระสุนปืนใหญ่
เพียงชั่วพริบตา
เงาร่างหนึ่งก็ส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนปลิวกระเด็นออกไปทันที
เลือดพุ่งออกจากปากเป็นสายกลางอากาศ สุดท้ายร่างก็ตกกระแทกพื้นอย่างแรง
ทุกคนหันไปมองเงาร่างที่ปลิวออกไป
คนผู้นั้นคือรองหัวหน้าแก๊งหมาป่าโลหิตของพวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย!
ยอดฝีมือขั้นเปลี่ยนเลือดพลังครั้งที่ 2 ระดับสูงสุด
ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขั้นเปลี่ยนเลือดพลังครั้งที่ 3 ได้
ทว่า
เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินสวิน กลับดูราวกับไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านแม้แต่น้อย
ภาพนี้ทำให้ทุกคนสูดลมหายใจเย็นยะเยือก