กาลเวลาผันผ่าน วันเดือนเคลื่อนคล้อย
ชาตินี้เยี่ยนหลินโจวกับกู้เจียวเจียวมีลูกด้วยกันเพียงสามคน
เขากลัวว่าเธอจะต้องเสี่ยงอันตรายจากการคลอดอีกครั้ง จึงไม่ยอมให้เธอต้องเผชิญความเสี่ยงแม้แต่น้อย ส่วนกู้เจียวเจียวก็ไม่ได้ฝืนใจ ทั้งสองอยู่เคียงข้างลูกทั้งสาม เฝ้ามองพวกเขาค่อย ๆ เติบโต ตั้งแต่เริ่มหัดพูด สะพายกระเป๋านักเรียน ไปจนถึงวันที่ออกจากบ้านไปสร้างชีวิตด้วยตัวเอง
ลูกทั้งสามต่างก็เอาการเอางาน อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ ก็สร้างหลักปักฐานในสายงานของตัวเองได้แล้ว
เยี่ยนหลินโจวจึงปล่อยมือจากทุกอย่างอย่างแท้จริง ยกบริษัทให้ลูกคนโตดูแล แล้วพากู้เจียวเจียวไปใช้ชีวิตเรียบง่ายราวเมฆลอยนกบิน
เขายังคงติดเธอเหมือนตอนหนุ่ม ๆ ไปไหนก็ตามไปด้วย อยากจะผูกเธอไว้กับเอวเสียให้ได้
กู้เจียวเจียวก็ปล่อยให้เขาทำตามใจ เขาอยากติดเธอก็ปล่อยให้ติด เขาอยากอ้อนก็ยิ้มมองเขาอ้อน
สถานที่ที่ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยที่สุดคือเกาะฉินอวี่ เกาะที่พวกเขาเคยจัดงานแต่งงานกัน
สิ่งที่เยี่ยนหลินโจวชอบทำที่สุดคือแบกเธอเดินเลียบชายฝั่งไปอย่างช้า ๆ เหมือนเมื่อหลายปีก่อน
เขาแบกเธอชมพระอาทิตย์ขึ้น ชมแสงอาทิตย์ยามเย็น มองดูหมู่ดาวพร่างพราวร่วงหล่นลงสู่ผืนทะเล คลื่นซัดเข้าฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนถอยกลับไป ราวกับบทเพลงที่ไม่มีวันขับขานจบ
บางครั้งพวกเขาก็เดินทางไปยังสถานที่อื่น
หิมะบนเทือกเขาแอลป์ ใบไม้แดงในเกียวโต แสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ทั้งสองเที่ยวชมทิวทัศน์ทั่วทุกแห่งที่อยากเห็นแล้ว สุดท้ายก็กลับมาที่คฤหาสน์ชิงเยี่ยน