สีหน้าของเฉินสวินเรียบเฉย หลังฝึกบันทึกมายามารแล้ว ประสาทสัมผัสของเขาก็เฉียบคมขึ้นอย่างผิดปกติ
เมื่อรวมกับสัญชาตญาณการล่าที่เพิ่มพูนจากวิชายิงธนูขั้นสมบูรณ์
ประสาทสัมผัสของเขาในตอนนี้ถึงกับเหนือกว่าสัตว์ป่าทั่วไป
“สัมผัสได้ถึงความเป็นอริและจิตสังหาร ไม่ใช่โจรภูเขาธรรมดา แสดงว่าพวกมันมุ่งเป้ามาที่ฉัน!”
“คนตระกูลซุนถูกคุมตัวอยู่ในคุก ไม่มีทางเป็นคนตระกูลหวังหรือลัทธิเจ้าแม่ศักดิ์สิทธิ์ได้เหมือนกัน”
“ตอนนี้พวกนั้นคงยังไม่มีใจจะลงมือ”
“ตระกูลหวังไม่มีความคิดเช่นนี้ ส่วนลัทธิเจ้าแม่ศักดิ์สิทธิ์ก็เสียหายหนัก กว่าจะเยียวยาบาดแผลของตัวเองยังไม่ทัน ย่อมไม่มีทางโผล่มาที่นี่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็น...คนของแก๊งชิงเหอ!”
“พวกแกนนำของแก๊งชิงเหอถูกจับตาอยู่ เพราะฉะนั้น ฝีมือของคนพวกนี้ฉันน่าจะรับมือไหว!”
เพียงชั่วพริบตา ความคิดนับไม่ถ้วนก็แล่นผ่านสมองของเฉินสวิน
เขาน่าจะรับมือคนพวกนี้ได้
แม้คนเหล่านี้จะแผ่แรงกดดันให้เขาอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้หายใจไม่ออกเหมือนผู้ฝึกพลังเร้นลับ!
เฉินสวินพลิกตัวลงจากหลังม้าทันที
ร่างของเขาพร่าเลือนราวภูตผี ก่อนหายเข้าไปในพงไม้สองข้างทาง
หัวหน้าชุดดำเห็นดังนั้นก็โบกมือฉับพลัน
“ตามไป!”
ชั่วพริบตาต่อมา
เงาร่างห้าสายพุ่งไล่ตามเข้าไปในป่าทึบ
ขณะนั้น เฉินสวินยืนอยู่บนง่ามไม้