มือของเผยอวิ๋นหวยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก้มมองขอบตาแดงก่ำของเธอ ดวงตาคู่นั้นสุกใสประหนึ่งเพิ่งผ่านการชะล้างด้วยสายน้ำ
ตั้งแต่ตอนเธอยังเป็นทารกอยู่ในผ้าอ้อม เขาก็เคยอุ้มเธอแล้ว พอโตขึ้น ทุกครั้งที่ไปบ้านเก่าตระกูลเผย เธอก็มักเดินตามหลังเขาต้อย ๆ ราวกับหางเล็ก ๆ
ตระกูลกู้กับตระกูลเผยสนิทสนมกันมาก คุณอากู้กับภรรยาดีกับเขาถึงเพียงนั้น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลด้านความรู้สึกหรือเหตุผลด้านหลักการ เขาก็ควรตอบแทนพวกเขาบ้าง แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่เท่านั้นเอง
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย
“อย่าร้องไห้ ไปอยู่ที่บ้านตระกูลเผยเถอะ ที่บ้านมีทั้งคนรับใช้และพ่อบ้าน จะได้ดูแลเธอสะดวก”
“อีกอย่าง... อาเล็ก... ก็ไม่มีพ่อแม่เหมือนกัน”
กู้เจียวเจียวพยักหน้า น้ำเสียงนุ่มนิ่มเจือสำเนียงออดอ้อนเล็กน้อย
“อาเล็กอย่าเสียใจไปเลย... ต่อไปหนูจะอยู่เป็นเพื่อนอาเล็กเอง อาเล็กยังมีหนู มีคุณปู่เผยกับคุณย่าเผยด้วยนะ”
เผยอวิ๋นหวยก้มมองดวงตาจิ้งจอกที่ยังมีคราบน้ำตาของเธอ ความเหนื่อยล้าและความกังวลที่ปกคลุมหว่างคิ้วเขามาตลอดทั้งเดือน ในที่สุดก็ราวกับถูกบางสิ่งสะกิดให้เปิดออกเล็กน้อย
“อืม ขอบใจนะเด็กดี กลับบ้านกัน”
เธอกางแขนออก “อาเล็กอุ้มหน่อย หนูไม่อยากเดิน...”
เผยอวิ๋นหวยโน้มตัวลงอุ้มเธอขึ้นมา แขนของเขาประคองเธอไว้อย่างมั่นคง เป็นธรรมชาติราวกับเคยอุ้มเธอมานับครั้งไม่ถ้วน “ได้”
ทั้งสองขึ้นรถ รถโรลส์-รอยซ์แล่นหายเข้าไปในความมืดยามค่ำคืน