ซุนเย่าเวย?
บุตรสายรองของตระกูลซุนผู้นั้นหรือ?
อัจฉริยะของตระกูลซุน
ไม่นึกเลยว่าเขาจะทำงานให้สำนักคุ้มภัยเวยหย่วนจริง ๆ
เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้ว
“เขามีป้ายคำสั่งอยู่กี่อัน?”
เฉินสวินเอ่ยถามด้วยความสนใจ
“ป้ายคำสั่ง? ป้ายคำสั่งอะไร?”
เสิ่นชิงเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาในทันที สีหน้าเผยความไม่อยากเชื่อเจือความลังเลอยู่บ้าง “เจ้าอย่าบอกนะว่าคิดจะชิงป้ายคำสั่งจากมือเขา?”
“อืม” เฉินสวินพยักหน้าโดยไม่ลังเล
“เขาอยู่ขั้นพลังชัดแจ้งระยะต้น พลังแข็งแกร่งยิ่ง เจตจำนงกระบี่ที่เจ้าใช้เมื่อครู่ทรงพลังจริง แต่ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะเอาชนะเขาได้! อีกอย่าง รอบกายเขายังมีศิษย์จากสำนักบู๊จ้าวดาบอีกมาก”
แต่ไม่นานนัก พอพูดมาถึงตรงนี้เขาก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
“แน่นอน หากเจ้าชิงป้ายคำสั่งจากเขามาได้ อันดับหนึ่งของมหาล่าสัตว์ครานี้ก็ต้องเป็นของเจ้าอย่างแน่นอน!”
เฉินสวินพยักหน้า
จากนั้นประสานมือคารวะเล็กน้อย
“ขอบคุณศิษย์พี่เสิ่นที่บอกกล่าว”
เฉินสวินเก็บป้ายคำสั่ง แล้วก้าวจากไปทันที
ความมั่นใจในแววตาของเขาทำให้เสิ่นชิงเฉินเกิดความรู้สึกคล้ายตนกำลังเข้าใจผิด
คนผู้นี้... หรืออาจทำสำเร็จจริง ๆ?
แต่เขาก็ยังส่ายหน้า
จะสำเร็จเรื่องอะไรกัน?
พลังของเฉินสวินไม่เลวก็จริง
แต่เมื่อเทียบกับผู้ที่อยู่ขั้นพลังชัดแจ้งระยะต้นแล้ว ก็ยังด้อยกว่าอยู่เล็กน้อย
เมื่อถึงขอบเขตเช่นนี้ การข้ามขั้นต่อสู้แทบยากเย็นดุจปีนป่ายสู่สวรรค์!
“แต่ถ้านับเจตจำนงกระบี่เข้าไปด้วย... ก็พูดยากแล้ว!”