เผยอวิ๋นหวยมองเธออยู่สองวินาที ก่อนจะเงียบไป เขาคีบกับข้าววางไว้ข้างชามของเธอ แล้วพูดเพียงสองคำว่า “ค่อย ๆ กิน”
กู้เจียวเจียวพยักหน้าทั้งที่ข้าวเต็มปาก ดวงตาเป็นประกายราวกับหลอดไฟดวงน้อยสองดวง
“เห็นไหม ภูเขาน้ำแข็งก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึกเสียทีเดียว เขาคีบกับข้าวให้ฉันแล้ว! นี่แหละก้าวแรกของปฏิบัติการละลายน้ำแข็ง!”
「โฮสต์ เขาอาจแค่กลัวว่าเธอจะสำลักตายก็ได้」
“หุบปาก ไปคุกเข่าสงบใจซะ...”
ระบบปิดไมโครโฟนทันที
ยามราตรีด้านนอกหน้าต่างมืดสนิท แสงไฟอบอุ่นในห้องอาหารทอดลงบนร่างของทั้งสอง เธอก้มหน้ากินข้าว ส่วนเขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองโต๊ะเงียบ ๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เผยอวิ๋นหวยก็พาเธอขึ้นไปชั้นสอง
เขาเดินนำหน้า ฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้า เส้นลำคอขาวเย็นตรงคอเสื้อดูราวกับหยกที่จมอยู่ใต้น้ำเมื่อกระทบแสงไฟ
“เธอเคยมาที่นี่แล้ว ฉันไม่ต้องแนะนำอะไรมาก ห้องเลือกเองได้เลย ชอบห้องไหนก็อยู่ห้องนั้น”
“ได้ค่ะ”
กู้เจียวเจียวเขย่งปลายเท้ามองไปทางสุดทางเดิน ก่อนชี้ไปยังห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดทางทิศใต้ “อาเล็ก ฉันอยากอยู่ห้องนี้! ห้องนี้ใหญ่จัง!”
เผยอวิ๋นหวยพยักหน้า “ได้ เข้าไปพักสักหน่อยนะ อีกเดี๋ยวคนรับใช้จะเอาเสื้อผ้าขึ้นมาให้ แล้วเธอก็เปลี่ยนชุดได้”
“ฉันจะไปทำงานในห้องหนังสือ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกลุงหลี่ หรือมาหาฉันก็ได้”
“ไม่มีปัญหาค่ะ อาเล็กรีบไปทำงานเถอะ!” กู้เจียวเจียวโบกมือให้เขา ก่อนผลักประตูเปิดแล้วปิดปังอย่างฉับไว